Gay Conversion Therapy at BYU

Ano ang conversion therapy para sa mga bakla?

Ang terminong "conversion therapy" ay maaaring tumukoy sa anumang uri ng pagsisikap na baguhin o bawasan ang seksuwal na oryentasyon ng isang tao at karaniwang tinatawag sa makabagong literatura bilang SOCE (mga pagsisikap na baguhin ang seksuwal na oryentasyon.)[1]

Mula noong dekada 1950 hanggang kalagitnaan ng dekada 1970, ang "homosexuality"[2] ay inuri sa Diagnostic and Statistical Manual bilang isang karamdaman.[3] Sa kontekstong ito, ang gay conversion therapy ay naging paksa ng pananaliksik sa iba’t ibang unibersidad at ospital sa US at UK na naglalayong humanap ng mga paraan para gamutin o "pagalingin" ang homosexuality sa pamamagitan ng iba’t ibang therapeutic technique, kabilang ang aversion therapy,[4] hormonal therapy,[5] at mga psychotherapeutic na pamamaraan tulad ng reparative therapy.[6]

Ano ang terapiya kung saan gumagamit sila ng electroshock?

Minsan ay ginagamit ang electroshock sa aversion therapy.[7] Ginamit ang aversion therapy para gamutin ang iba’t ibang uri ng karamdaman, kabilang ang alkoholismo, “sexual deviance,” at mga obsesibong pag-uugali—karaniwan gamit ang mga paraang emetic (nagpapasuka) at electroshock.[8]

Isang animated gif mula sa ABC, o Australian Broadcasting Corporation, noong Mayo 1970, na nagpapakita ng isang doktor at pasyente na gumagamit ng aversion therapy gamit ang mga slide ng mga lalaki at babae at isang electroshock device. Itim at puting archival footage. — Isang bahagi mula sa archival footage ng Australian Broadcasting Corporation na nagpapakita ng isang anyo ng gay aversion therapy noong Mayo 1970. Magkasamang pinapatakbo ng pasyente at ng doktor ang projector at electroshock machine.

Gumamit ba ang BYU ng electroshock para subukang baguhin ang mga bakla?

Oo. Isinagawa sa BYU noong dekada 1970 ang pananaliksik sa gay aversion na gumagamit ng electroshock.[9] Noong 1976, tinanggap ng BYU ang disertasyon ng isang graduate student sa sikolohiya na nagngangalang Max Ford McBride, na nagdokumento ng kanyang pananaliksik at eksperimento sa gay aversion therapy gamit ang mga electric shock sa biceps ng mga boluntaryo.[10]

May iba bang mga unibersidad na nagsagawa rin ng mga pag-aaral na tulad nito noong panahong iyon?

Oo. Ang Harvard Medical School, ang University of Pittsburgh, ang University of Wisconsin, at iba pang mga paaralan, ospital, at laboratoryo ay nagsagawa ng pananaliksik tungkol sa aversion therapy, at marami sa mga ito ang gumamit ng mga paraang may electroshock.[11]

Timeline ng mga pangyayaring may kaugnayan sa gay conversion therapy, siyentipikong pananaliksik, at sa Simbahan

Bago ang 1950s: Maagang Pananaliksik sa Behaviorism

1913

Inilathala ng psychologist ng Johns Hopkins na si John Watson[BIO] ang “Psychology as the behaviorist views it,” na nagmumungkahi na ang sikolohiya ay dapat nakatuon sa pagbabago ng pag-uugali ng tao sa halip na sa kamalayan.[12]

1935

Ang unang eksperimental na pananaliksik na may kaugnayan sa gay aversion therapy na gumagamit ng mga electric shock ay ipinresenta sa Ika-apatnapu't tatlong Taunang Pagpupulong ng American Psychological Association.[13]

1940

Si Walter Voegtlin[BIO] ay naglathala ng ulat tungkol sa isa sa mga unang sentro ng paggamot na gumamit ng mga pamamaraang behaviorist gamit ang emetic at electroshock aversion therapy sa mga alkoholiko.[14]

1950s: Siyentipikong paraan sa “problema ng homoseksuwalidad”

1951

Nabuo ang Mattachine Society, na siyang unang pambansang organisasyon para sa mga karapatan ng mga bakla sa US.[15]

1952

Inilalathala ng American Psychiatric Association ang Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM), na nagtuturing sa homoseksuwalidad bilang isang seksuwal na paglihis at isang patolohiya.[16]

1955

Ang Konseho ng British Medical Association ay bumuo ng isang komite at nanawagan para sa medikal na pananaliksik tungkol sa pag-iwas at paggamot sa prostitusyon at homoseksuwalidad dahil “hindi sapat para sa lipunan na basta kondenahin ang asal ng mga homoseksuwal at mga prostitute.”[17]

1956

Si Evelyn Hooker[BIO] mula sa UCLA ay nagsagawa ng mga pagsusuring Rorschach sa mga homoseksuwal at hinamon ang ideya na ang "homoseksuwalidad" ay klinikal na matutukoy.[18]

1957

Inilathala ni Desmond Curran[BIO] ang "Homosexuality: An Analysis of 100 Male Cases Seen in Private Practice" at iniulat na 15% ng follow-up cohort ay nakaranas ng "pagbabago tungo sa heteroseksuwal na kagustuhan," ngunit nagtapos din na ang psychotherapy ay "walang malinaw na pakinabang" pagdating sa pagbabago ng oryentasyong seksuwal.[19]

1957

Inilathala sa UK ang "Wolfenden Report" na nagrekomenda na ang "homosexual behaviour between consenting adults in private be no longer a criminal offence" at nagpayo na magsagawa ng pananaliksik tungkol sa bisa ng "various forms of treatment [for homosexuality]."[20]

Enero 1958

Naglalathala si Martin Luther King Jr.[BIO] ng payo para sa isang batang baklang lalaki at ipinapaliwanag na ang kanyang "problema ay hindi naman karaniwan" at hinihikayat siyang magpatingin sa isang psychiatrist upang matulungang "malutas" ang "problema."[21]

1958

Inilathala ni J. A. Hadfield[BIO] mula sa University of London ang "The Cure of Homosexuality" at iminungkahi na ang mga homoseksuwal ay maaaring maging "mga taong seksuwal na normal" sa pamamagitan ng psychotherapy.[22]

1958

Si Clifford Allen M.D.,[BIO] isang clinical psychiatrist at may-akda, ay sumulat sa Homosexuality: Its Nature, Causation and Treatment, “Talagang hindi totoo na hindi nalulunasan ang homoseksuwalidad. Ang mga gumagawa ng gayong mga pahayag ay hindi kailanman sumubok na gamutin ito.”[23]

Mayo 21, 1959

Ang pangulo ng BYU na si Ernest Wilkinson[BIO] ay nakipagpulong sa Executive Committee ng Church Board of Education at tinalakay ang “lumalaking problema sa ating lipunan ng homoseksuwalidad” at nagkasundo sa isang patakaran na ang mga estudyanteng “hindi nagsisisi” ay masususpinde sa BYU.[24]

1960s: Karagdagang pananaliksik, ang simula ng Kilusang Gay Liberation, at patakaran ng BYU

Mayo 1962

Inilathala ng British Medical Journal ang "Case of homosexuality treated by aversion therapy" na naglalarawan ng isang pasyenteng nasa "6 Kinsey scale"[25] na ginamot gamit ang mga paraang emetic[26] at hormonal at nagtatapos sa konklusyon na "natutugunan ng mga resulta ang mga pamantayan ng paggaling."[27]

Setyembre 12, 1962

Nakipagpulong ang mga apostol na sina Spencer W. Kimball[BIO] at Mark E. Peterson[BIO] kay Ernest Wilkinson, pangulo ng BYU, at nagpasya na “walang tatanggapin sa B.Y.U. na may nakakukumbinsing ebidensya tayo na siya ay homoseksuwal.”[28]

1962–1969

Ang mga ospital sa pananaliksik at mga unibersidad sa United Kingdom, na gumagamit ng iba’t ibang paraan, kabilang ang electroshock treatment, ay nag-uulat ng “isang makabuluhang bilang ng mga tagumpay” sa paggamot sa hindi gustong homoseksuwalidad.[29]

1964

Ang apostol na si Spencer W. Kimball[BIO] ay nagtuturo sa mga guro ng Seminaryo at Instituto sa BYU tungkol sa pakikiapid at lalo na sa homoseksuwalidad, at binanggit ang isang ulat mula sa New York Academy of Medicine na naglarawan sa homoseksuwalidad bilang isang karamdamang maaaring gamutin.[30]

1965

Muling inilimbag ng Church News ang buod ng isang talumpati ni BYU President Ernest L. Wilkinson kung saan sinabi niya na ang mga estudyanteng hindi pa “lubusang tinalikuran” ang kanilang “[homosexual] na hilig” ay hindi pahihintulutang mag-enroll o manatili bilang mga estudyante.[31]

Enero 1969

Nagpasiya ang lupon ng mga katiwala na “ang mga estudyanteng homoseksuwal ay hindi tatanggapin o pananatilihin sa BYU nang walang pag-apruba mula sa mga Pangkalahatang Awtoridad.”[32]

Hunyo 1969

Ang mga pag-aalsa sa Stonewall sa New York City ang nagmarka sa simula ng Kilusang Pagpapalaya ng mga Bakla.[33]

Setyembre 1969

Nagsimula ang Departamento ng Sikolohiya ng BYU ng hindi tinukoy na pananaliksik sa electroshock aversion therapy.[34]

Dekada 1970: Nagsalpukan ang agham at ang kilusang panlipunan

1970

“Inaagaw” ng Gay Liberation Front ang kumperensya ng American Psychiatric Association sa San Francisco at naghain ng mga kahilingan, kabilang ang pagpapatigil sa aversion therapy.[35]

1970

Inilathala ng Simbahan ang "Pag-asa para sa mga Lumalabag," isang polyetong nagtuturo sa mga obispo kung paano payuhan ang mga miyembrong nakararanas ng homoseksuwalidad.[36]

1971

Inilathala ng Harvard ang "Avoidance Conditioning for Homosexuality," na nagdedetalye ng pananaliksik sa pag-ayaw sa pagiging bakla gamit ang mga paraang electroshock, at iniulat na "naisagawa ang pagpigil sa homoseksuwal na tugon" sa mahigit 60% ng mga pasyente.[37]

1971

Nagsimula si Dallin H. Oaks[BIO] sa paglilingkod bilang pangulo ng BYU.[38]

1972

Nagsagawa ang University of Wisconsin-Milwaukee ng pananaliksik tungkol sa gay aversion therapy sa isang dalawampu’t tatlong taong gulang na kalahok gamit ang iba’t ibang paraan, kabilang ang mga paraang may electroshock, at iniulat ang “malinaw na pagtaas sa heterosexual na pagpukaw” sa kalahok pagkatapos ng 14-na-linggong paggamot.[39]

1973

Itinatag ang Association for Gay Psychologists (AGP) upang himukin ang American Psychological Association na bumuo ng isang task force para sa mga karapatan ng mga bakla.[40]

1973

Naglalathala ang Simbahan ng isang malawak na panloob na dokumento sa pagsasanay, “Homosexuality Welfare Services Packet 1,” tungkol sa kung paano maglingkod sa mga bakla at lesbiyanang miyembro ng Simbahan, at inilalatag nito ang mga patakaran na may kaugnayan sa mga rekomendasyon sa templo, pagka-disfellowship, at ekskomunikasyon.[41]

1973–1995

Iba’t ibang salaysay mula sa mga estudyante at guro ang nag-aalala na tumanggap sila ng electroshock therapy na itinuro ng counseling center ng BYU.[42]

1974

Nagsasagawa ang University of Pittsburgh ng pananaliksik tungkol sa gay aversion therapy gamit ang iba’t ibang anyo ng therapy, kabilang ang mga paraang electroshock, at iniulat matapos ang 40-linggong follow-up na ang paksa ay nasa isang “malapit at kasiya-siyang” heterosexual na relasyon.[43]

Abril 1974

Bumoto ang American Psychiatric Association na alisin ang homoseksuwalidad bilang isang sakit sa pag-iisip sa DSM-II, at naipasa ito sa botong 58% laban sa 38% ng mga bumotong miyembro, kung saan halos kalahati ng mga miyembro ay hindi bumoto.[44]

Enero 1975

Bumoto ang American Psychological Association at nagpasa ng isang resolusyon para suportahan ang 1974 na pag-alis ng American Psychiatric Association sa pag-uuri sa homosexuality bilang isang sakit sa pag-iisip at “hinihimok ang pagpapatibay ng batas para sa mga karapatang sibil” upang ibigay sa “mga mamamayang nakikibahagi sa mga gawaing homoseksuwal ang kaparehong mga proteksyon” gaya ng sa iba “batay sa lahi, paniniwala, kulay, atbp.”[45]

Enero 1975

Iniulat na umaksyon ang BYU laban sa mga pinaghihinalaang homoseksuwal sa pangyayaring tatawaging “Purge of ’75” sa Harris Fine Arts Center.[46]

1975

Ang graduate student ng BYU na si Max Ford McBride[BIO] ay nagsasagawa ng pananaliksik tungkol sa gay aversion therapy gamit ang mga paraang electroshock. Ang kanyang dissertation na “Epekto ng mga visual stimulus sa electric aversion therapy”[47] ay nag-uulat na ang kanyang metodolohiya ay “lubhang epektibo sa pagbabago ng pansariling pagsusuri ng seksuwal na oryentasyon.”[48]

1975

Itinampok ng [BIO]Time Magazine[49] si Air Force Sgt. Leonard Phillip Matlovich[50] sa pabalat na may caption na “Ako ay isang homoseksuwal.” Si Matlovich ay isa ring Banal sa mga Huling Araw, bagaman hindi ito itinampok sa kuwento.

