Tweede zalving

Wat is de tweede zalving?

De tweede zalving is een tempelverordening.[1] De verordening wordt meestal[2] alleen gegeven aan echtparen die in het huwelijk zijn verzegeld.[3]

Waarom heb ik hier niet eerder over gehoord?

De verordening wordt alleen op uitnodiging bediend[4] en wordt over het algemeen niet onderwezen in kerkelijke bijeenkomsten of in kerkelijke publicaties.[5]

Waarom onderwijst de Kerk vandaag niet openlijk over de tweede zalving?

Het is onduidelijk waarom het in deze tijd niet meer wordt genoemd. Het kan zijn omdat de verordening als heilig wordt gezien.[6] In het verleden kwamen tweede zalvingen vaker voor in kerkliteratuur[7] en noemden kerkleiders het af en toe in openbare preken.[8]

Is het oké om erover te praten?

Ja en nee. De Kerk zegt officieel tegen leden dat ze de tweede zalving niet moeten bespreken in klaslokalen of andere kerkelijke settings.[9] In andere contexten heeft de Kerk echter beschrijvingen en vroege verslagen van tweede zalvingen gepubliceerd.[10]

Historici van de heiligen der laatste dagen hebben ook over de tweede zalving geschreven.[11] Sommigen hebben verslagen over deze verordening vanaf de periode in Nauvoo gecatalogiseerd en gepubliceerd.[12]

Zijn er beschrijvingen van hoe de verordening werd of wordt gegeven?

Ja. Tempelverslagen uit Nauvoo geven vroege beschrijvingen van de verordening.[13] Opgeschreven herinneringen van mensen die de verordening ontvingen, vatten ook samen wat er werd gezegd en gedaan en waarom zij dachten dat die belangrijk was.[14]

Een gravure van Maria van Bethanië die de voeten van Jezus wast en zalft uit het Nieuwe Testament van de Bijbel. — Maria van Bethanië die Christus’ voeten zalft en wast.

Wat houdt de verordening in?

Eerst wordt in de tempel de man met olie gezalfd[15] als koning en priester voor God, en de vrouw wordt gezalfd als koningin en priesteres.[16] Ten tweede geeft het echtpaar elkaar in een privéomgeving[17] een zegen en verricht het de voetwassing[18] als symbolisch gebaar, vergelijkbaar met hoe Maria[BIO] vlak voor zijn dood[BIO] de voeten van Jezus[19] waste.

Dus wat is dan de eerste zalving?

De eerste zalving wordt gegeven als onderdeel van de initiatie in de tempel.[20] In die verordening wordt een man of een vrouw gewassen en gezalfd om later een koning en een priester of een koningin en een priesteres te worden.[21] Hoewel mensen bij de tweede zalving worden geordend als priesters en priesteressen en als koningen en koninginnen, ontvangen zij nog geen "koninkrijk".[22]

Welke andere namen worden gebruikt om naar de tweede zalving te verwijzen?

Andere namen zijn ‘tweede begiftiging(en)’,[23] ‘tweede verordeningen’,[24] de ‘volheid van het priesterschap’,[25] en ‘tweede zegeningen’.[26]

Zijn ‘verzegeld tot eeuwig leven’ of ‘zijn roeping en verkiezing bevestigd krijgen’ of ‘de tweede Trooster ontvangen’ benamingen voor de tweede zalving?

Nee. Die termen worden soms in verband gebracht met de tweede zalving, ~~maar ze worden meestal niet gebruikt als namen voor de verordening. Wel is “verzegeld worden tot het eeuwige leven” naar verluidt een onderdeel van de verordening.~~[27][28]

Oké, dus als dat niet de tweede zalving is, wat zijn ze dan?

“Verzegeld worden tot het eeuwig leven,”[29] “uw roeping en verkiezing zeker gemaakt krijgen,”[30] en “het betrouwbaardere woord van profetie ontvangen”[31] verwijzen naar verschillende soorten voorwaardelijke verzekeringen dat iemand eeuwig leven zal hebben.

Het ontvangen van de tweede trooster is wanneer Jezus Christus u bezoekt en u "verzegelt tot eeuwig leven", wat ook een verzekering van verhoging is.[32]

Garandeert de tweede zalving of geven deze verzekeringen een garantie op verhoging?

Nee, waarschijnlijk niet. Joseph Smith en andere kerkleiders[33] onderwezen dat deze zegeningen afhankelijk zijn van trouw.[34] Orson Pratt onderwees echter dat “verzegeld tot eeuwig leven” verhoging zou garanderen.[35]

Ik heb gehoord dat de kinderen van ouders die hun tweede zalving hebben ontvangen, gegarandeerd verhoging krijgen. Is dat waar?

Nee, waarschijnlijk niet. Dit misverstand komt waarschijnlijk voort uit een slechte transcriptie van een toespraak van Joseph Smith, gehouden op 13 augustus 1843.[36] Deze transcriptiefout werd herhaald in een toespraak tijdens de algemene conferentie van 1929 door Orson F. Whitney[BIO][37] en ook in [38]Teachings of the Prophet Joseph Smith, dat in 1938 werd gepubliceerd.

