about this topicKampanyang Pampanguluhan ni Joseph Smith
Tumakbo ba si Joseph Smith bilang pangulo?
Oo. Si Joseph Smith[BIO] ay isang kandidato sa halalang pampanguluhan ng Estados Unidos noong 1844.[1] Si Sidney Rigdon[BIO] ay tumakbo bilang kanyang bise presidente.[2]
Bakit tumakbo si Joseph Smith bilang pangulo?
Sinabi ni Joseph Smith na gusto niyang protektahan ang mga karapatan ng mga Banal sa mga Huling Araw at “ang mahihina at inaapi.”[3][4][5] Bilang Pangulo, sinabi niyang “poprotektahan [niya] ang mga tao sa kanilang mga karapatan at kalayaan.”[6]
Bakit hindi na lang niya sinuportahan ang isang mabuting kandidato na nasa karera na?
Noong una, sinuportahan ni Joseph si Henry Clay bilang pangulo.[7] Noong huling bahagi ng 1843, sumulat si Joseph sa limang inaakalang kandidato sa pagkapangulo at tinanong kung ano ang gagawin nila tungkol sa mga Banal sa mga Huling Araw at kung paano sila tutulong sa kanilang mga problema sa Missouri.[8]
Tatlong kandidato ang sumagot, kabilang si Clay, pero walang nangakong tutulong.[9]
Kailan nagpasya si Joseph na tumakbo sa pagkapangulo?
Noong Enero 29, 1844, nakipagpulong si Joseph sa mga lokal na pinuno “upang isaalang-alang ang tamang hakbang na dapat gawin ng mga taong ito kaugnay ng nalalapit na halalang pampanguluhan.”[10] Sa pulong na ito, sinabi ni Willard Richards[BIO] na dapat tumakbo si Joseph bilang Pangulo. Nagkaisa ang mga lalaki sa pasyang iyon.[11]
Timeline ng Pagtakbo ni Joseph Smith sa Pagkapangulo
Nobyembre 29, 1839
Taglagas 1840
Agosto 29, 1843
Nobyembre 4, 1843
Nobyembre 15, 1843
Tumugon si Henry Clay kay Joseph Smith, na sinasabing hindi siya mangangakong tutulong sa mga Banal.[16]
Disyembre 2, 1843
Tumugon si John C. Calhoun kay Joseph Smith at sinabing walang awtoridad ang pederal na pamahalaan na makialam sa mga suliranin ng mga Banal sa Missouri.[17]
Disyembre 9, 1843
Tumugon si Lewis Cass kay Joseph Smith, na sinasabing walang kapangyarihan ang Pangulo na makialam sa mga alitan ng mga Banal sa Missouri.[18]
Enero 2, 1844
Sumulat pabalik si Joseph Smith kay John C. Calhoun, at kinondena ang kanyang tugon.[19]
Enero 29, 1844
Pebrero 8, 1844
Ang polyetong pangkampanya ni Joseph Smith na naglalaman ng kanyang mga pananaw ay binasa sa publiko sa unang pagkakataon, at sinabi ni Joseph na sumali siya sa halalan upang protektahan ang mga karapatang panrelihiyon at sibil.[21]
Pebrero 14, 1844
Nauvoo Neighbor unang nag-ulat tungkol sa pagtakbo ni Joseph Smith bilang pangulo.[22]
Pebrero 20–21, 1844
Sa utos ni Joseph, pumili ang Labindalawang Apostol ng mga lalaki upang maghanap ng lugar na mapaglilipatan ng mga Banal para "magkaroon ng sarili nating pamahalaan" matapos makumpleto ang templo.[23]
Marso 4, 1844
Marso 8, 1844
Marso 10, 1844
Bumuo si Joseph Smith ng isang konseho, na naging “Council of Fifty,” upang talakayin ang mga liham mula sa mga Banal sa Wisconsin na humihiling na lumipat sa Texas.[27]
Marso 11, 1844
Marso 14, 1844
Ipinadala ng Council of Fifty si Lucien Woodworth sa Texas.[30]
Marso 21, 1844
Inaprubahan ng Konseho ng Limampu ang liham ni Wilford Woodruff kay Solomon Copeland na nag-aanyaya sa kanya na tumakbo bilang bise presidente ni Joseph.[31]
Abril 9, 1844
244 elder sa Nauvoo ang nagboluntaryo na mangampanya para kay Joseph Smith sa buong bansa.[32]
Abril 11, 1844