Oktubre 1975

Inilathala ni Robert Card,[BIO] isang psychologist na Banal sa mga Huling Araw na nasa pribadong praktis, ang isang artikulo tungkol sa kanyang paggamit ng mga paraang electroshock sa gay aversion therapy sa mga kliyenteng Banal sa mga Huling Araw.[51]

Marso 1976

Ang propesor ng BYU na si Carlyle Mardsen[BIO] ay namatay sa pamamagitan ng pagpapakamatay matapos arestuhin dahil sa "kalaswaan at sodomiya na nag-ugat sa umano'y homoseksuwal na aktibidad" sa isang pampublikong hintuan malapit sa Pleasant Grove, Utah.[52] May ilang anekdotang salaysay tungkol sa mga pagpapakamatay ng mga baklang lalaki sa BYU noong dekada 1960 at 1970, pero si Mardsen ang may pinakamainam na dokumentasyon.[53]

Oktubre 1976

Nagbigay si Apostol Boyd K. Packer[BIO] ng isang mensahe sa sesyon ng Pagkasaserdote at binalaan ang mga kabataan laban sa “pisikal na kalokohan sa kapwa lalaki” at nagsama ng payo na pisikal na ipagtanggol ang sarili laban sa mga seksuwal na paglapit ng mga homoseksuwal.[54]

1977-1979

Iba’t ibang artikulo tungkol sa homoseksuwalidad ang lumabas sa seksyong "Church News" ng Deseret News.[55]

1977

Si Cloy Jenkins,[BIO] isang gay na estudyante sa BYU, ay hindi nagpakilalang naglathala ng isang 52-pahinang sanaysay na kumukuwestiyon sa patakaran ng BYU at ng Simbahan tungkol sa mga gay na tao na tinawag na “Payne Papers” at ipinadala ito sa mga Pangkalahatang Awtoridad ng Simbahan.[56] Tumugon ang Simbahan sa pamamagitan ng isang panloob na dokumentong pinamagatang "A Reply to Unfounded Assertions Regarding Homosexuality."[57]

1977

Si Steve Morin,[BIO] tagapagtatag ng Association of Gay Psychologists, ay nagsusuri ng mga papel sa pananaliksik na may kaugnayan sa homoseksuwalidad, sinusuri ang mga ito para sa “heterosexual bias,” at nananawagan ng mga bagong “prayoridad para sa susunod na pananaliksik tungkol sa lesbianismo at homoseksuwalidad ng mga lalaki.”[58]

Enero 1978

Nabuo ang sangay sa Los Angeles ng Affirmation: Gay Mormons United at naging “nangungunang sangay” ng support group para sa mga baklang Banal sa mga Huling Araw.[59]

Pebrero 1978

Si Gerald Dye,[BIO] tagapangulo ng BYU Standards office, ay iniinterbyu at iniulat na nagsabing “ang mga estudyanteng [homosexual] na nananatili ay kinakailangang sumailalim sa therapy,” pero “walang sinumang estudyanteng nakikipagtrabaho sa Standards ang kailanman sasailalim sa aversion therapy.”[60]

Marso 5, 1978

Nagbigay ng mensahe si apostol Boyd K. Packer sa isang fireside ng maraming stake sa BYU (na kalaunan ay inilathala bilang isang polyetong pinamagatang "To the One"), na partikular na tumutukoy sa mga miyembro ng tagapakinig na bakla: "Nagsasalita ako sa iilan, sa napakakaunti, na maaaring nakararanas ng homoseksuwal na tukso."[61]

1979

Ang disertasyon sa BYU ni Elizabeth C. James[BIO] ay nagtatala ng mahigit 100 pag-aaral tungkol sa aversion therapy para sa mga bakla na gumamot sa mahigit 900 pasyente mula 1930–1975 at natuklasan ang isang kuwalipikadong antas na 58% ng "umigi o gumaling."[62]

1980-2000: Ang panahon pagkatapos ng pagtingin dito bilang sakit

1981

Ang Simbahan ay naglalathala ng isang buklet na pinamagatang Homoseksuwalidad para sa "mga pangulo ng stake, mga obispo, mga pangulo ng misyon, mga pangulo ng sanga, mga pinuno ng korum, at iba pang naatasang tumulong sa mga indibidwal na may problemang ito."[63]

1987

Nagpasa ang American Psychological Association ng isang resolusyon na “hinihikayat ang mga miyembro nito” na tanggihan ang pag-uuri sa “hindi ninanais na homoseksuwalidad” bilang isang sakit.[64]

1989

Itinatag ang Evergreen International, isang grupong ministeryo para sa mga bakla na “sumusuporta sa mga doktrina at pamantayan ng Simbahan [ni Jesucristo ng mga Banal sa mga Huling Araw] nang walang pag-aalinlangan o pagbubukod.”[65]

1991

Si Don Harryman,[BIO] isang dating estudyante ng BYU, ay inilathala ang kanyang karanasan sa paglahok sa pag-aaral ng BYU McBride tungkol sa gay aversion therapy noong 1975.[66]

1992

Itinatag ang National Association for Research & Therapy of Homosexuality (NARTH) “bilang tugon sa lumalaking banta ng siyentipikong censorship” na may “pangunahing layunin [na gawing] magagamit ang mabisang sikolohikal na therapy para sa lahat ng homoseksuwal na kalalakihan at kababaihan na naghahangad ng pagbabago.”[67]

1994

Ang American Psychoanalytic Association ay nagsarbey sa 285 therapist na kumakatawan sa 1,215 homoseksuwal na pasyente at naglathala ng ulat na 23% ng kanilang mga pasyente ay "nagbago tungo sa heteroseksuwal" sa pamamagitan ng therapy.[68]

Mayo 1994

Nagpiketa ang mga nagpoprotestang “ex-gay” sa taunang kumperensya ng Sesquicentennial Annual Meeting ng American Psychiatric Association at hiniling na itigil ng APA ang pagtutol sa “reparative therapy.”[69]

1995

Nabuo ang Exodus International Advisory Council mula sa iba’t ibang pandaigdigang Kristiyanong ex-gay na grupo na nagministeryo sa mga homoseksuwal.[70]

1996

Inilabas ang "Legacies: a Documentary by Sean Weakland," na nag-iinterbyu sa apat na baklang lalaki na nagbabahagi ng kanilang mga personal na kuwento tungkol sa aversion therapy, at nagkukuwento ng trauma at pang-aabuso, na ang ilan ay naranasan nila habang nasa BYU.[71]

1998

Nagpatibay ang American Psychiatric Association ng isang patakaran na humihikayat laban sa "reparative" o "conversion" therapy, ngunit inaamin nito na "sa takbo ng patuloy na psychiatric treatment maaaring may angkop na klinikal na mga dahilan para subukang baguhin ang mga asal na sekswal."[72]

1998

Itinatag ang Jews Offering New Alternatives for Healing (JONAH), ang unang "Jewish-based organization na partikular na tumutugon sa pagpapagaling ng homoseksuwalidad" na "nagbibigay ng mga mapagkukunan sa mga pinipiling makaalpas sa pagkaakit sa kaparehong kasarian."[73]

2000-kasalukuyan: Magkakasalungat na mga salaysay

2000

Pinalawak ng American Psychiatric Association ang pahayag nito noong 1998 gamit ang mas matibay na pananalita at pagtatanong sa mga naunang pananaliksik: “Ang mga pamamaraang psychotherapeutic upang i-convert o ‘ayusin’ ang homoseksuwalidad ay nakabatay sa mga teorya ng development na kuwestiyonable ang siyentipikong bisa.”[74]

2000

Pinagtibay ng American Medical Association ang Resolution 506, na nagsasaad na “tinututulan ng AMA ang paggamit ng ‘reparative’ o ‘conversion’ therapy” at isinama ito sa AMA Health Policy H-160.991.”[75]

Hunyo 2000

Inilathala ng University of Utah ang isang pambansang sarbey ng 882 “hindi nasisiyahang homoseksuwal na tao,” kung saan 45% ang nagkaroon ng “malalaking [heteroseksuwal] pagbabago sa kanilang seksuwal na oryentasyon,” at iniulat ang “mas mabuting kalagayang sikolohikal, interpersonal, at espirituwal.”[76]

Mayo 9, 2001

Si Robert Spitzer,[BIO] dating tagapangulo ng American Psychiatric Association, ay naglahad ng mga resulta ng isang pag-aaral sa 200 katao sa taunang kumperensya ng APA at ipinahiwatig na may “ebidensya na . . . ang mga pangunahing katangian ng seksuwal na oryentasyon” ay kayang “magbago.”[77] Tumugon ang APA na “pinananatili ng APA na walang nailathalang siyentipikong ebidensya na sumusuporta sa bisa ng reparative therapy bilang paggamot para baguhin ang seksuwal na oryentasyon ng isang tao.”[78]

2002

Si Ariel Shidlo,[BIO] isang psychologist sa Columbia Center for Gay, Lesbian and Bisexual Mental Health, ay naglathala ng isang pag-aaral sa 202 kalahok na sumailalim sa reparative therapy at natukoy na 4% lamang ang nagtagumpay na baguhin ang eksklusibong homoseksuwalidad tungo sa heteroseksuwalidad, at marami ang dumanas ng "espirituwal na pinsala."[79]

Oktubre 2003

Inilathala ng [80]Archives of Sexual Behavior[81] ang “Peer Commentaries on Spitzer,” isang koleksiyon ng mga tugon mula sa 42 kapwa propesyonal ni Robert Spitzer, at karamihan sa mga ito ay pumupuna o kumokondena sa pag-aaral. Naglabas si Spitzer ng tugon na ipinagtatanggol ang bisa ng kanyang pananaliksik.

2006

Sinabi ni Dallin H. Oaks sa isang panayam tungkol sa “pagkagiliw sa kaparehong kasarian” na ang mga aversive therapy ay may “ilang malulubhang pang-aabuso.”[82]

2007

Itinatag ang North Star upang “magbigay ng lugar ng komunidad para sa mga Banal sa mga Huling Araw na nakararanas ng atraksiyong homoseksuwal.”[83]

Abril 2007

Binago ng BYU ang teksto ng Honor Code upang linawin na ito ay “tutugon sa homoseksuwal na pag-uugali sa halip na sa damdamin o oryentasyon” ngunit pinanatili nito na “ang homoseksuwal na pag-uugali o pagtataguyod ng homoseksuwal na pag-uugali ay hindi angkop at lumalabag sa Honor Code.”[84]

2010

8: The Mormon Proposition, isang dokumentaryo tungkol sa mga Banal sa mga Huling Araw at California Proposition 8, ay inilabas at tampok dito ang mga salaysay tungkol sa aversion therapy sa BYU pati na rin ang mga kuwento tungkol sa mga kaugnay na pagpapakamatay.[85]

2011

Si John Clarence Cameron[BIO] ay sumulat ng isang dulang pinamagatang "14" na hango sa kanyang karanasan bilang kalahok sa pag-aaral ni McBride sa BYU tungkol sa gay aversion therapy noong 1975.[86]

2012

Itinakwil ni Robert Spitzer ang kanyang pag-aaral noong 2001 kung saan ininterbyu niya ang 200 dating eksklusibong homosexual at nagpasiya na ang “mga pangunahing katangian ng sexual orientation” ay maaaring mabago, at sinabi na ang 200 kalahok ay maaaring “nililinlang ang kanilang sarili” o “tahasang nagsisinungaling.”[87]

2012

Naglathala ang mga mananaliksik sa Cornell University ng isang pagsusuri sa isang cohort ng 12,287 tao sa loob ng 6 na taon at natuklasan na 34% ng mga lalaking sexual minority at 37% ng mga babaeng sexual minority ang nag-ulat na ang kanilang seksuwal na oryentasyon ay lumipat patungo sa heterosexuality.[88]

2012

Ang Exodus International, ang “pinakamatanda at pinakamalaking ministeryong Kristiyano na tumatalakay sa pananampalataya at homoseksuwalidad,” ay itinakwil ang reparative therapy at humingi ng tawad sa komunidad ng LGBTQ. Hindi nagtagal pagkatapos nito, noong 2013, isinara nila ang kanilang mga operasyon.[89]

2014

Ang Evergreen International, ang grupong ministeryo para sa mga bakla ng mga Banal sa mga Huling Araw, ay nagsanib sa North Star at tumigil sa operasyon bilang isang hiwalay na entidad.[90]

2015

Ang JONAH (Jews Offering New Alternatives for Healing) ay kinasuhan ng pandarayang pangkonsyumer at inutusang magbayad ng danyos at itigil ang operasyon.[91]

2016

Naglathala si Lisa Diamond ng University of Utah ng isang meta-analysis ng mga pambansa at pandaigdigang survey na nagpapakita na nasa pagitan ng 25% at 75% ng mga bakla, lesbiyana, at bisexual na sumagot sa survey ang nagsabing nakaranas sila ng pagbabago sa kanilang sekswal na oryentasyon sa isang punto ng kanilang buhay.[92]

2019

Sinabi ni Marty Stephens,[BIO] direktor ng ugnayan sa pamahalaan at komunidad para sa Simbahan, na ang "[Simbahan] ay tumututol sa 'conversion therapy' at hindi ito ginagawa ng aming mga therapist."[93]

2021

Sa isang sesyon ng tanong at sagot sa University of Virginia, mali ang nasabi ni Dallin H. Oaks na ang electric shock treatment ay “hindi kailanman nangyari sa ilalim ng aking pamamahala.”[94]

Expand Timeline

Mayroon bang partikular na relihiyosong katwiran ang BYU para magsagawa ng pananaliksik tungkol sa gay aversion therapy?

Posible, pero walang anumang tala na may kaugnayan sa pananaliksik tungkol sa gay aversion sa Department of Psychology ng BYU na nagpapakita na may kaugnayan ang doktrina o teolohiya ng Simbahan sa pananaliksik.

Ipinaliwanag ni Eugene Thorne,[BIO] pinuno ng Department of Psychology sa BYU noong dekada 1970, na sumali ang BYU sa pananaliksik dahil naglalathala ang iba’t ibang medikal na journal[95] ng “tagumpay” sa mga terapiyang aversion at conversion para sa mga bakla, at na ito ay “karapat-dapat na pag-aralan pa.”[96]

Paano mismo isinagawa ang aversion therapy sa pananaliksik ng Psychology Department sa BYU?

Sa pag-aaral ni McBride, labing-apat na boluntaryo, na bawat isa ay nag-ulat ng "hindi gustong mga homoseksuwal na pagnanasa," ay hinati sa dalawang grupo na tig-pito.[97] Ipinakita sa mga boluntaryo ang mga larawan ng mga lalaking may damit at hubad at hiniling sa kanila na magpantasya tungkol sa mga larawan.[98] Ang bahagyang masakit na electric shock, sa antas na itinakda ng paksa, ay ibinigay sa biceps ng mga boluntaryo sa iba't ibang oras habang isinasagawa ang mga sesyon.[99]

Ito ba ay katulad ng electric shock na ipinapakita sa ilang pelikula?

Hindi. Sa mga pelikula tulad ng One Flew Over The Cuckoo's Nest, ang karakter na ginampanan ni Jack Nicholson[BIO] ay binibigyan ng electroconvulsive therapy (ECT), na iba sa electroshock therapy.[100]

Ang ECT ay kapag ang mga de-koryenteng agos ay pinadaraan sa utak, na sadyang nagpapasimula ng seizure at kung minsan ay nagdudulot ng mararahas na kombulsyon.[101] Ang electroshock therapy ay naglalapat ng medyo banayad, pero napakahinding komportableng kuryente na karaniwan ay sa braso o binti.[102]

Hindi gumamit ang BYU ng ECT sa anumang pananaliksik tungkol sa gay aversion therapy.

Gaano katagal inilapat ang mga electroshock?

Sa pag-aaral ni McBride sa BYU, iba-iba ang paraan ng paglalapat ng mga shock sa bawat session sa loob ng pag-aaral. Sa yugto ng pag-calibrate upang matukoy ang angkop na antas ng milliamps para sa indibidwal, tumagal nang tatlong segundo ang mga electroshock.[103] Sa mga yugto ng conditioning, lubos na maiiwasan ng indibidwal ang mga electroshock sa pamamagitan ng pagpindot ng isang button, o random na ibibigay ang tagal ng mga shock nang hanggang 8 segundo, depende sa yugto ng therapy.[104]

Inilapat ba kailanman ang electric shocks sa mga ari?

Hindi, malamang hindi. Walang unibersidad o ospital na nag-ulat kailanman ng mga paraan ng therapy na gumamit ng electroshock sa ari ng mga kalahok. Ang disertasyon ni McBride at si Dr. Eugene Thorne[BIO] ay nagsabi na ang mga eksperimento ng BYU sa conversion therapy ay gumamit ng mga shock sa biceps.[105]

Noong 2011, iniulat ng ABC News na kinuryente ang mga ari sa pag-aaral ni McBride, ngunit iniulat na pinabulaanan ni John Cameron, isang kalahok sa pag-aaral, ang pahayag na ito.[106] Posible na napaghalo ng mga ulat ang paggamit ng mga electrode at ng plethysmograph, isang aparatong ginamit sa pag-aaral upang sukatin ang penile arousal.[107]

Gumamit ba ang BYU ng aversion therapy na nagpapasuka?

Gumamit ng mga emetic (mga substansiyang nagdudulot ng pagduduwal o pagsusuka) sa aversion therapy sa ilang institusyon,[108] ngunit walang mga tala na nagpapakita na gumamit ang pananaliksik ng BYU ng mga emetic sa kanilang mga pag-aaral. Sinabi ng mga faculty na kasangkot sa pananaliksik sa gay aversion noong panahon ng pag-aaral ni McBride at ng isang tagapagsalita ng BYU na hindi kailanman ginamit ang paraang ito.[109]

Gayunpaman, may mga ulat ng mga taong tumanggap ng aversion therapy sa campus ng BYU gamit ang mga emetic, ngunit hindi malinaw kung ang mga ito ay mga pribadong practitioner o kung paano sila nauugnay sa BYU.[110]

Pinilit ba ng BYU ang mga tao na sumali sa gay conversion therapy?