Krijgen vrouwen het priesterschap wanneer ze de tweede zalving ontvangen?

Een beetje. Het hangt ervan af hoe u „priesterschap” definieert. Vrouwen die hun tweede zalving ontvangen, worden geordend als koninginnen en priesteressen.[39] Maar het ontvangen van de tweede zalving geeft vrouwen op zichzelf niet de bevoegdheid om in dit leven extra priesterschapsverordeningen te verrichten.[40]

Werd er in de Bijbel gezalfd?

Ja. Israëlitische priesters voerden in de oudheid wassingen, zalvingen en kledingrituelen uit in de tabernakel.[41]

Ontvangen mensen tegenwoordig de tweede zalving?

Ja, waarschijnlijk. Een paar kerkleiders hebben geschreven dat ze hun tweedezalvingsverordening ontvingen in de tweede helft van de twintigste eeuw.[42]

Wanneer werd de tweede zalving voor het eerst in de moderne tijd gegeven?

Joseph Smith gaf de tweede zalving aan een selecte groep op 28 september 1843.[43]

Hoe worden mensen uitgenodigd om de tweede zalving te ontvangen?

Sinds 1926 nodigt de president van de kerk mogelijke ontvangers rechtstreeks uit, op aanbeveling van een lid van het Quorum der Twaalf.[44]

In de tijd van Joseph Smith werden tweede zalvingen meestal gegeven aan kerkleiders en hun naaste familie.[45] Onder Brigham Young werd dit uitgebreid tot enkele honderden mensen.[46] Later in de negentiende en vroege twintigste eeuw (vóór 1926) droegen ringpresidenten kandidaten voor aan de president van de kerk, die de aanbeveling vervolgens goed- of afkeurde.[47]

Is de tweede zalving een verordening die bij volmacht voor de doden wordt uitgevoerd?

Ja, deze verordening is soms voor de doden bij volmacht verricht.[48] Het is niet bekend of de Kerk vandaag de dag nog steeds tweede zalvingen bij volmacht uitvoert.

Is de tweede zalving iets dat iemand zou moeten verwachten te ontvangen?

Nee, waarschijnlijk niet in dit leven. Historisch gezien werd die zelden uitgevoerd, en vandaag de dag is die waarschijnlijk nog zeldzamer.[49]

Is de tweede zalving vereist voor verhoging?

Het is onduidelijk. Harold B. Lee zou hebben gezegd dat het niet nodig is voor verhoging[50], maar Joseph Fielding Smith leek te geloven dat het dat wel was,[51] net als zijn vader, Joseph F. Smith.[52]

Deze twee opvattingen zijn echter niet per se met elkaar in tegenspraak als de uitspraak van Harold B. Lee zo wordt opgevat dat het niet nodig is om de tweede zalving in dit leven te ontvangen. Heber C. Kimball[BIO] leerde dat er na de opstanding nog aanvullende verordeningen nodig zullen zijn, en misschien is dit er voor de meeste mensen een van.[53]

The Facts

De tweede zalving is een tempelverordening die een deel vervult van de zegeningen die in de eerste zalving zijn beloofd.
Joseph Smith leerde dat dit anders is dan iemands "roeping en verkiezing zeker gesteld" of het "zekere woord van profetie" te hebben, wat komt door een directe, persoonlijke belofte van God zelf.
Zalvingen voor koningen werden soms uitgevoerd in het oude Israël, en beloften van koningschap voor mannen en vrouwen zijn in de Bijbel te vinden.
De tweede zalving is iets wat een relatief klein aantal leden heeft ontvangen en wordt waarschijnlijk nog steeds toegepast.
De belofte van verhoging die in de tweede zalving wordt gegeven, is waarschijnlijk niet onvoorwaardelijk.
Vanwege het heilige karakter ervan vraagt de kerk mensen om de tweede zalving niet te bespreken in kerkelijke settings zoals klaslokalen.

Our Take

Er hangt al een zekere stilte rond tempelzaken, en een andere tempelverordening hebben waar nog minder over wordt gesproken dan over de andere kan vreemd of zelfs geheimzinnig aanvoelen. Het lijkt er ook op dat deze verordening zelden wordt uitgevoerd, waardoor het kan voelen alsof die alleen voor “de elite” is.

Vroege heiligen waren meer vertrouwd met deze verordening, en statistieken over de tweede zalving werden zelfs tot in de jaren 1930 in een kerktijdschrift gepubliceerd. Na verloop van tijd werd er minder over deze verordening gesproken.

Het wordt waarschijnlijk nog steeds toegepast, maar het lijkt niet iets te zijn dat noodzakelijk is om in dit leven te ontvangen. Het is heilig, en de Kerk publiceert er geen officiële informatie over en vraagt mensen om er niet over te praten in lessituaties. Historici hebben er echter over geschreven en de Kerk heeft beperkte toegang toegestaan tot archieven die naar de verordening verwijzen.

De tweede zalving is, net als andere verordeningen, een symbool en een ritueel met eeuwige betekenis. Verordeningen zijn van nature bijzonder, maar ze leren ons iets en helpen ons dichter bij God te komen.