Tinanggap ng Council of Fifty si Joseph Smith bilang "Propeta, Pari, at Hari."[33]
Mayo 3, 1844
Mayo 6, 1844
Pinili si Sidney Rigdon bilang ka-tandem ni Joseph Smith sa isang pulong ng Council of Fifty.[36]
Mayo 13, 1844
Sumulat pabalik si Joseph Smith kay Henry Clay, at mariin niya itong kinondena at ang naging tugon nito.[37]
Mayo 17, 1844
Isang pagpupulong sa Nauvoo ang humirang kay Joseph Smith bilang Pangulo at kay Sidney Rigdon bilang Pangalawang Pangulo. Pinili rin ang mga delegado na dadalo sa isang pambansang pagpupulong sa Baltimore.[38]
Hunyo 27, 1844
Si Joseph Smith ay pinatay sa Carthage Jail.[39]
Hulyo 13, 1844
Nagtipon sa Baltimore ang Pambansang “Mormon Convention” at hindi ito nag-endorso ng sinumang kandidato sa pagkapangulo.[40]
Anong partido ang tinakbuhan niya?
Sinabi ni Joseph Smith na hindi siya tatakbo bilang isang Whig o Democrat, kundi bilang isang independiyenteng kandidato.[41]
Ano ang plataporma ng kampanya ni Joseph?
Kasama sa plataporma ni Joseph Smith sa pagkapangulo ang pag-aalis ng pang-aalipin, ang pagsasanib ng Texas, malawakang reporma sa mga bilangguan, isang pambansang bangko, pagbawas sa sahod at laki ng Kongreso, at pagpapalawak ng kapangyarihan ng pangulo.[42]
Ang islogan ng kampanya ni Joseph ay “Jeffersonianism, Jeffersonian Democracy,[43] malayang kalakalan at mga karapatan ng mga mandaragat, proteksiyon ng tao at ari-arian.”[44][45]
Isyu | Pananaw ni Joseph Smith: |
Pang-aalipin | “Humiling din kayo, mabubuting mamamayan ng mga estadong may alipin, sa inyong mga mambabatas na wakasan ang pang-aalipin pagsapit ng taong 1850, o ngayon na, at iligtas ang abolisyunista mula sa paninisi at pagkawasak, kahihiyan at kasiraan. Hilingin ninyo sa Kongreso na bayaran ang bawat tao ng makatwirang halaga para sa kanyang mga alipin mula sa sobrang kita na nagmumula sa pagbebenta ng mga pampublikong lupain, at mula sa ibinawas na sahod ng mga miyembro ng Kongreso. Alisin ang mga tanikala sa mahirap na taong itim, at upahan siya upang magtrabaho tulad ng ibang mga tao.”[46][47] |
Pagpapalawak ng Teritoryo | “kung magpetisyon ang Texas sa Kongreso na tanggapin sa mga anak ng kalayaan, ibigay sa kanya ang kanang kamay ng pakikipagkaibigan; at huwag ding ipagkait ang gayunding magiliw na pakikipagkamay sa Canada at Mexico: at kapag iniunat ang kanang bisig ng mga malalayang tao sa anyo ng isang hukbong-dagat, para sa pagtatanggol ng mga karapatan, kalakalan at karangalan, hayaang magbantay ang mga matang bakal ng kapangyarihan mula Maine hanggang Mexico, at mula California hanggang Columbia . . . at kapag ang isang karatig na kaharian ay nagpetisyon na sumali sa pagkakaisa ng mga anak ng kalayaan, ang aking tinig ay magsasabi, halika: oo halika Texas: halika Mexico; halika Canada; at halika ang buong daigdig—maging magkakapatid tayo: maging isang malaking pamilya tayo; at magkaroon ng pangkalahatang kapayapaan.”[48] |