Malamang. Ang pananaliksik na isinagawa sa BYU ng Departamento ng Sikolohiya ay gumamit ng mga boluntaryo na naghahanap ng "paggamot para sa homoseksuwalidad."[111]

Gayunpaman, may mga ulat na ang Honor Code Office (na tinatawag noon na Standards Office) ay nagbibigay sa mga estudyante ng opsyon na sumailalim sa therapy kasama ang mga pribadong practitioner o mapatalsik mula sa BYU.[112] Si Gerald Dye, ang pinuno ng Standards Office noong dekada 1970, ay iniulat na nagsabi na ang uri ng therapy na inaatas sa mga estudyante na tanggapin ay non-aversion therapy.[113]

Hindi ba ang ganitong uri ng conversion therapy ay parang pagpapahirap lang?

Para sa mga pinilit na sumailalim sa hindi gustong aversion therapy, iniulat na masakit at nakakahiya ang paggamot.[114]

Opisyal bang inaprubahan ng Simbahan ang pananaliksik sa departamento ng Sikolohiya ng BYU?

Hindi, malamang hindi. Hindi kasali ang Simbahan sa pagrepaso at/o pag-apruba ng mga disertasyon sa BYU. Gayunman, halos lahat ng mga guro ay mga miyembro ng Simbahan,[115] ang Simbahan ang bumubuo sa BYU Board of Trustees,[116] at inaprubahan nga ng BYU ang pananaliksik.[117]

Kung inalis na ng American Psychiatric Association ang homoseksuwalidad bilang isang sakit sa pag-iisip noong 1973, bakit inaprubahan ng BYU ang pananaliksik?

Pinagtibay ng American Psychiatric Association ang pag-alis sa homoseksuwalidad sa listahan ng mga sakit sa pag-iisip noong 1973[118] ngunit hindi inendorso ng American Psychological Association ang pagbabagong ito hanggang 1975, at itinuring pa rin nito ang "hindi gustong homoseksuwalidad" bilang isang karamdaman hanggang 1987.[119]

Nagpatuloy ang pananaliksik na ito pagkatapos ng 1973 declassification sa mga institusyong akademiko tulad ng Harvard Medical School, University of Pittsburgh, at BYU.[120]

Ano ang patakaran ng Simbahan tungkol sa gay conversion therapy?

Noong dekada 1970, naglabas ang Simbahan ng mga panloob na dokumento na nagpapayo sa mga obispo na makipagtulungan sa mga "homosexual" at, ayon sa siyentipikong pananaliksik noong panahong iyon,[121] na posible na sila ay maaaring "gumaling" sa pamamagitan ng mga paraang terapewtiko.[122]

Hiningi ba ng BYU o ng Simbahan sa mga baklang Banal sa mga Huling Araw na magbigay ng mga pangalan ng iba pang pinaghihinalaang bakla?

Oo. Naglathala ang Simbahan ng isang panloob na gabay noong 1973 na nag-utos sa mga lider ng Simbahan na hilingin sa mga taong nakararanas ng homoseksuwalidad na ibunyag ang kanilang mga seksuwal na kapareha.[123]

Mayroon ding mga ulat na pinilit ng BYU ang mga estudyante na isumbong ang mga pangalan ng iba pang mga baklang estudyante o mapapatalsik sila.[124]

Nagpakamatay ba ang sinuman na sangkot sa conversion therapy sa BYU?

May ilang anekdotal na ulat tungkol sa mga estudyanteng bakla na sumailalim sa ilang anyo ng aversion therapy at nagpakamatay habang nasa BYU, bagaman limitado ang dokumentasyon.[125]

Nagpakamatay ba ang sinuman sa mga kalahok sa eksperimento ng McBride Psychology Department?

Hindi, malamang hindi. Sa isang talumpati noong 2007 sa isang kumperensya ng Affirmation, sinabi ni Connell O'Donovan[BIO], "[Ang pag-aaral ng BYU McBride] ay nagsimula sa 16 na baklang lalaking estudyante at kawani ng BYU, pero dalawa ang nagpakamatay habang isinasagawa ang eksperimento, kaya 14 na kalahok na lang ang natapos ng pag-aaral."[126] Ang pahayag na ito ay inulit naman noong 2008 ng QSaltLake Magazine.[127]

Gayunman, may labimpitong kalahok, hindi labing-anim, at walang mga kontemporaryong ulat ng pagpapakamatay na may kaugnayan sa pag-aaral ni McBride sa dokumentaryong talaan.[128]

Nagdudulot ba ang conversion therapy ng pagpapakamatay ng mga tao?

Ipinapakita ng pinakabagong pananaliksik na ang conversion therapy, na kilala rin bilang sexual orientation change efforts (SOCE), ay may kaugnayan sa mas mababang antas ng pagiging suicidal.[129] Gayunman, walang magagamit na datos tungkol sa paksang ito mula noong mga dekada 1960 o 1970 na partikular na may kaugnayan sa aversion therapy.

Nagsagawa ba ang BYU ng gay conversion therapy noong dekada 1980 o 1990?

Oo, malamang. May mga ulat ng iba’t ibang uri ng conversion therapy na isinagawa ng mga therapist na kaugnay ng BYU mula 1970s hanggang 1990s.[130]

Naglabas ba ang Simbahan ng pahayag tungkol sa pag-aaral ng electroshock sa BYU o humingi ng paumanhin?

Hindi. Noong 2011, naglabas ng pahayag ang isang tagapagsalita ng BYU tungkol sa pananaliksik ng BYU sa aversion therapy bilang tugon sa interes ng media, na nagsasabing, “Noong panahong iyon, ang ganitong mga pamamaraan ay pinag-aaralan din sa iba pang mga unibersidad at institusyon. Ang mga pag-aaral na ganitong uri ay hindi na naganap sa unibersidad mula noon.”[131]

Hindi ba sinabi ni Dallin H. Oaks na hindi nangyari ang electroshock aversion therapy habang siya ang Pangulo ng BYU?

Oo, sa isang Q&A session sa University of Virginia, sinabi ni Pangulong Oaks na ang electric shock treatment ay “hindi kailanman nangyari sa ilalim ng aking pamamahala.”[132] Gayunman, nagkamali siya,[133] dahil tinanggap ang disertasyon ni McBride noong 1976.[134] Nagsilbi si Pangulong Oaks bilang Pangulo ng BYU mula 1971–1980.[135]

Sa pangkalahatan, ano ang mga iniulat na resulta mula sa pananaliksik tungkol sa gay aversion o conversion?

Mahigit 100 pag-aaral ang isinagawa sa halos 1,000 pasyente mula 1950s hanggang 1970s sa iba’t ibang institusyon sa U.S. at U.K. upang suriin ang bisa ng iba’t ibang uri ng mga therapy para baguhin ang oryentasyong sekswal ng mga bakla (tingnan sa ibaba ang mga kaugnay na pag-aaral at resulta).[136]

Mahirap pagsamahin ang mga resulta dahil sa hindi pagkakatugma ng mga depinisyon, pamamaraan, at mga datos na sinukat.[137]

Halimbawa ng mga pag-aaral tungkol sa pagbabago ng oryentasyong sekswal at mga iniulat na antas ng pagbabago.

Institusyon	Taon, Pag-aaral, Publikasyon, at Awtor	Mga Iniulat na Resulta
Kagawaran ng Saykiyatriya, St. George's Hospital, London	1957, "Homoseksuwalidad: Isang Pagsusuri sa 100 Kaso ng mga Lalaking Nakita sa Pribadong Praktis," Desmond Curran at Denis Parr, British Medical Journal[138]	Isang bahagi (59) ng 100 ang sinundan para sa follow-up, at 15% ang “nag-ulat ng pagbabago tungo sa heteroseksuwalidad.”[139]
Instituto para sa Siyentipikong Paggamot ng Delingkuwensiya, London, England	1958, “Diyagnosis at Paggamot ng mga Homoseksuwal na Maysala,” Mary Woodward, British Journal of Delinquency[140]	Sa 64 na pasyenteng ginamot para sa homoseksuwalidad, 48 ang nakatapos ng paggamot, at 31 (65%) sa mga nakatapos ng paggamot ang nag-ulat ng “pagtaas ng heteroseksuwal na interes.”[141]
Unibersidad ng London	1960, "Ilang Problema sa Paggamot ng Homoseksuwalidad," Kurt Freund, Behavior Therapy and the Neuroses, inedit ni H. J. Eysenck[142]	Sa 47 kalahok, 15% ng 47 ang nagkaroon ng panandaliang “heterosexual adaptation” at 26% ng 47 ay tumagal nang “ilang taon.”[143]
Departamento ng Saykayatrya, Ospital ng Crumpsall, Manchester, England	1967, “Aversion Therapy sa Pamamahala ng 43 Homosexual,” M. J. MacCulloch, British Medical Journal[144]	43 pasyente ang ginamot sa loob ng tatlong taon na may isang taong follow-up. 58% ang nag-ulat ng pagbabago sa kanilang seksuwal na oryentasyon patungo sa heteroseksuwalidad ayon sa sukatang Kinsey.[145]
Harvard Medical School	1974, “Group Psychotherapy Para sa mga Lalaking Homoseksuwal,” Lee Birk, Journal of Sex & Marital Therapy[146]	Sa 26 na pasyenteng lumahok sa group therapy para sa paggamot ng homosexuality sa loob ng labingwalong buwan, 52% ang nag-ulat ng “halos ganap na paglipat sa heterosexualidad.”[147]
American Psychoanalytic Association	1994, "Saloobin at mga Karanasan ng mga Psychoanalyst sa Pagsusuri ng mga Homosexual na Pasyente," Houston MacIntosh, Journal of the American Psychoanalytic Association[148]	Sinuri ang 285 therapist na kumakatawan sa 1,215 homoseksuwal na pasyente, at ipinapahiwatig ng mga mananaliksik na 23% ng kanilang mga pasyente ang “nagbago tungo sa heteroseksuwalidad” at 84% ang nakatanggap ng “makabuluhang benepisyong terapeutiko.”[149]
NARTH, Unibersidad ng Utah	2000, “Mga Pabalik-Tanaw na Sariling Ulat tungkol sa mga Pagbabago sa Oryentasyong Homoseksuwal: Isang Consumer Survey ng mga Kliyente ng Conversion Therapy,” Joseph Nicolosi, Psychological Reports[150]	Sa 882 kalahok* na sinarbey, 89% ng mga dating “lubos na homoseksuwal” o “halos lubos na homoseksuwal” o “mas homoseksuwal” kaysa hindi, ay nagsabing pagkatapos ng therapy, 35% na lamang ang patuloy na tumingin sa kanilang sarili bilang homoseksuwal.[151]
Columbia Presbyterian Medical Center, New York	2002, "Pagbabago ng Oryentasyong Sekswal: Ulat ng mga Konsyumer," Ariel Shidlo, Propesyonal na Sikolohiya: Pananaliksik at Pagsasanay[152]	Sa 202 kalahok* na sinuri na sumailalim sa ilang uri ng “interbensyon para sa conversion ng sexual orientation,” ipinakita ng pag-aaral na 4% lamang ang nakaranas ng pagbabago sa kanilang sexual orientation.[153]
Columbia University, New York	2003, “Maaari bang Baguhin ng Ilang Lalaking Bakla at Lesbiyana ang Kanilang Seksuwal na Oryentasyon? 200 Kalahok na Nag-ulat ng Pagbabago mula sa Homoseksuwal tungo sa Heteroseksuwal na Oryentasyon,” Robert Spitzer, Archives of Sexual Behavior[154]	Sa 200 kalahok* na sinuri na nagsabing nabago nila ang kanilang sekswal na oryentasyon nang hindi bababa sa limang taon bago iyon, 29% ng mga lalaki at 67% ng mga babae ang nagsabing nakakaramdam na lamang sila ng homoseksuwal na damdamin "ilang beses sa isang taon".[155] Noong 2013, humingi ng paumanhin si Spitzer sa "komunidad ng mga bakla" para sa pag-aaral at sinabi na posible na ang 200 kalahok ay "nagsisinungaling".[156]
* Tandaan na ang iniulat na antas ng pagbabagong ito ay batay sa isang grupong kusang sumali (hal., mga kalahok na karaniwang kinikilalang mga dating homosexual, o mga kalahok na tumanggi sa conversion therapy) sa halip na isang random na sampling.

Expand Table

Maaari bang mabago ang oryentasyong sekswal?

Kinikilala ng kapwa mga mananaliksik[157] at mga grupong LGBT[158] na ang "sexual fluidity" (pagbabago sa oryentasyong sekswal) ay nangyayari sa malaking bilang ng mga sexual minority.[159] Gayunman, ang mekanismo ng pagbabagong ito, at kung ang conversion therapy ba ay isang wastong paraan para mapadali ang pagbabagong ito, ay paksa ng debate.[160]

Ano ang kasalukuyang pinagkakasunduan ng medikal na komunidad tungkol sa gay conversion therapy?

Kinokondena ng malalaking samahang medikal gaya ng American Psychiatric Association,[161] American Psychological Association,[162] at American Medical Association[163] ang gay conversion therapy dahil wala itong “sapat na higpit na siyentipiko,” ito ay “likas na may diskriminasyon,” at “naipakitang nakapipinsala at maaaring nakamamatay.”[164]

Gayunpaman, ang ilang samahang medikal, gaya ng International Federation for Therapeutic and Counselling Choice (IFTCC) at ng Alliance for Therapeutic Choice and Scientific Integrity (Alliance), ay nangatwiran na dahil nagbabago ang seksuwal na oryentasyon, dapat ang mga pasyente ang magtakda ng sarili nilang pangangalagang pangkalusugan at magkaroon ng kalayaang piliin ang terapiyang gusto nila.[165]

Iniulat ng ilang pananaliksik at klinikal na pag-aaral ang ilang antas ng “tagumpay” sa gay conversion therapy—bakit ito kinokondena ng mga pangunahing samahang medikal?

Noong nakaraan, kinilala ng komunidad medikal ang konsepto ng "hindi gustong homoseksuwalidad"[166] at naglaan ng pananaliksik para tugunan ang isyung ito.[167]

Gayunpaman, tinatanggihan na ngayon ng mga pangunahing samahang medikal ang konsepto ng "hindi gustong homoseksuwalidad" bilang isang balidong kondisyon. Ang pananaliksik na kumukuwestiyon sa palagay na ito ay itinuturing na hindi etikal at nakasasama.[168]

Pero hindi ba dapat ang isang tao ang magpasya para sa sarili niya kung gusto niyang magpagamot para sa kalusugang pangkaisipan para sa “hindi gustong homoseksuwalidad”?

Naniniwala ang ilang tao na dapat ang mga pasyente ang mamahala sa sarili nilang pangangalaga sa kalusugang pangkaisipan pagdating sa kanilang sekswal na atraksyon, mga pinahahalagahan, at pag-uugali,[169] habang naniniwala naman ang iba na hindi etikal ang magbigay ng paggamot para sa sekswal na oryentasyon, kahit iyon ang nais ng pasyente.[170]

Ano ang kasalukuyang patakaran ng Simbahan tungkol sa conversion therapy para sa mga bakla?

Noong Oktubre 2019, sinabi ng isang tagapagsalita ng Simbahan na “tinututulan ng Ang Simbahan ni Jesucristo ng mga Banal sa mga Huling Araw ang ‘conversion therapy’ at hindi ito isinasagawa ng aming mga therapist.”[171]

The Facts

Ang “homoseksuwalidad” ay itinuring na isang sakit sa pag-iisip hanggang sa kalagitnaan ng dekada 1970.

Iba’t ibang anyo ng gay conversion therapy ang naging paksa ng akademiko at klinikal na pananaliksik mula noong dekada 1950 hanggang dekada 1970.
Ang mga behaviorist na paraan ng gay aversion therapy ay karaniwang gumagamit ng mahihinang electric shock.
Ang electroconvulsive therapy (ECT), na gumagamit ng masakit na antas ng kuryente upang magdulot ng mga seizure, ay hindi isang paraang ginamit ng mga mananaliksik o pasilidad medikal upang gamutin ang homoseksuwalidad.

Ang Departamento ng Sikolohiya ng BYU ay nagsagawa ng pananaliksik sa gay aversion therapy noong dekada 1970 na gumamit ng banayad na electric shock sa bicep.
Itinigil ng Departamento ng Sikolohiya ng BYU ang pananaliksik sa gay aversion therapy pagkatapos ng 1976.