What's Your Take?

Once some Mormonr readers submit their takes, they will appear here. Submit yours above!

Read More Difficult Questions

144 Primary Sources

Footnotes

BIOMary of Bethany
Mary of Bethany was the sister of Lazarus and Martha. She appears in the gospel of John when she washes and anoints the feet of Jesus. She was also present when Lazarus was raised from the dead.
BIOJesus Christ
Jesus Christ, the only begotten son of God.
BIOOrson F. Whitney
Orson Ferguson Whitney (1855 – 1931) Whitney served as a reporter and city editor of the Deseret News. He taught English and theology at Brigham Young College in Logan, Utah. In 1899, he was called to the position of Assistant Church Historian and served until that position until he was called as an apostle on April 9, 1906. Whitney was the author of books including The Life of Heber C. Kimball, History of Utah (4 volumes) and Elias: An Epic of the Ages.
BIOHeber C. Kimball
Heber Chase Kimball (1801–1868) was an early Latter-day Saint leader. He was born in Sheldon, Vermont and was trained to be a potter at an early age. Kimball joined the faith through the preaching of Phineas Young, Brigham Young's brother. Kimball was appointed to be an apostle in the Church's first Quorum and served a mission to the United Kingdom. When the Saints were expelled from Missouri, Kimball, along with fellow apostle, Brigham Young, oversaw their flight across the Illinois state border. Kimball served as an apostle and counselor in the First Presidency under Joseph Smith and Brigham Young. Following Joseph Smith's death in 1844, Kimball aligned himself with the Quorum of the Twelve against the claims of opponents such as Sidney Rigdon and James J. Strang. In 1847, Kimball became a member of the newly-constituted First Presidency. Once the Saints had arrived in Utah, Kimball served as the Territorial Chief Justice and Lieutenant Governor. He died of injuries sustained in a carriage accident in 1868.
[1]↩︎
Het werd voor het eerst toegediend in september 1843 in de bovenkamer van de winkel van Newel K. Whitney in Nauvoo, omdat de tempel nog niet voltooid was.
- Joseph's Journal Entry; Second Anointing given for first time.
[2]↩︎
De aard van deze verordening impliceert dat die alleen voor getrouwde stellen is, hoewel er enkele gevallen zijn waarin alleenstaande mannen de tweede zalving hebben ontvangen.
Parley P. Pratt zou bijvoorbeeld zijn tweede zalving zonder zijn vrouw hebben ontvangen (omdat zij niet aan hem verzegeld wilde worden) en Joseph Smith zou hem hebben aangeraden een extra vrouw te nemen die voor tijd en eeuwigheid aan hem verzegeld was.
Orson Pratt en Orson Hyde ontvingen op dezelfde manier hun tweede zalving zonder hun vrouwen vanwege vergelijkbare redenen.
[3]↩︎
Joseph Smith legde bijvoorbeeld uit dat Benjamin Johnson, nadat hij in het huwelijk was verzegeld, ‘de stap had gezet die nodig is’ om ‘door de macht van het priesterschap tot het eeuwige leven verzegeld te worden’.
Ouderling Bruce R. McConkie deed de volgende uitspraak:
Eeuwig leven bestaat niet en kan niet bestaan voor een man of vrouw alleen, omdat het in zijn aard bestaat uit het voortbestaan van het gezin in de eeuwigheid.
[4]↩︎
Vroeg in de geschiedenis van de kerk werden uitnodigingen gegeven door ringpresidenten of algemene autoriteiten. Vanaf 1926 veranderde het beleid echter, zodat aanbevelingen voor de tweede zalving werden uitgegeven door apostelen en goedgekeurd door de president.
[5]↩︎
Het Doctrines of the Gospel Teacher Manual draagt kerkleden in lessituaties op om ‘op geen enkele manier te proberen vragen over de tweede zalving te bespreken of te beantwoorden’.
- Gospel Teacher Manual says not to discuss second anointing and to exercise caution in discussing having "our calling and election made sure" in classes.
[6]↩︎
De Kerk vraagt leden om ‘eerbiedig, terughoudend en voorzichtig te zijn in hoe we over’ tempelverordeningen spreken.
- Church teaches that temple ordinances should not be talked about.
[7]↩︎
De verordening wordt genoemd in verschillende kerkpublicaties uit de twintigste eeuw. Soms wordt de verordening direct bij naam genoemd, andere keren indirect.
[8]↩︎
Zo besprak apostel George A. Smith openlijk de tweede zalving in een kersttoespraak in 1847, die twee maanden later in een kerkelijk tijdschrift werd gepubliceerd.
Later in 1901 bespraken Lorenzo Snow en Joseph F. Smith allebei de tweede zalving in het openbaar.
- George A. Smith discusses origins and significance of the second anointing.
- Thomas A. Clawson records sermon by Lorenzo Snow and Joseph F. Smith on second anointing.