Sistemang Pangkulungan | “Himukin ninyo ang inyong mga lehislatura ng estado na patawarin ang bawat bilanggo sa kani-kanilang mga piitan: . . . Pagsabihan ninyo ang inyong mga mambabatas na kapag gumagawa sila ng mga batas para sa pagnanakaw, pagpasok sa bahay upang magnakaw, o anumang mabigat na krimen, gawin nilang ang kaparusahan ay pagtatrabaho sa mga kalsada, mga pampublikong gawain, o anumang lugar kung saan ang nagkasala ay maaaring maturuan ng higit na karunungan at higit na kabutihan; at maging mas naliwanagan. . . . Tanging pagpatay lamang ang maaaring magdulot ng pagkakakulong o kamatayan. Gawing mga paaralan ng pagkatuto ang mga piitan, kung saan ang katalinuhan, tulad ng mga anghel ng langit, ay magpapalayas sa mga piraso ng ganitong kabangisan: Ang pagkakakulong dahil sa utang ay mas mababang gawain kaysa sa pinapayagan ng mabangis na tao sa kabila ng lahat ng kanyang bangis.”[49] |
Pagbabangko | “ipakita ng Kongreso ang kanilang karunungan sa pamamagitan ng pagbibigay ng isang pambansang bangko, na may mga sanga sa bawat estado at teritoryo, kung saan ang puhunan ay hahawakan ng bansa para sa pangunahing bangko; at ng mga estado at teritoryo, para sa mga sanga: at ang mga opisyal at direktor nito ay ihahalal taun-taon ng mga tao na may sahod na dalawang dolyar bawat araw para sa kanilang serbisyo: at ang mga bangkong ito ay hindi kailanman maglalabas ng mas maraming bayarin kaysa sa halaga ng puhunan sa mga trezor nito at ng tubo. Ang netong kita ng pangunahing bangko ay ilalaan sa pambansang kita, at ang sa mga sanga ay sa kita ng mga estado at teritoryo. At ang mga bayarin ay magkakapareho ang halaga sa buong bansa, na may habag na magpapagaling sa nakamamatay na sakit na kilala sa mga lungsod bilang brokerage; at iiwan ang pera ng mga tao sa sarili nilang mga bulsa.”[50] |
Kongreso | “Bawasan ang Kongreso nang kahit kalahati. Dalawang senador mula sa isang estado at dalawang kinatawan sa bawat isang milyong populasyon ay mas maraming magagawa kaysa sa hukbong kasalukuyang sumasakop sa mga bulwagan ng Pambansang Lehislatura. Bayaran sila ng dalawang dolyar at ng kanilang pagkain sa bawat araw; (maliban tuwing Linggo,) higit na iyon kaysa sa kinikita ng magsasaka, at namumuhay siya nang marangal.”[51] |
Mga Kapangyarihan ng Pangulo | “Ibigay sa bawat tao ang kanyang kalayaang ayon sa saligang batas, at sa pangulo ang buong kapangyarihan na magpadala ng hukbo upang supilin ang mga mandurumog; at sa mga estado ang awtoridad na pawalang-bisa at tuligsain ang relikyang iyon ng kahangalan, na siyang dahilan kung bakit kailangang humiling ang gobernador ng isang estado sa pangulo ng mga sundalo, sa mga kaso ng pananakop o paghihimagsik. Ang gobernador mismo ay maaaring isa sa mga mandurumog . . .”[52] |
Nais ba ni Joseph Smith na gawing teokrasya ang Estados Unidos?
Malamang hindi. Bagama’t ilang beses na binabanggit sa polyeto ng kampanya ni Joseph ang Diyos,[53][54] ang pangunahing mensahe niya ay “dalisay na kalayaan.”[55] Nauna na niyang tinukoy ang sarili niya bilang “pinakamalaking tagapagtanggol” ng Konstitusyon.[56]
Tumakbo si Joseph sa pagkapangulo upang protektahan ang mga karapatan ng mga tao.[57][58]
Pero hindi ba gusto ni Joseph Smith na magtatag ng isang teokrasya?
Oo, pero hindi sa Estados Unidos. Sa pamamagitan ng Konseho ng Limampu, nais ni Joseph na magtatag ng isang teokrasya sa Kanluran,[59] na hiwalay sa umiiral na mga pamahalaan.[60]
Tiningnan ni Joseph ang “teokrasya” bilang paghahangad ng kalooban ng Diyos at pagpapatupad nito bilang batas.[61] Gusto rin niya na protektahan ng bagong pamahalaan ang kalayaang panrelihiyon.[62][63]
Bakit tumakbo si Joseph sa pagkapangulo kung gusto niyang magtatag ng hiwalay na teokrasya?