Ang Standards Office (Honor Code Office) sa BYU ay nag-refer ng mga baklang estudyante sa mga therapist para sa gay conversion therapy noong dekada 1970 at posibleng noong dekada 1980 at 1990.
Ipinapakita ng mga ulat ng klinikal na pananaliksik mula sa maraming institusyon na ang iba’t ibang uri ng conversion therapy ay naging epektibo para sa ilang indibidwal na may hindi nais na homoseksuwalidad.

Tinatanggihan ng malalaking samahang pang-agham ang mga pag-aaral na ito bilang hindi makaagham, hindi etikal, at nakapipinsala.
Ang pagbabago sa seksuwal na oryentasyon (“sexual fluidity”) ay isang tinatanggap na penomenon sa mga mananaliksik at mga grupong LGBTQ+, bagaman nananatiling kontrobersyal ang ugnayan nito sa therapy.

Noong 2019, sinabi ng Simbahan na tinututulan nito ang "conversion therapy" at na hindi ito ginagawa ng mga therapist na Banal sa mga Huling Araw.

Our Take

Ang gay conversion therapy ay maaaring maging isang hindi komportableng paksa na pag-usapan dahil kaugnay ito sa mga tunay na karanasan ng ating mga kapatid na LGBTQ+. Maraming LGBTQ+ na Latter-day Saint ang nakaranas ng pananakit, diskriminasyon, at pagkakahiwalay. May responsibilidad tayong bumuo ng isang Sion kung saan ang lahat ng anak ng Diyos ay parehong nakadarama ng kaligtasan at pagmamahal.

Noong nakaraan, ang "homosexuality" ay itinuturing na isang nagagamot na seksuwal na paglihis, at ang conversion therapy ay isang lugar ng pananaliksik sa maraming unibersidad at ospital. Tulad ng maraming institusyon, nakipagtulungan ang BYU sa mga boluntaryong sumusubok na gamutin ang isang bagay na pakiramdam ng mga boluntaryo ay gusto nilang baguhin. Bagama’t iniulat ng marami sa mga institusyong ito na epektibo ang mga conversion therapy treatment, ang mga pagsisikap na baguhin ang seksuwal na oryentasyon ay karaniwang itinuturing na ngayon na hindi etikal at nakapipinsala ng mga pangunahing samahang medikal.

Bukod sa pananaliksik na ito, nagtakda ang BYU Standards Office (ngayon ay Honor Code Office) ng mga patakaran na nag-aatas na mapatawan ng disiplina ang mga estudyanteng bakla, kabilang ang pagpapatalsik. Marami ang ipinadala sa mga therapist na nagsasagawa ng iba’t ibang uri ng conversion therapy. Sa kasalukuyan, tutol ang Simbahan sa conversion therapy at hindi ito isinasagawa ng mga therapist na empleyado ng Simbahan.

Sa pag-unawa sa kasaysayang ito, nadaragdagan ang kakayahan nating maglingkod sa ating mga kapatid na LGBTQ+ at ang ating pananagutan na tulungan silang makaramdam na sila ay kabilang sa simbahan. Dahil sa Pagbabayad-sala ni Jesucristo, ang lahat ng kawalang-katarungan ay itatama sa huli at lahat ng anak ng Ama sa Langit ay may lugar sa hapag.

What's Your Take?

Once some Mormonr readers submit their takes, they will appear here. Submit yours above!