[9]↩︎
De Kerk publiceerde deze instructie in een handleiding uit 2000. Daarin kregen kerkleden in lessituaties de opdracht om “op geen enkele manier te proberen de tweede zalving te bespreken of vragen daarover te beantwoorden.”
Er werd leraars ook opgedragen om ‘voorzichtig te zijn bij het bespreken van de leer van het zeker maken van onze roeping en verkiezing’, een aparte maar verwante gebeurtenis aan de tweede zalving.
- Gospel Teacher Manual says not to discuss second anointing and to exercise caution in discussing having "our calling and election made sure" in classes.
[10]↩︎
Zo beschreven en bespraken de redacteuren van de Joseph Smith Papers de 'tweede zalving' in de inleidingen van een deel uit 2015 over Joseph Smiths dagboeken uit 1843–44 en een deel uit 2016 met de notulen van de 'Council of Fifty'.
- The Joseph Smith Papers discussion of "second anointings" in the context of Joseph's 1843–44 Journal entries.
- The Joseph Smith Papers provides a discussion of "second anointings" in the context of the minutes of the Council of Fifty.
[11]↩︎
Andrew F. Ehat, een historicus en lid van de kerk, schreef bijvoorbeeld zijn masterscriptie uit 1982 over 'Joseph Smiths invoering van tempelverordeningen en de opvolgingskwestie onder de mormonen in 1844'.
In 1983 publiceerde David John Buerger ook de studie "'De volheid van het priesterschap': de tweede zalving in de theologie en praktijk van de heiligen der laatste dagen" in Dialogue: A Journal of Mormon Thought.
- Andrew F. Ehat's thesis on temple ordinances.
- David John Buerger's article on the second anointing in Dialogue.
[12]↩︎
De werken van Devery Anderson en Gary Belgera geven bijvoorbeeld een overzicht van deze documenten:
- The Nauvoo Endowment Companies, 1845–1846: A Documentary History edited by Devery S. Anderson and Gary J. Bergera
- Joseph Smith's Quorum of the Anointed, 1842-1845: A Documentary History edited by Devery S. Anderson and Gary J. Bergera
- Development of LDS Temple Worship, 1846-2000: A Documentary History edited by Devery S. Anderson
[13]↩︎
Het Book of Anointings, een register van degenen die de tweede zalvingsverordening in de Nauvoo-tempel ontvingen, bevat een lange beschrijving van de zegening die Brigham Young aan Heber C. Kimball gaf en een verkorte versie van de zegening die Kimball een paar dagen later aan Young gaf.
Dit is misschien niet dezelfde zegening die aan alle ontvangers werd gegeven, maar sommige elementen van Kimbals zegening komen ook in andere bronnen voor.
- Heber C. Kimball's second anointing blessing in Book of Anointings.
[14]↩︎
De meeste van deze verslagen zijn kort, maar over het algemeen laten ze zien dat de ontvanger van deze verordening er veel waarde aan hechtte en zich er enorm door gezegend voelde.
[15]↩︎
In elk verslag wordt genoemd dat ze met olie werden gezalfd, en daar komt de naam "tweede zalving" vandaan.
[16]↩︎
Veel verslagen beschrijven dit eerste deel van de verordening.
De verslagen van de zalvingen van Heber C. Kimball en Brigham Young behoren tot de vroegste en geven een rijke beschrijving van de gebeurtenis.
- Heber C. Kimball's second anointing blessing in Book of Anointings.
- Heber C. Kimball administers Second Anointing to Brigham.
[17]↩︎
Verschillende verslagen wijzen erop dat het tweede deel van de verordening, de voetwassing, afzonderlijk werd uitgevoerd na het eerste deel, de zalving.
Een bron uit 1890 van Thomas Memmot geeft aan dat hij en zijn vrouw "kort daarna", na het eerste deel van de verordening, het tweede deel uitvoerden (vermoedelijk thuis).
Een brief die Eliza I. Jones aan Wilford Woodruff schreef, laat zien dat verwacht werd dat het tweede deel van de verordening thuis werd uitgevoerd, en een verslag van William Smart geeft aan dat het tweede deel van de verordening een paar weken na het eerste deel bij hen thuis plaatsvond.
Hans Mattsson en Tom Phillips zeiden echter dat het tweede deel van hun tweede zalving plaatsvond in een privékamer in de tempel, direct na het eerste deel.
[18]↩︎
Sommige details in verslagen over de voetwassing verschillen. In sommige staat dat alleen de vrouw de voeten van de man wast. Andere vermelden dat de vrouw en de man elkaars voeten wassen.
De verslagen van Heber C. Kimball, Lewis D. Wilson en Tom Phillips geven aan dat alleen de vrouw de voeten van de man wast. De verslagen van Rhoda Ann Fullmer en Thomas Memmot kunnen echter zo worden gelezen dat de man en de vrouw elkaars voeten wassen.
[19]↩︎
Heber C. Kimball legde uit: "Net zoals Maria bij Jezus deed, zodat zij in de opstanding aanspraak op Hem kon maken."