Hindi ito malinaw. Habang tumulong ang Council of Fifty sa pag-organisa ng kampanya ni Joseph sa pagkapangulo,[64] tinalakay rin nila ang mga plano para sa isang teokrasya sa labas ng Estados Unidos.[65][66]
Ang Konseho ng Lungsod ng Nauvoo ay nagsulat ng isang petisyon sa Kongreso na humihiling na bigyan ang Nauvoo ng katayuan bilang isang pederal na teritoryo at makatanggap ng proteksiyon mula sa mga tropa ng U.S.[67][68] Nagpadala ang Council of Fifty ng isang petisyon upang pahintulutan si Joseph na magtipon ng 100,000 armadong boluntaryo upang protektahan ang mga Amerikano sa mga teritoryo ng U.S.[69][70]
Umaasa si Joseph na poprotektahan sila ng mga petisyon hanggang sa maging sapat ang lakas nila at ng kanilang pamahalaan para maprotektahan ang kanilang sarili.[71] Posible na ang pagkapangulo ay isa lamang pang paraan para magawa ito.[72]
Ano ang Konseho ng Limampu?
Ang Konseho ng Limampu ay isang grupo ng humigit-kumulang limampung lalaki, na pinamunuan ni Joseph Smith, na naghangad magtatag ng isang teokratikong pamahalaan.[73][74][75] Naniniwala sila na itinatatag nila ang kaharian ng Diyos sa lupa, ayon sa mga propesiya sa Biblia.[76][77][78]
Ang opisyal na pangalan ng Konseho ay “Ang Kaharian ng Diyos at ang kanyang mga Batas, kasama ang mga susi at kapangyarihan nito, at paghatol sa mga kamay ng kanyang mga tagapaglingkod. Ahman Cristo.”[79]
Bagaman gumawa ang Konseho ng ilang desisyong pansimbahan,[80] sinabi ni Joseph na ang Kaharian ng Diyos ay hiwalay sa Simbahan ng Diyos.[81] Tumulong din ang Konseho sa pag-oorganisa ng kampanya sa pagkapangulo.[82]
Ginawa bang “hari” si Joseph Smith ng Council of Fifty?
Oo. Noong Abril 11, 1844, iminungkahi ni Erastus Snow[BIO] na tanggapin ng Council of Fifty si Joseph bilang kanilang “Propeta, Pari at Hari, at suportahan siya sa katungkulang iyon na ipinahid sa kanya ng Diyos.” Tinanggap nang nagkakaisa ang mungkahi.[83]
Itinuring ng mga miyembro ng Konseho si Joseph bilang tagapagsalita ng Diyos at “ang taong pinili ng Diyos upang maisakatuparan ang pagtatatag ng kaharian ng Diyos.”[84] Sinasabi sa isang draft ng konstitusyon ng Konseho na itinalaga ng Panginoon si Joseph upang ihayag ang kalooban ng Diyos tungkol sa Kaharian sa lupa, at na ang Panginoon ang Hari ng mga Hari.[85][86]
Sinabi ni Joseph na dapat “gamitin ng Konseho ang katawagang ‘wastong pinagmulan’ sa halip na ‘hari’ at mauunawaan ito ng lahat at walang sinuman ang makakapanlamang.”[87]
Inakala ba niya na mananalo siya sa halalan?
Malamang. Batay sa sariling mga pahayag ni Joseph[88][89] at sa mga pahayag ng kanyang mga tagasuporta,[90][91] tila naniwala sila na posible ito.[92]
Daan-daang tao ang nangampanya para kay Joseph sa buong bansa.[93] Nagdaos ng mga kombensiyon upang iendorso si Joseph at pumili ng mga elektor na ipapadala sa electoral college kung mananalo siya sa popular na boto ng isang estado.[94][95][96]
Ano ang nangyari sa kampanya?
Si Joseph Smith ay pinatay ilang buwan bago ang halalan noong 1844.[101] Siya ang naging unang kandidato sa pagkapangulo na pinaslang sa kasaysayan ng Amerika.[102]
Ang kandidato ng Demokratikong Partido na si James K. Polk ang nanalo sa halalan.[103]