Read More Difficult Questions

187 Primary Sources

Footnotes

BIOJohn B. Watson
John B. Watson (1878-1958) was an American psychologist. He received a PhD from the University of Chicago in 1903. Watson is considered by many to be the founder of Behaviorism, which is an area of psychology that is concerned with manipulating human behavior through conditioning by positive or negative reinforcement. He is also known for conducting the controversial "Little Albert" experiment, where he attempted to condition an infant to fear soft and fluffy things.
BIOWalter Voegtlin
Walter Lyle Voegtlin (March 4, 1904 – 1975) was an American gastroenterologist. He studied at the University of Washington and Northwestern University Medical School. In the 1930s Voegtlin and psychiatrist Frederick Lemere practiced aversion therapy on alcoholics at the Shadel Sanatorium. In the 1970s he published a nutrition book about Paleolithic diets.
BIOEvelyn Hooker
Evelyn Hooker (September 2, 1907-November 18, 1996) received her PhD in psychology at John Hopkins University in 1932. She is best known for her research in the 1950s on homosexuality. In 1956 she published "The Adjustment of the Male Overt Homosexual" in the Journal of Projective Techniques where she suggested that "homosexuality, as a clinical entity, does not exist." In 1967, Hooker became Chair of the NIMH Task Force on Homosexuality. She received various awards for her research on homosexuality.
BIODesmond Curran
Richard Desmond Curran (February 14, 1903-September 26, 1985) was a British clinical psychiatrist. He was educated at Wellington and Trinity College, Cambridge and later St. George's Hospital medical school. He served in the Royal Navy beginning in 1949. In 1943, he co-authored the textbook Psychological Medicine (Edinburgh: E & S Livingstone, 1943) with Erich Guttmann. Much of his research focused on personality disorders and sexual deviation. He was a member of the Franklin Committee on punishment in prisons and borstals, and the Wolfenden Commission on homosexuality.
BIOMartin Luther King, Jr.
Martin Luther King, Jr. (1929 -1968) was a Baptist minister and civil rights activist. He attended Morehouse College, Crozer Theological College and Boston University. He championed the civil rights movement in the 1950s and 1960s. King received the Nobel Peace Prize in 1964 and was assassinated in 1968.
BIOJ. A. Hadfield
James Arthur Hadfield (1882–1967) was a pioneer of psychodynamic psychotherapy in Britain. His work included the article, "The Cure of Homosexuality," published in the British Medical Journal (June 7, 1958) where he reviewed cases of "cured" homosexuals, and the relationship between the mind, body, and soul in light of religion and his psychical research, including the chapter "The Mind and the Brain" in the book Immortality: An Essay in Discovery Co-Ordinating Scientific, Psychical, and Biblical Research.
BIOCharles Berg
Charles Berg (1892-1957) was a British psychiatrist and author of clinical texts including Fear, Punishment, Anxiety and the Wolfenden Report, Clinical Psychology: A Case Book of the Neuroses and their Treatment and The Problem of Homosexuality. Berg was a Fellow of the British Psychological Society and Consultant Psychiatrist to the British Hospital for Functional Nervous Disorders.
BIOErnest L. Wilkinson
Ernest L. Wilkinson (1899-1978) served as the president of Brigham Young University from 1951 to 1971. He implemented the university's dress standards, established the first law school, and promoted a campus environment defined by mid-twentieth-century conservative values.
BIOSpencer W. Kimball
Spencer W. Kimball (1895-1985) was born in Salt Lake City, Utah. He was the twelfth president of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. Reared in Thatcher, Arizona, Kimball founded and ran a securities business as a young man and became involved in several Thatcher-area community organizations. He became an apostle in 1943, where he became a leading advocate for ministry to and work with indigenous Americans. As Church president, he became an advocate for the global expansion of the Church. In 1978, President Kimball received the revelation to lift the priesthood/temple restriction on peoples with African ancestry.
BIOMark E. Petersen
Mark E. Petersen (1900-1984) served as an apostle for the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. Born in Salt Lake City, Petersen served a mission to Nova Scotia and attended the University of Utah, where he studied journalism. He worked as a reporter for the Deseret News and soon became the Deseret News general manager. In 1944, he was appointed to the apostleship. He became the author of multiple short books on scriptural figures such as Moses and Joshua and moral issues such as alcohol consumption and sexual relationships. Petersen also was an ardent opponent of the Civil Rights Movement, warning that it would lead to racial intermarriage. Petersen died from cancer in 1984.
BIODallin H. Oaks
Dallin H. Oaks (1932–present) was born in Provo, Utah, and became an apostle of The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in 1984. After the death of his first wife, June Dixon Oaks, in 1998, he married Kristen M. McMain in 2000. He graduated from Brigham Young University (1954) and the University of Chicago Law School (1957). He practiced and taught law in Chicago before becoming president of Brigham Young University from 1971 to 1980. He was then a justice of the Utah Supreme Court (1980–1984) before being called as an apostle. In 2018 he became the first counselor in the First Presidency and president of the Quorum of the Twelve Apostles. On October 14, 2025, he was sustained as President of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints.
BIOMax Ford McBride
Max Ford McBride was the author of the PhD dissertation "Effect of visual stimuli in electric aversion therapy," Brigham Young University, Department of Psychology, 1976. As part of the research, he performed electroshock therapy on 14 gay male students of BYU. He graduated from BYU and runs a private practice in Utah County.
BIOLeonard Matlovich
Leonard Phillip Matlovich (July 6, 1943 – June 22, 1988) served in the Vietnam War for the U.S. army and was the recipient of both the Purple Heart and Bronze Star. He was baptized a member of The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in 1968 while serving in Vietnam. He was the first gay service member to purposely out himself to fight the ban against gays in the military. His photograph appeared on the cover of the September 8, 1975 issue of Time magazine. He would later be excommunicate twice for homosexual acts, the first on October 7, 1975, and the second on January 17, 1979. He died June 22, 1988, due to complications from HIV/AIDS.
BIORobert Duane Card
Robert Duane Card (1931-2020) was a therapist that operated a private practice in Utah County. Card received his PhD in Psychology from the University of Utah. Author of the article "Counseling the Homosexual In A Private Practice Setting," published in Issues in Religion and Psychotherapy (1975) where he explained his philosophy and methods for treating Latter-day Saint homosexuals with aversion therapy.
BIOCarlyle D. Mardsen
Carlyle Davenport Mardsen was born on December 9, 1921, in Parowan, Utah. He was a World War II veteran and taught music at a Jr. High as well as BYU. He served a mission in the New England States and had been a member of the bishopric and high council in Pomona, California. He was arrested in March 1976 for "public lewdness and sodomy" in Utah County. He committed suicide March 8, 1976. He was 54 years old.
BIOBoyd K. Packer
Boyd K. Packer (1924–2015) was born in Brigham City, Utah. He enlisted in the army during World War II and trained as a bomber pilot in the Pacific. He attended Weber College and Utah State University. He earned an EdD from BYU. He worked in the Church Education System until he was called to serve in the Quorum of the Twelves Apostles in 1970. He served as an Apostle until his death in 2015. He served as acting president of that quorum from 1994–2008 and as president from 2008 until his death.
BIOCloy Jenkins
Cloy Jenkins was a gay student at BYU who, with assistance from BYU instructor Lee Williams and others, authored a document referred to as the "Payne Papers" which was published into a book entitled Prologue: An Examination of the Mormon Attitude toward Homosexuality (1977).
BIOStephen F. Morin
Stephen F. Morin is Professor Emeritus of Medicine, University of California, San Francisco. In 2007 he was the recipient of the "Distinguished Senior Psychologist Award" from the American Psychological Association National Multicultural Conference and Summit and the "Lifetime Achievement Award" in 2004 from the Gay and Lesbian Medical Association. In June 1973, he was one of the founding members of the Association of Gay Psychologists.
BIOGerald Dye
Gerald J. Dye (1925-2021) was born in Firth, Idaho. He served as a B-29 crew member in WW2 and attended Utah State University. He earned a Masters Degree in Education at Miami University in Oxford, Ohio. He served as a bishop in Warner Robins, Georgia; Columbus, Ohio; and Orem, Utah. Gerald retired from active duty in the military in 1970 and served as Director of University Standards and later as Director of Academic Standards until 1985.
BIOElizabeth C. James
Elizabeth C. James was author of the dissertation "Treatment of Homosexuality: A Reanalysis and Synthesis of Outcome Studies," BYU Psychology Department, December 1978. Her thesis was a meta analysis of sexual orientation change efforts in the treatment of homosexuals.
BIODon D. Harryman
Don D. Harryman (May 21, 1951 - April 5, 2015) was born in Los Angeles. He graduated from Brigham Young University in 1980 in Japanese language and Asian studies. While at BYU he was a participant in the McBride gay aversion study in the BYU Psychology Department. Upon graduation, he moved to Honolulu, Hawaii, and worked as a travel and financial counselor for American Express and was involved in gay civil rights issues.
BIORobert L. Spitzer
Robert Leopold Spitzer (May 22, 1932 – December 25, 2015). Received his B.A. in psychology from Cornell University in 1953 and M.D. from New York University School of Medicine in 1957. He spent most of his professional career at Columbia University as Professor of Psychiatry. In June 1973 Spitzer proposed a resolution to the APA to declassify homosexuality as a mental disorder in the DSM-II, which passed and was ratified in 1974. In 2003 he published a controversial paper entitled "Can Some Gay Men and Lesbians Change Their Sexual Orientation?" but in 2012 he retracted his 2003 publication.
BIOAriel Shidlo
Ariel Shidlo received his PhD from State University of New York at Buffalo in 1992. He is a Clinical Assistant Professor of Psychology in Psychiatry at Weill Cornell Medical College, New York, and Clinical Director of Well Clinic, San Francisco. He is the co-editor of the book Sexual Conversion Therapy: Ethical, Clinical and Research Perspectives.
BIOJohn Cameron
John Cameron is a playwright and Professor Emeritus at the University of Iowa. He served a mission for the Church in Guatemala and El Salvador. While a student at Brigham Young University he participated in a study of electric aversion therapy in 1976, the results of which would later be published as "Effects of Visual Stimuli in Electric Aversion Therapy" by Max Ford McBride. Cameron received a PhD from Kent State University, and was a faculty member at Stony Brook University. In 2008 Cameron wrote a play entitled "14" based on his experiences with the Max Ford McBride experiments in 1976.
BIOMarty Stephens
Martin Stephens (March 26, 1954 – present) was born in Ogden, Utah. He is a former Utah House speaker (Republican) and was brought on by the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in September 2017 on a volunteer basis to serve as the Director of Community and Government Relations. He served primarily as a lobbyist for the Church.
BIOEugene Thorne
Eugene Thorne (1934-2018) was a faculty member of the Psychology Department at BYU from 1966-1990 and was head of the department during the McBride dissertation on gay conversion therapy. He was also a partner in the Law Firm Taylor, Moody & Thorne (1979-1992), co-owner of Residential Treatment Schools; Provo Canyon School (1978-1986); and Discovery Academy (1989-2003), and co-owner of the Holiday Inn and Brass Hearth Restaurant in Provo, UT (1983-1992).
BIOJack Nicholson
John Joseph Nicholson (b. April 22, 1937) is a retired American actor and filmmaker. He is best known for his roles in Chinatown (1974), One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975), The Shining (1980). He is the recipient of three Acadamy Awards.
BIOConnell O'Donovan
Connell O'Donovan (b. 1961) also known as Rocky O'Donovan, is an amateur historian and LGBT activist. He has served on the Board of Director of Affirmation and is affiliated with the Society of Lesbian and Gay Anthropologists, Mormon History Association. He is the author of various articles such as The Abominable and Detestable Crime Against Nature’: A Brief History of Homosexuality and Mormonism, 1840- 1980 and Ecce Homo: Ruminations on a Theology of My Queer Body and has spoken at various symposiums and conferences.
[1]↩︎
Ang mga terminong "SOCE," "conversion therapy," at "reparative therapy" ay karaniwang mga terminong napagpapalit-palit ang gamit. Gayunman, ang American Psychological Association, American Psychiatric Association, at American Medical Association ay karaniwang gumagamit ng terminong "SOCE" upang ilarawan ang mga terapiyang nilalayong baguhin ang seksuwal na oryentasyon.
[2]↩︎
Tandaan na ang “homosexual” at “homosexuality” ang karaniwang mga terminong ginamit sa siyentipikong literatura sa halos buong ikadalawampung siglo, kahit hindi na ito ang mas gustong terminolohiya ngayon.
[3]↩︎
Ang DSM-II Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders ay inilathala noong 1968 at inuuri ang "homosexuality" bilang Sexual Deviation 302.0.
Noong 1980, patuloy na inuri ng DSM-III ang ego-dystonic ("hindi gusto") na homoseksuwalidad bilang isang karamdaman hanggang 1987.
[4]↩︎
Ang aversion therapy ay isang uri ng therapy mula sa kilusang Behaviorist na nagtangkang iugnay ang mga negatibong stimulus (hal. sakit o pagduduwal) sa hindi gustong pag-uugali upang makondisyon ang pasyente na magkaroon ng pag-ayaw sa pag-uugaling iyon.
Halimbawa, isa sa mga unang ulat tungkol sa gay aversion therapy ay inilathala sa British Medical Journal noong 1962 na gumamit ng emetic therapy, na nagdulot ng pagduduwal sa pasyente habang tumitingin siya sa mga larawan ng mga hubad na lalaki.
- British Medical Journal publishes successful gay aversion therapy using emetics.
- John B. Watson presents the basis of behavioral psychology.
[5]↩︎
Ang hormonal therapy ay kinabibilangan ng pagbibigay sa mga pasyenteng may hindi nais na homoseksuwalidad ng mga dose ng iba’t ibang uri ng hormone upang subukang bawasan ang kanilang seksuwal na atraksyon sa mga kapareho nila ng kasarian.
Isa sa mga pinakaunang halimbawa ng anyong ito ng paggamot ay iniulat sa The British Journal of Delinquency noong 1958.
- The British Journal of Delinquency published results of treatment of homosexuals with 65% (31 of 48) shifting towards heterosexuality from those that completed treatment.
[6]↩︎
Ang reparative therapy sa konteksto ng homoseksuwalidad ay isang terminong naging popular noong 1991 dahil sa aklat na Reparative Therapy of Male Homosexuality: A New Clinical Approach ni Joseph Nicolosi.
Isa itong partikular na uri ng psychotherapy na nakatuon sa relasyon ng tao sa kanyang mga magulang, lalo na sa kanyang ama, at sa mga relasyon niya sa mga lalaki sa pangkalahatan.
Ang terminong ito ay madalas gamitin nang salit-salitan sa "conversion" therapy.
- Joseph Nicolosi popularizes the term "reparative therapy" as a new approach to mitigate unwanted homosexuality.
[7]↩︎
Noong 1913, inilathala ng mananaliksik sa John Hopkins University na si John Watson ang kanyang sanaysay na pinamagatang "Psychology as the behaviorist views it" na nagsabi:
Ang sikolohiya ayon sa pananaw ng behaviorist ay isang lubos na obhetibo at eksperimental na sanga ng likas na agham. Ang teoretikal na layunin nito ay ang paghula at pagkontrol ng pag-uugali.
- John B. Watson presents the basis of behavioral psychology.
[8]↩︎
Halimbawa, ang pananaliksik tungkol sa aversion therapy gamit ang iba’t ibang pamamaraan ay inilathala sa mga siyentipikong journal tulad ng Behaviour Research and Therapy, The British Journal of Psychiatry, at American Journal of the Medical Sciences mula dekada 1940 hanggang dekada 1970.
[9]↩︎
Ang pinakaunang tala ng electroshock therapy ay makikita sa mga minuto ng Bise Presidente ng BYU noong Setyembre 22, 1969, kung saan tinalakay ang mga legal na pananagutan ng electroshock therapy. Hindi ipinapakita ng mga minuto kung ang mga therapy na ito ay may kaugnayan sa gay aversion therapy, o sa ibang uri ng mga aversion therapy.
Sa isang panayam noong 2018, naalala ni Eugene Thorne, isang dating mananaliksik sa Departamento ng Sikolohiya noong dekada 1970, na nagsagawa siya ng pananaliksik sa gay aversion gamit ang mga paraang electroshock habang nasa BYU.
- BYU Vice President Minutes: reviewing material by Thorne and Howell concerning Electrical Aversive Therapy; Wilkinson requests further report on this treatment option.