Volgens het verslag van Lewis D. Wilson was de betekenis van het wassen van de voeten van de man door de vrouw dat hij „haar koning en priester en redder” zou zijn, „zodat zij aanspraak op hem zou kunnen maken bij de opstanding.”
William Smart zegt in zijn verslag uit de eerste hand over het ontvangen van de tweede zalving dat hij en zijn vrouw Johannes 12:1–8 lazen tijdens het tweede deel van de verordening.
Phinehas Richards noemt in zijn verslag van de verordening ook "de verordening van het wassen en zalven van voeten voor de begrafenis".
[20]↩︎
De Kerk publiceert geen details over de verordening van de eerste zalving; de website van de Kerk bevat er echter wel een heel korte beschrijving van:
. . .u zult privé en individueel voorbereidende verordeningen ontvangen die de initiatieverordeningen worden genoemd. De initiatieverordeningen omvatten speciale zegeningen over uw goddelijke afkomst en potentieel. Als onderdeel van deze verordeningen krijgt u ook toestemming om de heilige tempelkleding te dragen.
De Kerk heeft ook soms opmerkingen van kerkleiders gepubliceerd waarin de initiatieverordening wordt genoemd. Zo publiceerde de Ensign in 2007 fragmenten uit Boyd K. Packers boek The Holy Temple, waarin hij schreef: "Bij de begiftiging horen wassingen en zalvingen — meestal symbolisch van aard, maar ze beloven ook duidelijke, onmiddellijke zegeningen en toekomstige zegeningen."
[21]↩︎
Op 2 december 1843 schreef Wilford Woodruff dat hij en anderen hun eerste zalving ontvingen, "ter voorbereiding op verdere zegeningen."
Brigham Young sprak naar verluidt tot mensen die al een eerste keer een wassing en zalving hadden ontvangen als onderdeel van de begiftiging: "Zij die hier [in de tempel] zijn binnengekomen en hun wassing en zalving hebben ontvangen, zullen [later] worden geordend tot koningen en priesters, en zullen dan de volheid van het priesterschap hebben ontvangen."
[22]↩︎
Slechts enkele van de zegeningen die in eerdere tempelverordeningen zijn beloofd, worden in de tweede zalving vervuld. Brigham Young legde uit dat “iemand lang voordat hij zijn koninkrijk ontvangt tot koning en priester gezalfd kan worden.”
- Wilford Woodruff records Brigham's description of the "fullness of the Melchisedec Priesthood."
[23]↩︎
David O. McKay noemde het in 1966 een ‘tweede begiftiging’ in zijn privédagboek.
- David O. McKay says not all members o the Quorum of the Twelve in 1966 had second anointing.
[24]↩︎
Abraham O. Smoot noemde het in 1846 in zijn dagboek de ‘tweede verordeningen’.
- Abraham O. Smoot received second anointing.
[25]↩︎
David Fullmer zei, toen hij zich herinnerde wanneer hij zijn tweede zalving ontving, dat hij toen de "volheid van het priesterschap" ontving.
Brigham Young zou tegen een groep heiligen die al begiftigd waren hebben gezegd: “Degenen die hier [in de tempel] zijn binnengekomen en hun wassing en zalving hebben ontvangen, zullen [later] tot Koningen en Priesters worden geordend, en zullen dan de volheid van het priesterschap hebben ontvangen.”
Op een ander moment zei Young: "om ervoor te zorgen dat iemand de volheid van dat priesterschap heeft, moet <hij> een koning en een priester zijn."
Volgens berichten zei Joseph Smith: "Abraham . . . ontving een zegening door handoplegging van Melchesideck, namelijk de laatste wet of een volheid van de wet of het priesterschap, waardoor hij een koning en priester werd naar de orde van Melchesideck, of een eindeloos leven."
[26]↩︎
Heber J. Grant noemde het in 1926 in een brief aan S. L. Chipman ‘tweede zegeningen’.
- Heber J. Grant policy change on second anointing; only Twelve recommend ordinance.
[27]↩︎
Heber C. Kimball verwees bijvoorbeeld mogelijk naar de tweede zalving toen hij de uitdrukking ‘verzegeld tot eeuwig leven’ gebruikte.
- Heber C. Kimball offers sermon on theology of being sealed to eternal life.
[28]↩︎
De Leer en Verbonden, afdeling 131:5, verwijst naar deze uitdrukking:
Het zekerder woord van profetie betekent dat een man weet dat hij door openbaring en de geest van profetie, door de macht van het heilig priesterschap, verzegeld is tot eeuwig leven.
Tom Phillips meldde dat zijn ervaring met de tweede zalving inhield dat hij ‘verzegeld’ werd voor het eeuwig leven.
- Tom Phillips provides a contemporary account of the second anointing.
- Church manual states "more sure word of prophecy" is being "sealed up unto eternal life."
[29]↩︎
Op 16 mei 1843 zei Joseph Smith, verwijzend naar William Clayton, dat “niets behalve de onvergeeflijke zonde [William] ervan kan weerhouden eeuwige heerlijkheid te erven, want hij is door de kracht van het priesterschap verzegeld tot eeuwig leven en heeft de stap gezet die daarvoor nodig is.”