- Interview of BYU professor who was involved in conversion therapy.
[10]↩︎
Ang disertasyon ni Max Mcbride ang tanging pananaliksik tungkol sa gay aversion therapy na isinagawa sa BYU na humantong sa isang naa-access at dokumentadong pag-aaral.
- Dissertation from BYU that used electric shocks in aversion therapy.
- Interview of BYU professor who was involved in conversion therapy.
[11]↩︎
Maraming institusyon noong mga 1960s at 1970s ang nagsagawa ng pananaliksik tungkol sa aversion therapy at conversion therapy para sa mga bakla, at ang ilan sa mga ito ay gumamit ng electric shock o iba pang pisikal at sikolohikal na mga teknik ng pag-iwas.
Halimbawa, gumamit ng electric shock ang mga mananaliksik sa Crumpsall Hospital sa Manchester, sa University of Wisconsin, at sa Barnstead Hospital sa Surrey, England sa kanilang pananaliksik tungkol sa gay aversion.
Gumamit ang Queens University sa Ireland ng “positibong” paraan ng aversion sa pamamagitan ng pagpapa-dehydrate sa mga kalahok at kalaunan ay pagbibigay sa kanila ng inuming kalamansi bilang gantimpala.
Gumamit ang University of Pittsburgh ng iba’t ibang sikolohikal na teknik ng aversion.
Nagsagawa rin ang Harvard Medical School ng gay aversion therapy gamit ang electric shocks.
[12]↩︎
Unang ipinahayag ni Watson ang ideyang ito sa isang talumpati noong 1913 sa Columbia University, na kalaunan ay muling inilathala sa journal na Psychological Review:
Ang sikolohiya ayon sa pananaw ng behaviorist ay isang ganap na obhetibong eksperimental na sanga ng likas na agham. Ang teoretikal nitong layunin ay ang paghula at pagkontrol ng pag-uugali. Ang introspeksiyon ay hindi mahalagang bahagi ng mga pamamaraan nito, at ang siyentipikong halaga ng datos nito ay hindi rin nakadepende sa bilis ng pagbibigay ng mga ito ng interpretasyon batay sa kamalayan.
- John B. Watson presents the basis of behavioral psychology.
[13]↩︎
Iniharap ni Louis William Max mula sa New York University ang kanyang pananaliksik na “Breaking Up a Homosexual Fixation by the Condition Reaction Technique.” Ipinahiwatig ni Max na ang mga electric shock ay nilayon na “putulin ang ugnayan” ng paksa sa homoseksuwal na stimulus.
- Louis William Max reports using electroshock stimulus to treat homosexual neurosis in a patient.
[14]↩︎
Ang sanatoryo ni Voegtlin kung saan isinagawa niya ang kanyang pananaliksik ay naging Schick Shadel Hospital at gumamot ng mahigit 30,000 pasyente para sa alkoholismo gamit ang emetic at electroshock na aversion therapy at iniulat na 60% ng mga pasyente ang umabot sa apat na taong pagiging hindi umiinom ng alak.
- Frederick Lemere reports on the success of aversion therapy for alcoholism using emetic and electroshock treatments.
- Walter Voegtlin reports success in using aversion therapy with alcoholics.
[15]↩︎
Itinatag sa Los Angeles ang Mattachine Foundation (na kalaunan ay pinalitan ng Society) ni Harry Hay, isang baklang komunista at aktibista para sa mga manggagawa. Nabuo ang mga sangay sa San Francisco, New York City, Washington, D.C., at Chicago.
Nagbuwag ang organisasyon noong 1961.
- Mattachine Society Board states their founding principle is the research and education of "the sex-variant himself" and society.
- Mattachine Review publication cover for March-April 1955.
[16]↩︎
Sa DSM-I noong 1952 (ang unang edisyon), ang homoseksuwalidad ay makikita sa ilalim ng pamagat na 320.6 Seksuwal na Paglihis:
Kasama sa terminong ito ang karamihan sa mga kasong dating inuri bilang “psychopathic personality na may patolohikal na seksuwalidad.” Tutukuyin ng diagnosis ang uri ng patolohikal na asal, gaya ng homoseksuwalidad, transvestism, pedophilia, fetishism, at sexual sadism (kabilang ang panggagahasa, seksuwal na pag-atake, mutilation).
- American Psychiatric Association 1952 DSM-I entry on sexual deviance classifies homosexuality as a pathology.
[17]↩︎
Ang layunin ng komite ay tulungan ang pamahalaan na maunawaan ang mga paraan para mapabuti ang mga batas at mga parusa na may kaugnayan sa prostitusyon at homoseksuwalidad. Ang isang ulat tungkol sa iba’t ibang natuklasan ng komite ay inilathala sa British Medical Journal.
Sa usapin ng pananaliksik, sinasabi ng komite na ang balanseng pagtingin sa homoseksuwalidad ay hindi pa karaniwang nakakamit at na kailangan pa ang karagdagang pag-aaral.
- British Medical Journal publishes a report from the Departmental Committee on homosexuality.
- British Medical Journal Supplement publishes a report from the Departmental Committee on homosexuality.
[18]↩︎
Nakakuha si Hooker ng tatlumpung boluntaryong bakla mula sa Mattachine Society, isang organisasyong bakla sa Los Angeles, at itinugma sila sa tatlumpung heteroseksuwal na lalaki na magkakatulad ang edad, IQ, at antas ng edukasyon. Pagkatapos ay inalis nila ang sampung kalahok na tila nagpapakita ng mga palatandaan ng “malaking pagkabalisa.”
Pagkatapos alisin ang lahat ng kalahok na may mga palatandaan ng "malaking pagkagambala," nalaman ni Hooker na ang mga natitirang kalahok ay walang mga problemang sikolohikal. Batay sa mga resultang ito, "maingat na iminungkahi" ni Hooker na "ang homoseksuwalidad bilang isang klinikal na entidad ay hindi umiiral."
Naging kontrobersyal ang paggamit ng mga pagsusuring Rorschach mula pa noong dekada 1950, at itinuturing ito ng ilang propesyonal bilang isang uri ng palsipikadong agham, samantalang sinasabi naman ng ibang propesyonal na may ilang halaga ang pagsusuring ito.
- Evelyn Hooker "very tentatively suggests" that "homosexuality as a clinical entity does not exist" based on Rorschach experiments.
[19]↩︎
Sinuri nina Desmond Curran at iba pa ang iba’t ibang katangian ng kanilang mga kalahok, kabilang ang katayuang sosyoekonomiko, kriminal na pag-uugali, mga “pedophile,” at mga kalahok na may “mga psychiatric abnormality.” Tungkol sa therapy, napansin nila:
Dalawampu't limang pasyente na ginamot sa pamamagitan ng psychotherapy ay tila walang nakuha na benepisyo pagdating sa nabagong sekswal na kagustuhan o pag-uugali kumpara sa 25 na katugmang pasyente na hindi ginamot nang ganoon.
- Desmond Curran publishes research indicating that 1 in 6 patients changed sexual orientation, but that psychotherapy, by itself, is ineffective.
[20]↩︎
Ang ulat ay ipinagawa ng Kalihim ng Home upang mas maunawaan ang kalikasan ng homoseksuwalidad at prostitusyon:
"upang suriin ang batas at mga gawain na may kinalaman sa mga paglabag na may kaugnayan sa homoseksuwalidad at ang pagtrato ng mga hukuman sa mga taong nahatulan ng mga ganitong paglabag; at (b) ang batas at mga gawain na may kinalaman sa mga paglabag laban sa batas kriminal na may kaugnayan sa prostitusyon at panghihikayat para sa imoral na mga layunin, at mag-ulat kung anong mga pagbabago, kung mayroon man, ang kanais-nais."
Ang makasaysayang ulat na ito, na nagrekomenda ng pag-aalis ng kriminal na parusa sa homoseksuwalidad, ang nagmarka ng simula ng legal na pagsasaalang-alang sa mga karapatan ng LGBT.
- Wolfenden Report on commissioned by British Home Office recommending further research on homosexuality.
[21]↩︎
Ang magasin na Ebony ay nagtampok ng isang payong kolum ni Martin Luther King, Jr. mula Setyembre 1957 hanggang Disyembre 1958 na pinamagatang "Payo para sa Pamumuhay".
Ipinapakita nito ang karaniwang tinatanggap na mga pananaw noon tungkol sa mga pagpipilian sa paggamot para sa mga baklang lalaki.
- Martin Luther King, Jr. advises a young gay man to see a psychiatrist to "solve" the "problem."
[22]↩︎
Ang artikulo ni Hadfield ay inilathala sa British Medical Journal at sinuri ang ilang case study ng matagumpay na paggamot sa mga homoseksuwal. Nanawagan si Hadfield para sa mas maraming pananaliksik at nagpasya na:
Mahaba ang prosesong ito ng pagpapagaling, at hindi ito maituturing na praktikal na sagot sa laganap na paglitaw ng homoseksuwalidad. Malamang na ang pangunahing pakinabang sa pagsusuri ng mga kasong ito at sa pagtuklas ng mga sanhi ng mga ito ay na maaari nating matagpuan ang mga paraan upang maiwasan ang mga ito.
- J. A. Hadfield reviews cases of "cured" homosexuals in the British Medical Journal.
[23]↩︎
Sina Charles Berg, M.D. at Allen Clifford, M.D. ay mga nagsasanay na psychotherapist sa London, England noong dekada 1950. Tinalakay ng kanilang aklat ang likas na katangian, mga sanhi, at paggamot ng homoseksuwalidad at kasama rito ang pagtalakay at pagpuna sa Wolfenden Report.
- Charles Berg claims that those that say homosexuality is incurable have never tried to treat it.
[24]↩︎
Itinala ni Wilkinson ang pulong na ito sa kanyang journal entry para sa Mayo 21, 1959. Tumutukoy sa problema ng homoseksuwalidad at pangkalahatang imoralidad, sinabi ni Wilkinson,
Ang dalawang problemang ito ay lubos na ikinainteres ng mga Brethren . . . kaya nagkaroon kami ng mahabang talakayan tungkol sa mga ito.
- Ernest L. Wilkinson records the decision to suspend homosexual BYU students that are not "unrepentant" and "working on their problems".
[25]↩︎
Ang Kinsey scale ay isang pitong-puntong iskala para sa pag-uuri ng seksuwal na atraksyon. Inilathala ito noong 1948 sa aklat na Sexual Behavior of the Human Male:
0. Lubos na heteroseksuwal at walang homoseksuwal 1. Kadalasang heteroseksuwal, at paminsan-minsan lang homoseksuwal 2. Kadalasang heteroseksuwal, pero higit pa sa paminsan-minsang homoseksuwal 3. Parehong heteroseksuwal at homoseksuwal 4. Kadalasang homoseksuwal, pero higit pa sa paminsan-minsang heteroseksuwal 5. Kadalasang homoseksuwal, at paminsan-minsan lang heteroseksuwal 6. Lubos na homoseksuwal
- Original Kinsey Scale of sexual attraction published in 1948.
[26]↩︎
Ang "emetic" ay tumutukoy sa isang gamot o ibang sangkap na nagdudulot ng pagsusuka.
[27]↩︎
Isinagawa ang pananaliksik sa Glenside Hospital sa Stapleton, Bristol at nagtatapos ito:
Inilalarawan ang kaso ng isang 40 taong gulang na 100% homoseksuwal na ginamot sa pamamagitan ng aversion therapy. Natutupad ng mga resulta ang pamantayan ng paggaling ayon sa depinisyon ni Hadfield. Maikli ang paggamot, hindi ito analitikal sa anumang paraan, at maaari itong iakma sa indibidwal na pasyente. Bagaman medyo maikli ang panahon ng follow-up, ang atraksyong heteroseksuwal ng pasyente ay lalo pang tumitindi sa paglipas ng panahon sa halip na humina, at magiging madali na magbigay ng isang "booster" na kurso ng paggamot kung magpapakita siya ng mga palatandaan ng pagbabalik ng dating kalagayan. Ang paraang ito ay nakadepende nang malaki sa pakikipagtulungan ng pasyente at sa kanyang pagnanais na maalis ang kanyang mga damdaming homoseksuwal. Sa kanyang kaso, ang ibang mga paraan ng paggamot ay lubos na nabigo.
- British Medical Journal publishes successful gay aversion therapy using emetics.
[28]↩︎
Itinala ni Wilkinson ang pulong na ito sa kanyang journal noong Setyembre 12, 1962. Ang layunin ng pulong na ito ay talakayin ang mga estudyanteng homoseksuwal sa BYU:
Gumawa kami ng isang planong pagtutulungan kung saan ibibigay sa amin ng mga Pangkalahatang Awtoridad ang anumang impormasyong mayroon sila at ibibigay namin sa kanila ang impormasyon tungkol sa mga indibidwal na kaso.
- Ernest L. Wilkinson records in his journal that in a meeting with the Elders Kimball and Peterson a policy was decided that homosexuals would not be admitted to BYU.
[29]↩︎
Naglathala ang British Journal of Psychiatry ng isang papel sa pananaliksik na nagsarbey ng iba’t ibang ulat na nagdetalye ng sampung magkakaibang case study at nag-ulat ng “makabuluhang bilang ng mga matagumpay na resulta” sa paggamot.
Gumamit ang mga mananaliksik sa Crumpsall Hospital sa Manchester at Barnstead Hospital sa Surrey, England ng mga electric shock sa kanilang pananaliksik tungkol sa pag-iwas sa pagiging bakla.
Ang Queens University sa Ireland ay gumamit ng isang “positibong” paraan ng aversion sa pamamagitan ng pagde-dehydrate sa mga kalahok at pagkatapos ay pagbibigay sa kanila ng inuming may dayap bilang gantimpala.
[30]↩︎
Si Spencer W. Kimball ay isang apostol noong ibinigay niya ang talumpating "A Counseling Problem in the Church" sa BYU. Inilahad sa kanyang talumpati ang suportang mula sa banal na kasulatan para kondenahin ang homoseksuwalidad at itinulad ito sa isang sakit:
Ang lunas para sa karamdamang ito ay nasa pagpipigil sa sarili, na siyang pangunahing batayan ng buong programa ng ebanghelyo.
Binanggit niya ang Medical World News, Hunyo 5, 1964, at ang Public Health Committee ng New York Academy of Medicine upang suportahan ang kanyang pahayag na ang homoseksuwalidad ay nagagamot depende sa kagustuhan ng taong sangkot.
[31]↩︎
Isang pinaikling buod ng talumpating ito na pinamagatang "Make Honor Your Standard" ay inilathala sa isyu ng Church News noong Nobyembre 13, 1965. Sinabi ni Pangulong Wilkinson:
. . . hindi namin layunin na tanggapin sa aming campus ang sinumang homoseksuwal. Kung ang sinuman sa inyo ay may ganitong hilig at hindi pa ito lubusang tinatalikuran, maaari ko bang imungkahi na umalis kayo agad sa Unibersidad pagkatapos ng pagtitipong ito;
- Ernest Wilkinson speech stating BYU will not admit homosexuals.
- President Wilkinson states that active homosexuals will not be admitted to BYU.
[32]↩︎
Ang patakarang ito noong 1969 ay pinalawig noong 1973 upang tukuyin na ang mga estudyante at guro na nagsisi na at “tinalikuran ang [pag-uugaling homoseksuwal] sa sapat na mahabang panahon” o hindi kumilos sa paraang “katumbas ng pakikiapid” ay maaaring manatili kung pagpapasyahan ito ng administrasyon ng BYU.
- BYU Board of Trustees minutes refer to a 1969 policy to not admit homosexual students to BYU unless approved by GAs.
[33]↩︎
Nagsimula ang mga riot noong Hunyo 28 at nagpatuloy hanggang Hulyo 3 matapos ang isang karaniwang raid ng pulisya sa isang bar na madalas puntahan ng mga baklang parokyano.
Gayunman, sa halip na hayaan ang kanilang sarili na kaladkarin papunta sa mga police van, gaya ng nangyari na nang dose-dosenang beses noon, lumaban sa pag-aresto ang grupo sa bar, naghagis ng mga bote at laryo sa mga pulis, at kinailangang tumawag ang mga opisyal ng dagdag na puwersa.
- Newsweek reports on the "Gay Liberation Movement" and notes the "flash point" was the Stonewall Inn riot of 1969.
[34]↩︎
Nagpahayag si Pangulo ng BYU na si Ernest L. Wilkinson ng ilang pag-aalala tungkol sa pananaliksik sa electroshock therapy sa departamento ng sikolohiya. Ipinapakita ng mga tala na gusto niyang makipagpulong kay Clyde Sandgren, ang punong legal na opisyal sa BYU, para pag-usapan pa ito kasama ng mga guro sa sikolohiya ng BYU na sina Eugene Thorne at Robert J. Howell.
Ayon kina Gary James Bergera at Ronald Priddis:
Noong huling bahagi ng 1969, nilimitahan ng mga administrador ng unibersidad ang paggamit sa campus ng “electrical aversive therapy” sa paggamot ng “pagbahing, pangingisay, pagsinok, pagsipsip ng hinlalaki, pagkagat ng kuko, pag-ihi sa kama, at seksuwal na paglihis” dahil sa mga konsiderasyong panrelihiyon (Vice-Presidents’ Minutes, 22 Set. 1969).
Gayunman, tila hindi ito ipinapahiwatig ng mga tala ng pulong.
- BYU Vice President Minutes: reviewing material by Thorne and Howell concerning Electrical Aversive Therapy; Wilkinson requests further report on this treatment option.
- Gary James Bergera cites Sept. 22, 1969 BYU Vice-President's Minutes as the source for a claim that BYU curtailed "electrical aversive therapy" due to religious considerations.
[35]↩︎
Inilarawan ni Donn Teal, may-akda ng The Gay Militants, ang pangyayari:
Noong Mayo 14, 1970, ang mga psychiatrist ang naging pinupuntirya. Isang paglusob ng koalisyon ng mga bakla at mga tagapagtaguyod ng kalayaan ng kababaihan ang gumambala sa pambansang kumperensya ng [APA] sa San Francisco “upang tutulan ang pagbasa ng isang papel ng isang Australianong psychiatrist tungkol sa paksang ‘aversion therapy’ . . . Pagsapit ng pagtatapos ng pulong, ang mga feminist at ang kanilang mga kasamang bakla na ang may kontrol.
- Donn Teal describes the "invasion" by gay activists to the APA conference in San Francisco in 1970.
[36]↩︎
Ang polyeto ay nag-aalok sa mga obispo ng iba’t ibang paraan ng pagpapayo, paghihikayat, at mga babala sa pagsisikap na tulungan ang mga miyembro ng Simbahan.
Sinasabi nito na “Maaaring malunasan ang homoseksuwalidad, kung ang laban ay maayos na naorganisa at masigasig at tuluy-tuloy na isinasagawa” at makipag-ugnayan kay Pangulong Spencer W. Kimball at Elder Mark E. Peterson kung “kailangan ng karagdagang tulong.”
- The Church publishes "Hope for Transgressors" booklet advising leadership on homosexuality and states it can be "cured" and "forgiven".
[37]↩︎
Animnapung pasyente ang isinangguni sa mga mananaliksik at labing-anim ang pinili batay sa homoseksuwalidad, pagnanais na magpagamot, at kawalan ng kasaysayan ng psychosis. Ang kalahati ng mga kalahok ay itinakda bilang control group. Sinabi sa papel na:
Sa lima sa walong pasyenteng ginamot at sa wala sa walong pasyenteng binigyan ng placebo, naidulot ang pagsupil sa tugong homoseksuwal.
Kasama sa pag-aaral ang dalawang-taong follow-up at natuklasan na "dalawa sa walong pasyente ang nakamit ang tuloy-tuloy at masayang pag-angkop bilang heterosexual" at nagpakasal sa mga babae.
- Harvard research study utilizing electric shocks in treatment for homosexuality.
[38]↩︎
Sa isang maikling talambuhay ni Dallin H. Oaks sa website ng Simbahan, nakasaad na siya ay
ay nagtapos sa Brigham Young University (1954) at sa University of Chicago Law School (1957). Nagsanay siya ng abogasya at nagturo ng batas sa Chicago. Siya ang naging pangulo ng Brigham Young University mula 1971 hanggang 1980, at isang mahistrado ng Utah Supreme Court mula 1980 hanggang sa kanyang pagbibitiw noong 1984 upang tanggapin ang kanyang katungkulan bilang apostol.