- Joseph defines the unpardonable sin as shedding innocent blood.
[30]↩︎
Dit is een verzekering van eeuwig leven, wat Petrus gelijkstelde aan het ontvangen van "het profetische woord, dat zeer vast is."
- Church manual states "more sure word of prophecy" is being "sealed up unto eternal life."
[31]↩︎
De uitdrukking "het meer zekere profetische woord" staat in 2 Petrus 1:19, in een hoofdstuk dat lezers aanmoedigt om hun ‘roeping en verkiezing vast te maken’ (2 Petrus 1:10), volgens een handleiding voor Seminarium-leraars. Het idee is dat een persoonlijke belofte van God zelf ‘zekerder’ is dan een verzekering die door wie dan ook op aarde wordt gegeven.
Joseph Smith leerde:
Het is één ding om kennis te ontvangen door de stem van God, (dit is mijn geliefde Zoon enz.) en iets anders om te weten dat u zelf gered zult worden; een positieve belofte van uw eigen redding te hebben is uw roeping en verkiezing zeker maken. Namelijk: de stem van Jezus die zegt: mijn geliefde, u zult eeuwig leven hebben.
En in een brief uit 1833 aan Silas Smith verklaarde Joseph Smith dat degenen die ‘de beloften hadden geërfd, de verzekering van hun heil aan hen bevestigd konden krijgen door een eed uit de mond van Hem die niet kon liegen’, net zoals ‘Abraham, Isaak en Jakob de belofte van eeuwig leven aan hen bevestigd kregen door een eed van de Heer.’
[32]↩︎
In William Clayton en Willard Richards' verslag van Joseph Smiths toespraak van 27 juni 1839 over "verzegeld worden tot eeuwig leven" en de tweede trooster:
Wat is nu deze andere Trooster? Het is niets meer of minder dan de Heer Jezus Christus zelf, en dit is de kern van de hele zaak: wanneer iemand deze laatste Trooster ontvangt, zal hij de persoon van Jezus Christus hebben om hem te vergezellen of van tijd tot tijd aan hem te verschijnen.
- Willard Richard's record of a discourse where Joseph speaks of being sealed to eternal life.
- Joseph describes the doctrine of election and the Second Comforter who he identifies as Jesus.
[33]↩︎
In een preek uit 1883 legde George Q. Cannon uit dat de zegeningen van de tweede zalving pas in het volgende leven van kracht zouden zijn, "mits [de ontvangers] trouw waren voor God en hun deel van het verbond vervulden. Daar bestaat geen twijfel over."
Joseph Hovey, een vroeg kerklid, begreep blijkbaar dat zijn verhoging voorwaardelijk was, ook al had hij op 16 januari 1846 zijn tweede zalving ontvangen.
Hij schreef dat hij na de dood van zijn vrouw op 16 september 1846 dagelijks bad dat hij zou blijven “volhouden tot het einde” om “te genieten van de heerlijkheden van het celestiale koninkrijk <met haar> en “te regeren met mijn broeders … in … de eeuwigheid.”
[34]↩︎
Joseph Smith zei dat niets iemand kan tegenhouden om de onvergeeflijke zonde te begaan:
Alle zonden en godslastering zouden vergeven worden, behalve de zonde tegen de Heilige Geest. … Wat moet een mens doen om de onvergeeflijke zonde te begaan? Hij moet de Heilige Geest ontvangen, de hemelen voor zich geopend zien, en God kennen, en dan tegen Hem zondigen; dit is het geval met veel afvalligen in deze kerk, zij houden nooit op [stoppen nooit] te proberen mij te schaden, zij hebben dezelfde geest die de duivel had, je kunt hen niet redden
Elders beschreef de profe de onvergeeflijke zonde anders: als ‘de zonde tegen de Heilige Geest’ of als ‘onschuldig bloed vergieten of daaraan medeplichtig zijn’.
De kerk leert dat wie “een getuigenis van de Heilige Geest ontvangen” en daarna afvallig worden of minder actief worden, “niet schuldig zijn aan de onvergeeflijke zonde.”
[35]↩︎
In een preek uit 1855 onderwees Pratt:
De heilige die voor het eeuwig leven is verzegeld en in overtreding vervalt en geen berouw toont, maar in zijn zonde sterft, zal gekweld en gepijnigd worden nadat hij deze tranendal heeft verlaten tot de dag van verlossing; maar omdat hij door de verordeningen van het huis van God met de geest van belofte is verzegeld, zullen die dingen die op zijn hoofd zijn verzegeld voor hem werkelijkheid worden in de morgen van de opstanding.
Ook in 1855 benadrukte Heber C. Kimball dat alleen degenen die "geloof en gehoorzaamheid" toonden, gered zouden worden nadat ze hun tempelverordeningen hadden ontvangen (waaronder de tweede zalving).
De timing van de opmerkingen van ouderling Kimball, gedaan een paar maanden na de uitspraak van Orson Pratt, was mogelijk bedoeld om leringen zoals die van Pratt te corrigeren.
- Orson Pratt discusses enduring to the end after being sealed.
- Heber C. Kimball offers sermon on theology of being sealed to eternal life.
[36]↩︎
William Clayton schreef de preek van 13 augustus 1843 over, en in de aantekeningen bij de passage staat:
Wanneer er een verzegeling op de vader en moeder wordt gelegd, stelt die hun nageslacht veilig, zodat zij niet verloren kunnen gaan maar gered zullen worden krachtens het verbond van hun vader. [nadruk toegevoegd]
Martha Coray schreef die preek die dag echter ook over, en haar transcriptie luidt:
wanneer een vader en moeder van een gezin hun verbond zijn aangegaan, zijn hun kinderen die niet hebben gezondigd veiliggesteld door de verzegeling waarmee de ouders zijn verzegeld [nadruk toegevoegd]
In een artikel in de Ensign uit 2014 beschreef ouderling Bednar de aard van het tekstuele misverstand en hoe dat niet in overeenstemming was met andere leringen van de Kerk.
[37]↩︎
In een toespraak tijdens de algemene conferentie in 1929 zei ouderling Orson F. Whitney:
De profe Joseph Smith verklaarde — en hij heeft nooit een troostrijkere leer onderwezen — dat de eeuwige verzegelingen van trouwe ouders en de goddelijke beloften die hun waren gedaan voor moedige dienst in de zaak van de waarheid, niet alleen henzelf zouden redden, maar ook hun nageslacht.
- Orson F. Whitney teaches that wayward children of sealed parents will be saved.
[38]↩︎
Een deel van deze toespraak werd in 1938 gepubliceerd in de Teachings of the Prophet Joseph Smith:
"Wanneer er een verzegeling op de vader en moeder wordt gelegd, stelt die hun nageslacht veilig, zodat zij niet verloren kunnen gaan, maar gered zullen worden op grond van het verbond van hun vader en moeder."
- William Clayton reported that Joseph taught that when a seal is put upon the father and mother it means their children cannot be lost.
[39]↩︎
Elizabeth Ann Whitney werd bijvoorbeeld in januari 1846 “gezalfd tot een koningin en priesteres voor haar echtgenoot”.
Diezelfde maand noteerde Lewis D. Wilson dat zijn vrouw, Nancy, „haar wassingen en zalvingen ontving, ja, om een koningin en een priesteres te worden.”
[40]↩︎
Er zijn geen bekende verslagen die erop wijzen dat vrouwen die de tweede zalving hebben ontvangen, toestemming hebben gekregen om priesterschapsverordeningen buiten de tempel uit te voeren, zoals de doop of het zegenen van het avondmaal.
[41]↩︎
In Exodus 40:12-14 staat:
12. Dan zult gij Aäron de heilige klederen aantrekken en hem zalven en hem heiligen, opdat hij Mij als priester diene.
13. En gij zult zijn zonen doen naderen en hun onderklederen aantrekken:
14. En gij zult hen zalven, zoals gij hun vader gezalfd hebt, opdat zij Mij het priesterambt bedienen; want hun zalving zal hun stellig een eeuwig priesterschap zijn, in al hun geslachten.
[42]↩︎
David O. McKay noteerde in zijn privédagboek dat de verordening in 1966 aan leden van de Twaalf werd gegeven.
Russell M. Nelson zinspeelde er in zijn autobiografie op dat hij de verordening in 1974 had ontvangen.
Hans Mattsson, een voormalige Zweedse gebiedsautoriteit, en zijn vrouw Birgitta Mattsson verlieten de Kerk en publiceerden in 2018 een boek waarin ze beschreven dat ze in 2000 de tweede zalving hadden ontvangen.
Tom Phillips, een voormalige kerkleider in het VK, die later werd geëxcommuniceerd, schreef in 2008 een onthullend stuk waarin hij beweerde dat hij de tweede zalving had ontvangen.
[43]↩︎
Volgens het dagboek van Joseph Smith, dat werd opgeschreven door Willard Richards, bestond de groep die de verordening als eerste ontving uit Joseph Smith, Emma Smith, Hyrum Smith, Newel K. Whitney, George Miller, Willard Richards, John Smith, Amasa Lyman, Lucien Woodworth, John M. Bernhisel, William Law en William Marks.
Drie dagen later werden dezezelfde mannen en anderen, onder wie een paar vrouwen, gezalfd of ‘opnieuw gezalfd’ (deze vermeldingen suggereren dat Joseph op 28 september zalfde en opnieuw op 1 oktober).
[44]↩︎
Kort nadat Heber J. Grant deze beleidswijziging had doorgevoerd, liet hij een andere belangstellende weten dat "het nu, zoals u weet, niet gebruikelijk is dat presidenten van ringen mensen aanbevelen voor hogere zegeningen. Die zaak moet worden opgepakt door de bezoekende apostel op uw driemaandelijkse conferentie, en alle aanbevelingen van dit soort moeten rechtstreeks van de apostelen komen."
- Heber J. Grant policy change on second anointing; only Twelve recommend ordinance.
- Heber J. Grant indicates stake presidents will no longer recommend people to receive second anointing.
[45]↩︎
Op 27 juni 1844 was de verordening van de tweede zalving gegeven aan een handvol van Josephs naaste vrienden en familieleden, onder wie leden van het Quorum of the Twelve, hun vrouwen en andere leiders in Nauvoo.
[46]↩︎
Veel van deze kerkleden ontvingen hun tweede zalving tijdens de korte periode dat de Nauvoo-tempel in 1845–46 in gebruik was, soms direct nadat ze andere tempelverordeningen hadden ontvangen, zoals de begiftiging en verzegeling.
[47]↩︎
Dit was toen een gebruikelijke procedure. Kerkleiders spoorden ringpresidenten aan om heel voorzichtig te zijn met wie ze aanbevalen om de tweede zalving te ontvangen.
[48]↩︎
Dit is vastgelegd in privéjournals en in een artikel dat verslag doet van het aantal tweede zalvingen voor levenden en plaatsvervangende tweede zalvingen dat tot 1937 was verricht (14.779 voor levenden, 6.308 plaatsvervangend).
In 1908 gaf het Eerste Presidium een brief uit waarin stond dat de plaatsvervangende verordening alleen kan worden gegeven aan mensen die tijdens hun leven lid van de kerk waren.
[49]↩︎
Historicus David John Buerger schreef: "Als je alle tempels meetelt, waren er in 1941 iets minder dan 15.000 tweede zalvingen voor levende personen uitgevoerd, en iets meer dan 6.000 voor de doden." Deze schatting komt overeen met wat de uitgave van april 1938 van The Genealogical and Historical Magazine of the Arizona Temple District meldde: in totaal hadden 14.779 mensen tot en met 1937 de tweede zalving ontvangen.
In 1937 waren er sinds 1830 ongeveer 782.000 leden geweest, wat betekent dat ongeveer 2% van hen hun tweede zalving had ontvangen.
- David John Buerger's article on the second anointing in Dialogue.
- Statistical Report on Temple Ordinances; Second Anointing listed.
[50]↩︎
In zijn dagboek van 30 juni 1961 noteerde John A. Tvedtnes Harold B. Lee's antwoord op zijn vraag of de 'tweede begiftiging' nodig was voor verhoging:
U hoeft zich geen zorgen te maken. U hebt alle verordeningen ontvangen die nodig zijn voor verhoging. .. . Het is een speciale zegening die door de president van de kerk wordt gegeven aan mannen die een roeping hebben gekregen. Het is echter niet nodig om die te ontvangen. U hebt alle begiftiging die u nodig hebt om verhoogd te worden.
- John A. Tvedtnes records in personal journal Harold B. Lee saying 2nd Anointing is not necessary for exaltation.
[51]↩︎
Joseph Fielding Smith onderwees dat
Er is geen verhoging in het koninkrijk van God zonder de volheid van het priesterschap. Hoe zou een man een erfgenaam in dat koninkrijk kunnen zijn zonder priesterschap? Hoewel de zusters het priesterschap niet dragen, delen zij in het celestiale koninkrijk samen met hun echtgenoten in de volheid van de zegeningen ervan. Deze zegeningen worden verkregen door gehoorzaamheid aan de verordeningen en verbonden van het huis van de Heer.
Fielding Smith voegde eraan toe toen hij uitlegde hoe iemand deze 'volheid van het priesterschap' ontvangt, dat
Alleen in de tempel van de Heer kan de volheid van het priesterschap worden ontvangen. Nu er tempels op aarde zijn, is er geen andere plek waar de begiftiging en de verzegelingsmacht voor alle eeuwigheid kunnen worden gegeven. Geen mens kan de sleutels van verhoging op een andere plek ontvangen.
- Joseph Fielding Smith teaches that the "fulness of priesthood" is required for exaltation.
[52]↩︎
In zijn dagboek van 8 april 1901 meldde Anthony W. Ivins dat Joseph F. Smith onderwees dat
geen mens ontvangt een volheid van het Melchisedeks priesterschap voordat hij zijn tweede zalvingen heeft ontvangen. Mannen die voor deze heilige verordening worden aanbevolen, moeten mannen van God zijn van wie geloof en integriteit niet in twijfel worden getrokken.
- Anthony W. Ivins reports hearing that Joseph F. Smith taught that "no man receives a fullness of the Melchisedec Priesthood till he has recd his second anointings."
[53]↩︎
In een toespraak op 6 april 1863 zei Heber C. Kimball, toen hij het over de tempel had,
Hebt u uw begiftiging niet ontvangen, zusters, en bent u niet aan uw echtgenoten verzegeld? Ja, velen van u wel, en laat me nu vragen of er nog iets meer is dan wat u hebt ontvangen, nog verdere verordeningen die ontvangen moeten worden? Ja, heel veel. Er waren er maar honderddertig die vooraf een deel ontvingen van de verordeningen van de begiftiging die door profeet Joseph werden geopenbaard. God zegene u, het zal de ene begiftiging na de andere zijn tot we door de sluier heen gaan naar de andere wereld, en totdat we alle beproevingen hebben doorstaan die nodig zijn om ons voor te bereiden om de celestiale heerlijkheid en verhoging binnen te gaan.
- Heber C. Kimball teaches that there will be further ordinances required "till we pass through the veil into the other world" and receive our exaltation.