- Oaks served as BYU president from 1971 to 1980.
[39]↩︎
Ang pag-aaral ng Wisconsin-Milwaukee na "Isang maraming-asal na paglapit sa homoseksuwal na pag-uugali ng lalaki: Isang case study" ay gumamit ng mga paraang elektrikal na aversive pati na rin ng "pagsasanay sa masturbasyon" at pagsasanay sa "mga kasanayang panlipunang heteroseksuwal." Ipinakita ng follow-up makalipas ang anim na buwan na napanatili ang mga pagbabagong iyon.
Pagkatapos ng 14 na linggo ng paggamot, iniulat ng kliyente ang malinaw na pagtaas ng heteroseksuwal na pagkapukaw, malinaw na pagbaba ng homoseksuwal na pagkapukaw at pagkabalisa sa heteroseksuwalidad, at eksklusibong heteroseksuwal na pag-uugali.
- University of Wisconsin-Milwaukee conversion therapy research.
[40]↩︎
Naalala ni Steve Morin ang kumperensiya ng APA noong 1973 kung saan nabuo ang AGP:
Ang mga tagapakinig, na kinabibilangan ng malaking bilang ng mga bakla, ay nagalit sa buong symposium. Sa sumunod na bukas na talakayan, maraming bakla ang tumayo upang tutulan ang kakulangan ng representasyon sa panel at ang pangkalahatang uri ng mga komentong nabanggit.
- Douglas Kimmel recounts the formation of the Association of Gay Psychologists in 1973.
- Stephen Morin recounts the formation of the Association of Gay Psychologists.
[41]↩︎
Ang dalawampu’t isang pahinang buklet ay nagsisimula sa isang liham mula sa Unang Panguluhan na kumokondena sa homoseksuwalidad.
Tinutukoy sa polyeto ang mga posibleng sanhi ng homoseksuwalidad, gabay tungkol sa kabaitan at pagiging kumpidensiyal, pagtukoy sa mga pinaghihinalaang homoseksuwal, ang papel ng mga pisikal at emosyonal na problema, propesyonal na therapy, at marami pang iba pang kaugnay na paksa.
- Internal training document on homosexuality that states there is no easy "cure", emphasizes treating people with kindness, love and confidentiality, and outlines policies, including disclosure of sexual partners.
[42]↩︎
Ang ilang salaysay ay tugma sa karaniwang mga gawain ng aversion therapy na makikita sa literatura, samantalang ang iba ay naglalarawan ng mga hindi karaniwang gawain at hindi mapatunayan.
Halimbawa, noong 2012 ay inilarawan ni Blake Smith ang kanyang karanasan noong 1973 sa aversion therapy. Ito ay tugma sa karaniwang mga pamamaraan ng aversion therapy gaya ng makikita sa literatura:
Sa madaling salita, nagte-tape ako ng hubad na kawad ng kuryente sa likod ng aking binti, at sinabi niya na magiging maingat siya sa dami ng ibibigay niya, at ang layunin ay gusto nilang maramdaman ko iyon, gusto niyang hindi ito komportable pero hindi masakit. . . . Wala akong matandaang naging masakit iyon.
Samantalang noong 2010, inalala ni Bruce Barton ang kanyang karanasan minsan noong dekada 1970 na hindi tugma sa karaniwang naitalang mga gawain:
. . .pinaghubad nila ako. . .Binigyan nila ako ng 60 CCs [ng ipecac] At noon, habang nagsusuka ako. . .Nilagyan nila ako ng mga electrode—sa mga pulsuhan ko, sa isang strap sa dibdib ko, at sa ari ko. . . Sinabihan ako na kung hindi ko pipindutin nang sapat ang lakas ang button, sila ang pipindot nito para sa akin.
May iba pang mga huling salaysay na nagsasabing ang mga tao ay pinagbabayad ng libo-libong dolyar sa BYU para sa aversion therapy, o pinapanood ng pornograpiya noong labinlimang taong gulang sila, o nagdulot ang paggamot ng mga peklat mula sa mga electrode sa kanilang katawan at ari.
[43]↩︎
Si Lynn P. Rehm sa University of Pittsburgh ay naglathala ng "Multiple behavior therapy techniques with a homosexual client: A case study" na nagdodokumento ng isang lalaking nasa edad-kolehiyo na binigyan ng iba’t ibang uri ng therapy para sa homoseksuwalidad. Iba’t ibang paraan ang ginamit, kabilang ang assertive training, role playing, masturbatory therapy, at electroshock therapy.
Iniulat na ang pinagsamang therapy ay nakabawas sa parehong mga "pakikipag-ugnayang homoseksuwal" at mga pantasya ng subject, at nakapagpataas ng "pakikipag-ugnayang heteroseksuwal." Ininterbyu ang subject makalipas ang apatnapung linggo at natuklasang napanatili niya ang bagong pag-uugali.
- University of Pittsburgh study utilizing shocks for aversion therapy.
[44]↩︎
Ang naging pasya ay uriin ang homoseksuwalidad bilang isang "suliranin sa seksuwal na oryentasyon" kung nababagabag ang pasyente sa kanilang seksuwal na oryentasyon at gusto nila itong baguhin.
Ang panukala ay ginawa noong Hunyo 1973 ni Dr. Robert Spitzer, at ang resolusyon ay pinagbotohan ng Lupon ng mga Katiwala ng APA noong Disyembre 1973.
Pagkatapos, binoto ng mga miyembro ng APA ang pagpapatibay ng resolusyon noong Abril 1974 at naipasa ito, kung saan 58% ng mga miyembro (5,854) ang bumoto ng “oo” at 38% ng mga miyembro (3,810) ang bumoto ng “hindi.” Bukod pa rito, 367 ang hindi bumoto, at 8,246 na miyembro ang hindi naghain ng boto.
[45]↩︎
Ang resolusyong ito ay naiiba sa pagbabago sa DSM-II noong 1973 dahil kabilang dito ang adbokasiyang pampolitika:
Dagdag pa rito, sinusuportahan ng American Psychological Association at hinihikayat ang pagpapatibay ng batas sa mga karapatang sibil sa lokal, pang-estadong, at pederal na antas na magbibigay sa mga mamamayang nakikibahagi sa mga gawaing homoseksuwal ng kaparehong mga proteksiyong kasalukuyang ginagarantiya sa iba batay sa lahi, paniniwala, kulay, at iba pa.
- APA statement urges therapists to remove the stigma from homosexuality and advocates legislation to make homosexuals a protected class.
[46]↩︎
Isang hindi nagpakilalang dating estudyante ng BYU at dating miyembro ng faculty ng BYU ang naglarawan ng “ang paglinis” sa isang kuwentong inilathala noong 1982 tungkol sa homoseksuwalidad sa BYU ng Seventh East Press, isang pahayagang hindi sakop ng kampus ng BYU:
Ayon kay Jon, noong “Purge of ’75,” inilabas ng mga security officer sa kanilang mga klase ang mga lalaking estudyante ng drama at ballet upang interogahin sila at kunin ang mga pangalan ng sinumang bakla na kilala nila.
- "Dave" and "Jon" describe the "the purge of 1975" at BYU as reported by Seventh East Press.
[47]↩︎
Ang pangunahing pagkakaiba sa pagitan ng pag-aaral ni McBride at ng pag-aaral ng Harvard noong 1971 ay ang paggamit ng mas mahinang electroshock (4.5mA kumpara sa 20mA). Gumamit ang pag-aaral ni McBride ng mga larawang may damit at hubad ng mga lalaki at babae sa aversion therapy.
- McBride dissertation utilized clothed and nude images of males and females.
- Harvard research study utilizing electric shocks in treatment for homosexuality.
[48]↩︎
Naglabas si McBride ng datos na nagpapakita ng mahahalagang pagkakaiba sa mga subject bago at pagkatapos ng paggamot.
Sa pagtatapos ng paggamot, kapwa grupo ng paggamot ay naglarawan sa kanilang sarili bilang mas kaunting homoseksuwal kaysa heteroseksuwal.
- Max McBride provides quantitative results of his aversion therapy experiments.
[49]↩︎
Noong 1974, nakipagtulungan si Matlovich sa gay activist na si Frank Kameny at sa ACLU upang kuwestiyunin ang pagbabawal ng militar ng U.S. sa homoseksuwalidad. Nagtapos ang kaso sa isang pinansiyal na kasunduan para kay Matlovich noong 1980.
- Time Magazine features Leonard Matlovich, gay decorated Air Force veteran and Latter-day Saint.
[50]↩︎
Si Matlovich ay nabinyagan noong 1968 sa Vietnam habang naglilingkod sa militar.
- Randy Shilts states that Leonard Matlovich was baptized as a Latter-day Saint in the summer of 1968 in Vietnam.
[51]↩︎
Nakakita si Robert Card ng maraming kliyente noong dekada 1970 at 1980 para humingi ng tulong tungkol sa homoseksuwalidad. Siya ang pinangalanang tagapayo na nangasiwa sa paggamot ng tatlo sa mga taong kinapanayam tungkol sa kanilang karanasan sa gay aversion therapy sa 1996 na dokumentaryong Legacies.
- Robert D. Card explains his philosophy and methods for treating LDS homosexuals with aversion therapy.
- Various accounts of aversion therapy associated with BYU featured in the documentary Legacies.
[52]↩︎
Inaresto ng departamento ng sheriff ng Utah County, sa tulong ng Highway Patrol at ng pulisya ng BYU, ang labing-apat na lalaki dahil sa pampublikong kahalayan sa dalawang rest stop sa Utah County.
Natagpuang patay si Mardsen makalipas ang ilang araw sa kanyang kotse malapit sa kanyang bahay sa Fruit Heights, Utah, na may sariling tama ng baril.
- Ogden Standard-Examiner reports that Carlyle D. Mardsen (BYU instructor) committed suicide.
- Provo Daily Herald reports suicide of 54 year old gay man after arrest for "lewdness and sodomy".
[53]↩︎
Halimbawa, isinulat ng LGBT activist na si Robert McQueen noong 1975 na may alam siya tungkol sa limang baklang estudyante sa BYU na nagpakamatay noong 1965.
Iniulat ng The Vanguard, isang pahayagang pang-estudyante sa Portland State University, ang artikulo ni McQueen, at idinagdag na ang limang lalaki ay personal na pinayuhan ni Spencer W. Kimball.
Sinabi ni Raymond King, isang baklang estudyante sa BYU noong dekada 1970, na tatlong baklang lalaki ang nagbigti sa Harris Fine Arts building sa campus ng BYU.
Walang mga pangalan o karagdagang detalye na makikita sa dokumentaryong rekord tungkol sa alinman sa mga ulat na ito.
[54]↩︎
Ito ang unang mensahe sa Pangkalahatang Sesyon ng Pagkasaserdote noong Oktubre 2, 1975. Ibinahagi ni Elder Packer ang isang kuwento tungkol sa isang misyonero na sinuntok ang kanyang kasama dahil sa isang seksuwal na paglapit.
Mayroon na ngayong ilang kalalakihan na nang-aakit sa mga kabataang lalaki na sumama sa kanila sa mga imoral na gawaing ito. Kung sakaling lapitan kayo para makibahagi sa anumang gaya niyan, iyon ang panahon para mariing lumaban. . . sinabi ng isang misyonero na may kailangan siyang ipagtapat. . . sa wakas ay nasabi niya nang biglaan, "Sinuntok ko ang kasama ko," . . . ang sagot ko ay "Bueno, salamat, may kailangang gumawa niyan. . ." Hindi ko naman inirerekomenda iyan sa inyo, mga kabataan kong kaibigan. Pero hindi ko rin iyan inaalis; kailangan ninyong protektahan ang inyong sarili.
- Boyd K. Packer shares a story in general conference about a missionary hitting another missionary who was making sexual advances towards him.
- Conference report of Boyd K. Packer sharing a story about a missionary hitting another missionary who was making sexual advances towards him.
[55]↩︎
- “Unnatural, without excuse,” 9 July 1977
- “The strong delusions,” 14 January 1978
- “On the safe side,” 4 February 1978
- “Calling the kettle clean,” 18 March 1978
- “Sin is not excuse,” 16 December 1978
- “Is it a menace?” 29 July 1979
Binanggit ng mga editoryal na ito ang mga talata sa banal na kasulatan na karaniwang ipinapakahulugang kumokondena sa homoseksuwalidad, gaya ng Levitico 18:13 at 20:23.
Tinalakay rin nila ang pagdami ng homoseksuwalidad. Ang pagtanggap dito ay itinuring na isa sa mga "malalakas na maling paniniwala" ng malaking apostasiya at isa sa mga pangunahing pagkakamali ng makabagong panahon.
[56]↩︎
Ang sanaysay ay isinulat bilang tugon sa isang lecture tungkol sa homosexuality na ibinigay ng propesor ng sikolohiya sa BYU na si Dr. Reed Payne, at kalaunan ay inilathala bilang "The Payne Papers."
Ang sanaysay ay iniulat na ipinadala ng BYU Psychology Department sa “lahat ng General Authorities.” Tinalakay ang pangyayaring ito sa Executive Committee ng Church Board of Education noong Setyembre 15, 1977, at napagpasiyahan na magsusulat ng tugon. Inilathala ang tugon bilang isang panloob na dokumento ng Simbahan na may pamagat na “A Reply to Unfounded Assertions Regarding Homosexuality.”
Ang "Payne Papers" ay kalaunang inilathala bilang isang seryeng may maraming bahagi sa gay na peryodikong "The Open Door" noong 1977 at bilang isang buklet noong 1978 na may pamagat na "Prologue: An examination of the Mormon attitude toward homosexuality."
[57]↩︎
Ang dokumento ay inilathala noong Agosto 22, 1977 at “natapos sa ilalim ng pamamahala ng LDS Social Services ng The Institute for Studies in Values and Human Behavior at The BYU Comprehensive Clinic - LDS Social Services.”
Ipinapakita ng mga tala ng pulong ng Executive Committee ng Church Board of Education noong Setyembre 15, 1977 na ito ay isinulat ni Allen Bergin, isang psychologist sa BYU.
- Church Board of Education notes indicate that Allen Bergin authored the response to the anonymous letter about homosexuality sent to General Authorities.
- LDS Social Services publishes a response to the "Payne Papers" about homosexuality.
[58]↩︎
Inilathala sa American Psychologist, ganito ang nakasaad sa papel:
Sinusuri ng artikulong ito ang sikolohikal na pananaliksik sa loob ng 8-taong panahon bago ipinatupad ang resolusyon ng APA sa konteksto ng mga makasaysayan at sosyo-politikal na pag-unawa, at iminumungkahi ang mga prayoridad para sa susunod pang pananaliksik tungkol sa lesbianismo at homoseksuwalidad ng mga lalaki na (a) naaayon sa layunin na “alisin ang stigma ng sakit sa pag-iisip na matagal nang iniuugnay sa mga homoseksuwal na oryentasyon” at (b) gumagalang sa mga pangangailangan at karapatan ng mga bakla.
- Morin advocates for a removal of "heterosexual bias" in research.
[59]↩︎
Naalala ni Paul Mortensen, isa sa mga nagtatag na miyembro, ang pagkakatatag ng organisasyon:
Noong kalagitnaan ng 1977 at unang bahagi ng 1978, nagsimulang magkita nang napakatahimik sa BYU ang isang grupo ng mga baklang Mormon.
- Paul Mortensen states that the Los Angeles chapter of Affirmation was founded in January of 1978 and became the leading chapter of Affirmation.
[60]↩︎
Si Gerald Dye ay ininterbyu ni Gary Bergera noong Pebrero 1978. Iniulat ni Bergera ang proseso sa ganitong paraan:
- The student was interviewed to understand the extent of their homosexual behavior.
- The individual’s branch president or home bishop is contacted.
- If the behavior involved repeated anal or oral intercourse, they were expelled.
- Otherwise, the student may remain at BYU on a probationary basis.
- Students who remain are required to undergo therapy (but not aversion therapy).
Iniulat na sinabi ni Gerald Dye na walang mga estudyanteng dumaraan sa BYU Standards ang isasailalim sa terapiyang aversive.
- Gerald Dye outlines the BYU Standards Office process of working with homosexual students in an interview with Gary James Bergera.
[61]↩︎
Kasama sa talumpati ang mga payo kung paano mapagtagumpayan ang mga tukso na may kaugnayan sa homoseksuwalidad at kinondena rin ang transgenderism at operasyon para sa pagpapalit ng kasarian.
- Boyd K. Packer speaks directly to gay Latter-day Saints about the nature of homosexuality.
[62]↩︎
Isinulat ni James sa kanyang introduksyon:
Ang malawak na literatura tungkol sa paggamot sa homoseksuwalidad ay nagpapakita ng napakaraming magkakaibang opinyon tungkol sa resulta. . . Maraming salimuot at hindi pagkakatugma sa umiiral na literatura tungkol sa paggamot sa homoseksuwalidad ang nagpapahirap sa pagsusuri at pagbubuod. Gayunman, mahalaga ang ganitong pagsisikap kung makakamit ang makabuluhang paghahambing sa pagitan ng mga pag-aaral at masusuri ang kalagayan ng larangang ito.
- BYU Psych Department dissertation by Elizabeth C. James surveying reorientation efforts in treatment of homosexuals.
[63]↩︎
Ang polyeto ng Simbahan na Homosexuality, na inilathala noong 1981, ay nagbibigay ng mga tagubilin para sa mga pinuno ng pagkasaserdote na nagpapayo sa mga taong nakararanas ng pagkaakit sa kaparehong kasarian:
Ang mga miyembro ng Simbahan na nakikibahagi sa homoseksuwal na asal ay nangangailangan ng tulong ng isang kinasihang pinuno ng pagkasaserdote. Dapat nilang tanggapin ang pananagutan sa kanilang makasalanang asal at paunlarin ang matibay na pasyang baguhin ang kanilang buhay. Dapat gamitin ng mga pinuno ng pagkasaserdote ang lahat ng posibleng lakas, habag, at karunungan upang tulungan ang mga miyembrong sangkot sa mga homoseksuwal na gawain na baguhin ang kanilang asal at matamo ang kapatawaran at kagalakan sa kaharian ng Panginoon.
- Instructions for priesthood leaders on how to counsel members about homosexuality.
[64]↩︎
Sa "Proceedings of the American Psychological Association, Incorporated, para sa taong 1987," nakasaad:
PAGPASYAHAN na ang American Psychological Association ay: Himukin ang mga miyembro nito na huwag gamitin ang diagnosis na “302.0 Homosexuality” sa kasalukuyang ICD-9-CM o ang diagnosis na “302.00 Ego-dystonic Homosexuality” sa kasalukuyang DSM-III o sa mga susunod na edisyon ng alinmang dokumento.
Ang “Ego-dystonic Homosexuality” ay homoseksuwalidad na hindi gusto ng mismong tao.
- Statement from American Psychological Association that ego-dystonic homosexuality should not be considered a dysfunction.
[65]↩︎
Kasama sa pahayag ng misyon ng Evergreen International ang:
Ang Evergreen ay itinatag sa paniniwala na ang Pagbabayad-sala ni Jesucristo ay nagbibigay sa bawat kaluluwa ng pagkakataong talikuran ang lahat ng kasalanan o kondisyon na humahadlang sa kanilang pansamantala at walang hanggang kaligayahan at potensyal.
at
Pinatutunayan ng Evergreen na kayang mapagtagumpayan ng mga indibidwal ang homoseksuwal na pag-uugali at mabawasan ang pag-akit sa kapwa kasarian, at nakatuon ito sa pagtulong sa mga indibidwal na nais gawin iyon.
- Evergreen International, an unofficial Latter-day Saint gay ministry group, is founded in 1989.
[66]↩︎
Isinulat ni Don Harryman ang tungkol sa kanyang paglahok sa pag-aaral ni McBride:
Pumupunta ako sa isang silid sa Smith Family Living Center kung saan ikinakabit ang isang electrode sa aking braso at inuutusan akong paulit-ulit na mag-isip o kung hindi man magpantasya tungkol sa pakikipagtalik sa mga lalaki—hindi ito maliit na bagay dahil hindi ko pa iyon naranasan at hindi rin ako masyadong sigurado kung ano ang ginagawa ng dalawang lalaki sa isa’t isa. Habang nanonood, padala-padala sa aking braso ang bigla at masakit na mga electric shock. Kalaunan, binago ang proseso. Kapag may shock na ibinibigay habang ipinapakita ang slide ng isang lalaki, mapapatigil ko ang shock sa pagpindot sa isang plunger, na magpapakita ng slide ng isang babaeng may damit sa screen.
- Don Harryman gives his account of participating in the McBride gay aversion study.
[67]↩︎
Sinabi ng NARTH na ito ay "isang propesyonal na organisasyon na nakatuon sa siyentipikong pagsisiyasat" at hinahamon ang American Psychological and Psychiatric Associations:
Sinubukan ng pro-gay na lobby na pilitin ang American Psychological at Psychiatric Associations na ideklarang hindi etikal ang anumang uri ng therapy na humihikayat sa mga homosexual na magbago . . . Ang NARTH ang tanging organisadong tinig na tumutol sa lobby na ito.
[68]↩︎
Ang pag-aaral ay batay sa isang pambansang sarbey na partikular na tungkol sa mga saloobin at karanasan sa pagtatrabaho sa mga homoseksuwal na pasyente. Inilathala ito sa Journal of the American Psychoanalytic Association.
Ipinakita rin ng survey na wala pang 1% ng mga sumagot ang nagsabing ang mga homoseksuwal na pasyente ay “maaari at dapat” magbago at maging heteroseksuwal.
- Journal of the American Psychoanalytic Association publishes survey of 285 therapists reporting on 1,215 homosexual patients and report a 23% change to heterosexuality.
[69]↩︎
Idinaos ang pagdiriwang ng ika-150 anibersaryo sa Philadelphia, Pennsylvania, kung saan itinatag ang APA noong 1844.
Iniulat ng The Philadelphia Inquirer na dalawampu't limang tao ang nagprotesta sa labas ng sentrong pangkumperensya kung saan ginanap ang pulong. Sinipi ang isang nagpoprotesta na nagsabi:
Gusto naming sabihin sa mundo na kung ayaw mong maging bakla, puwede kang magbago.
- Philadelphia Inquirer reports that "ex-gay" picketers protested the 1994 APA conference.
[70]↩︎
Ang Advisory Council ng Exodus International ay binuo sa kumperensya ng Exodus North America noong Hunyo 1995, na itinatag noong 1976.
- Exodus International Global Alliance history timeline shows formation in 1995.
[71]↩︎
Ang ilan sa mga paksa ng dokumentaryo ay tila pinagsasama ang pag-aaral ng Departamento ng Sikolohiya ng BYU na pinangasiwaan ni Max McBride sa aversion therapy na ibinigay ng mga pribadong practitioner gaya ni Dr. Robert Card. Iniuulat din nito ang iba’t ibang hindi karaniwang paraan ng therapy, mga pagpapakamatay, at mga pang-aabuso, na hindi napatunayan ng ibang ebidensya.
Hindi alam kung saan inilabas ang tatlumpung minutong dokumentaryo, at si Sean Weakland ay wala nang ginawang o inilathalang iba pang pelikula o artikulo, pero ang "Legacies" ay kasalukuyang makikita sa YouTube.
- Various accounts of aversion therapy associated with BYU featured in the documentary Legacies.
[72]↩︎
Ang pahayag na ito ay inaprubahan ng Asembleya noong Nobyembre 1998 at ng Lupon ng mga Katiwala noong Disyembre 1998.
- American Psychiatric Association 1998 statement condemning "reparitive" therapy if it is based on premise that homosexuality is a mental illness.
[73]↩︎
Sinabi ng website ng JONAH na:
Naniniwala ang JONAH na ang homoseksuwalidad ay isang natutunang asal at na maaaring piliin ng sinuman na talikuran ang kanilang mga seksuwal na pantasya, pagpukaw, asal, at identidad sa kaparehong kasarian—kung may motibasyon at suporta sa prosesong iyon . . . maaaring mabawasan o maalis ang pagkaakit sa kaparehong kasarian, at pagkatapos nito ay umunlad ang likas na pagkaakit ng isang tao sa kabaligtarang kasarian.
- JONAH International (Jews Offering New Alternatives for Healing) is founded in 1998 and offers resources for "unwanted same-sex attractions" and other "sexual conflicts."
[74]↩︎
Gumamit ang pahayag ng posisyon noong 2000 ng mas matinding pananalita sa pagkondena sa mga terapiyang "reparative" o "conversion." Inilarawan nito ang pananaliksik noon bilang "anecdotal" at sinabing iniulat ng mga pasyente na nakasasama ang terapiya. Binawi naman ng iba ang pahayag na nakatutulong ito.
Binanggit din sa pahayag ang mga puna sa reparative therapy ng mga relihiyosong organisasyon na nakabatay sa “mga interpretasyong biblikal na kumokondena sa homoseksuwalidad.”
- American Psychiatric Association 2000 statement condemning "reparitive" therapy, stating it is questionable science and rejecting past research.
[75]↩︎
Ang Patakarang Pangkalusugan H-160.991 ay "Mga Pangangailangan sa Pangangalagang Pangkalusugan ng mga Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender, at Queer na Populasyon."
Ang buong teksto ng pinagtibay na resolusyon 506:
PINAGPASIYAHAN, na tutulan ng AMA ang paggamit ng “reparative” o “conversion” therapy na nakabatay sa palagay na ang homosexuality mismo ay isang sakit sa pag-iisip o nakabatay sa paunang palagay na dapat baguhin ng pasyente ang kanyang homoseksuwal na oryentasyon.
Kalaunan ay binago ito upang alisin ang anumang mga kwalipikasyon: "[AMA] ay tumututol sa paggamit ng terapiyang "reparative" o "conversion" para sa seksuwal na oryentasyon o identidad ng kasarian."
- American Medical Association resolution 506 Policy Statement opposes Sexual Orientation Reparative (Conversion) Therapy.
- American Medical Association first opposed reparative therapy in 2000.
[76]↩︎
Ang pag-aaral ay pinamagatang "Retrospective self-reports of changes in homosexual orientation: a consumer survey of conversion therapy clients," at inilathala sa peer-reviewed na publikasyong Psychological Reports.
96% ng mga kalahok ang nag-ulat na napakahalaga sa kanila ng relihiyon o espirituwalidad. Ang demograpiko ng mga kalahok ay 60% Protestante, 12% Katoliko, 9% Mormon, 1% Hudyo, at 18% iba pang relihiyon.
- University of Utah study indicates that 65% of homosexuals surveyed experienced a shift towards heterosexuality after participating in change efforts.
[77]↩︎
Si Robert Spitzer ang namuno sa task force ng APA para sa DSM-III at naging mahalaga sa desisyon noong 1973 na alisin ang homoseksuwalidad mula sa DSM.
Ang pananaliksik, na inilathala sa Archives of Sexual Behavior noong 2003, ay nagtapos:
“…halos lahat ng mga kalahok ay nag-ulat ng malalaking pagbabago sa pangunahing mga aspeto ng sekswal na oryentasyon, hindi lamang sa hayagang pag-uugali. Maging ang mga indibidwal na nagkaroon ng hindi gaanong malaking pagbabago sa sekswal na oryentasyon ay nag-ulat na ang therapy ay lubhang nakatulong sa iba’t ibang paraan. . . Ang pag-aaral na ito ay nagbibigay ng ebidensya na ang ilang bakla at lesbiyana ay nagagawa ring baguhin ang pangunahing mga katangian ng sekswal na oryentasyon.”
- Robert L. Spitzer interviews 200 individuals who reported a change in sexual orientation and states that there is evidence that some forms of reparative therapy are effective.
[78]↩︎
Iniulat ang kontrobersiya sa website ng balita ng American Psychiatric Association, at binanggit na malawak itong nabalita sa media:
Ang ulat ni Spitzer ay sapat na nakakagulat kaya iniulat ng hindi bababa sa 30 pahayagan at mga news magazine, 14 na programa sa telebisyon, at 26 na palabas sa radyo ang presentasyon sa taunang pulong.
- Steven Mirin of the American Psychiatric Association responds to the Spitzer study and affirms that "there is no published scientific evidence supporting for the efficacy of reparitive therapy."
[79]↩︎
Ang mga kalahok sa pag-aaral na ito ay unang nakuha sa pamamagitan ng mga patalastas na may pamagat na "Homophobic Therapies: Documenting the Damage" ngunit ang teksto ng patalastas ay binago kalaunan upang maging mas neutral.
Ang mga resulta mula sa limang-taong pag-aaral ay inilathala sa Professional Psychology: Research and Practice.
- Ariel Shidlo reports that only 4% of 202 subjects were successful in shifting exclusive homosexuality to heterosexuality.
[80]↩︎
Karamihan sa mga tugon ay matinding kritikal at kasama ang mga tanong tungkol sa etika ng pagsasagawa ng pag-aaral:
Ang pag-aaral ni Spitzer ay may mga depekto sa metodolohiya at nakakabahalang tahimik tungkol sa mga usaping etikal. (Herek)
. . .may isang hayagang pagkukulang sa kanyang artikulo: ang hindi pagsusuri sa mga etikal at pilosopikal na batayan ng pagbabago ng seksuwal na oryentasyon. (Tye)
Ang artikulo ni Spitzer, sa kabila ng lahat ng mukhang kagalang-galang na datos nito, pormat ng siyentipikong journal, at bahagyang mga disclaimer, ay sa pinakapayak na diwa iresponsable at hindi siyentipiko. (Hartmann)
Inamin ng ibang komento na wasto ang pananaliksik:
Ipinapakita ni Spitzer ang mukhang wastong ebidensya na ang mga pagbabago sa homoseksuwal na asal at sa damdamin ng pagnanasa at kasiyahan ay maaaring makamit ng ilan. . .(Klein)
Nagbibigay si Spitzer ng ebidensya na ang ilang bakla at lesbiyana ay hindi lamang kayang baguhin ang kanilang sariling pagkakakilanlan, kundi kaya ring baguhin ang mga pangunahing katangian ng seksuwal na oryentasyon, kabilang ang mga pantasya. (Byrd)
- Archives of Sexual Behavior publish responses from peers of Robert L. Spitzer to his 2003 study on subjects that report a change in their sexual orientation.
[81]↩︎
Tumugon si Robert Spitzer sa malalaking puna, kabilang ang terminolohiya, pagkiling sa pagpili, etika, at saklaw ng pananaliksik. Sa kanyang konklusyon, sinabi niya:
Ang karaniwang pananaw sa larangan ng kalusugang pangkaisipan ay na ang reorientation therapy ay maaaring makahikayat sa ilang bakla na kilalanin ang kanilang sarili bilang “heterosexual” at samakatuwid ay “ex-gay,” pero kakaunti, kung mayroon man, ang mag-uulat ng mga pagbabago sa seksuwal na atraksyon, pantasya, at pagnanasa na tugma sa totoong mga pagbabago sa seksuwal na oryentasyon. Kinukuwestiyon ng mga natuklasan ng pag-aaral ang pananaw na ito.
- Robert L. Spitzer publishes a response to criticisms of his 2003 report on people that reported that their sexual orientation had changed.
[82]↩︎
Sa isang panayam noong 2006 sa Church Newsroom, sinabi ni Elder Oaks:
Ang mga aversive therapy na ginamit kaugnay ng pagkaakit sa kapwa kasarian ay may ilang malulubhang pang-aabuso na kinilala sa paglipas ng panahon sa loob ng mga propesyon. Wala kaming posisyon tungkol sa ginagawa ng mga medikal na doktor (maliban sa napaka, napakabihirang mga kaso—ang aborsyon ay isang halimbawa), pero alam namin na may mga pang-aabuso at hindi namin inaako ang pananagutan para sa mga pang-aabusong iyon. Kahit na ang mga ito ay para sa pagtulong sa mga taong gusto naming matulungan, hindi namin maaaring sang-ayunan ang bawat uri ng paraang nagamit na.
- Dallin H. Oaks states that the there have been abusive practices related to aversion therapy.
[83]↩︎
Noong 2007, sinabi ng website na North Star:
Walang opisyal na posisyon ang North Star tungkol sa pinagmulan o kung nababago ba ang damdamin at pagkaakit sa kapwa lalaki o kapwa babae, ngunit sinusuportahan nito ang lahat ng pansamantalang pagsisikap na kaayon ng ebanghelyo na tumutulong sa mga indibidwal na mamuhay nang mas lubos na naaayon sa kanilang mga tipan. . .
- North Star is founded to "provide a place of community for Latter-day Saints who experience homosexual attraction."
[84]↩︎
Nilinaw ng rebisyon na ang “seksuwal na oryentasyon ay hindi usapin ng Honor Code” pero ang “homoseksuwal na pag-uugali o pagtataguyod” ay paglabag sa Honor Code.
Sinabi ng tagapagsalita ng BYU na si Carrie Jenkins, “hindi nagbago ang Honor Code ng BYU. Muling isinulat ang aplikasyon.” Sinabi rin niya:
Nagkaroon ng kalituhan tungkol sa pananalita tungkol sa pamumuhay ng malinis at mabuting buhay. Mas tumpak na ipinapakita ng bagong pagkakabuo ng mga salita ang matagal nang sinasabi ng BYU sa mga estudyante nito at sa publiko.
- Carrie Jenkins, BYU spokeswoman, explains the Honor Code revision on "homosexual orientation" was not an Honor Code change, but a clarifying revision.
- Deseret Morning News reports on the revision to the text of the Honor Code with respect to gay students.
[85]↩︎
Naalala ni Bruce Barton ang kanyang karanasan sa BYU noong dekada 1970:
Pinaghubad nila ako. . . Binigyan nila ako ng 60 CC [ng ipecac] At kaya, mga oras na nagsusuka na ako. . . Nilagyan nila ako ng mga electrode—sa mga pulsuhan ko, at sa isang strap sa dibdib ko, at sa mga ari ko. . . Sinabihan ako na kung hindi ko pipindutin nang sapat ang lakas ang button, sila ang pipindot nito para sa akin.
Ang salaysay na ito ay hindi tugma sa karaniwang mga gawain ng aversion therapy gaya ng makikita sa literatura at hindi mapagtibay.
Inangkin din ni Barton na “ilang iba pa ang nagpakamatay,” na hindi rin mapatunayan.
Ang dokumentaryo ay isinalaysay ni Dustin Lance Black, na siya ring sumulat kalaunan ng FX miniseries na Under the Banner of Heaven.
- Bruce Barton recalls being stripped naked, forced to take emetics, place electrodes on his genitals and watch pornography by BYU faculty.
[86]↩︎
Isinulat ni Cameron ang dula habang nagtuturo siya ng drama sa University of Iowa. Lumahok siya sa ilang panayam tungkol sa produksiyon.
Tungkol sa kanyang paglahok sa pag-aaral ni McBride, sinabi niya:
“Hindi ko iniisip na biktima ako dahil kusa akong nakibahagi sa nangyari. Maraming tao ang nakagawa ng maraming pagkakamali. Isinulat ko ang dula para lang malaman ng mga tao, at mag-isip sila.”
[87]↩︎
Sa isang panayam sa gay activist group na Truth Wins Out, humingi ng paumanhin si Spirtzer sa komunidad ng LGBT, hiniling sa mga tao na tigilan na ang pagtataguyod ng kanyang pag-aaral noong 2001, at sinabi na maaaring nagsisinungaling ang mga kalahok sa kanyang pag-aaral.
Kabaligtaran ito ng kanyang panayam noong 2005 sa Christianity Today, kung saan sinabi ni Spitzer:
Sa palagay ko, nagulat ako kung gaano kapani-paniwala ang mga salaysay. . .Pero mula pa lang sa pinakaunang mga taong nakausap ko, pakiramdam ko ay nagsasalita sila tungkol sa isang totoong bagay. . .Kapag nakikipag-usap ka sa mga tao, nagkakaroon ka ng pakiramdam kung prangka ba sila o hindi. Ang pakiramdam ko ay oo. Isa pa, may pagkakapare-pareho, ang katotohanang inilarawan ang pagbabago bilang mabagal at hindi agad-agad.
[88]↩︎
Ang datos ng sarbey ay kinuha mula sa National Longitudinal Survey of Adolescent Health at natuklasan na sa 5,527 lalaki, 323 ang nagpakilala bilang alinman sa "mostly heterosexual," "bisexual," "mostly homosexual," at "homosexual." Sa 6,556 babae, 907 ang nagpakilala bilang mga sexual minority.
Anim na taon ang pagitan ng mga data set ng "Wave 3" at "Wave 4" habang sinusundan ang cohort, at natuklasan na 279 na lalaki at 1,126 na babae ang nagbago ng kanilang seksuwal na oryentasyon, alinman patungo sa heterosexuality o patungo sa homosexuality.
- Researchers at Cornell University analyze a 6 year cohort of 12,287 young adults and find significant shifts in self identification of their sexual orientation.
[89]↩︎
Si Alan Chambers, ang pangulo ng Exodus International, ay nagkaroon ng ilang talakayan kay Lisa Ling sa programa sa telebisyon ng Oprah Winfrey Network na Our America tungkol sa Kristiyanismo at mga LGBT na tao. Sa mga talakayang ito, sinabi niya na gusto niyang “dalhin pa ang pag-uusap na ito” at na “dapat akong humingi ng tawad sa pagiging bahagi ng isang sistema ng kawalang-alam na nagpatuloy ng . . . pananakit.”
Sinabi rin niya, "Humihingi ako ng paumanhin dahil itinaguyod namin ang mga pagsisikap na baguhin ang oryentasyong sekswal at ang mga reparative theory tungkol sa oryentasyong sekswal na nagbigay ng stigma sa mga magulang."
Inanunsyo ng Exodus International noong Hunyo 19, 2013 na ititigil nila ang kanilang operasyon.
[90]↩︎
Iniulat ng KUER, “Isinara na ng isang grupo na dating tumulong sa mga baklang Mormon na subukang alisin ang kanilang pagkaakit sa kapwa nila kasarian ang kanilang organisasyon.”
Ang Evergreen International na nakabase sa Salt Lake City ay inililipat ang mga kagamitan at mailing list nito sa isang organisasyon para sa mga baklang Latter Day Saints na tinatawag na North Star International.
- KUER reports that Evergreen International merges with North Star and shuts down independent operations.
- Salt Lake Tribune reports that Evergreen International is merging with North Star and ceasing operations.
[91]↩︎
Iniulat ng The New York Times ang paunang pasya noong Pebrero 2015, at sinipi si David Dinielli ng Southern Poverty Law Center na nagsabi:
Sa unang pagkakataon, nagpasya ang isang hukuman na mapanlinlang bilang usapin ng batas kapag sinasabi ng mga conversion therapist sa mga kliyente na mayroon silang sakit sa pag-iisip na maaaring magamot. Ito ang pangunahing kasinungalingan na ginagamit ng industriya ng conversion therapy sa buong bansa para itulak ang huwad nitong “gamot” sa mga bulnerableng kliyente.
At sa pinal na hatol noong Disyembre 2015, iniutos ng hukom sa JONAH na itigil ang:
“pakikilahok, direkta man o sa pamamagitan ng mga referral, sa anumang therapy, pagpapayo, paggamot, o aktibidad na may layuning baguhin, maapektuhan, o maimpluwensiyahan ang seksuwal na oryentasyon, ‘same sex attraction,’ o ‘gender wholeness.’”
- New York Times reports that State Superior Court in New Jersey ruled that JONAH committed consumer fraud by offering reparative therapy to gay clients.
- CBS/AP report that JONAH is ordered to pay restitution and cease operations and are barred from "treatment or activity that has the goal of changing. . .sexual orientation."
[92]↩︎
Sinuri ng pagsusuri ang datos mula sa mga yugto 2–3 at 3–4 ng National Longitudinal Study of Adolescent Health; mga yugto 1–2, 2–3, at 3–4 ng Dunedin Multidisciplinary Health and Development Study; ng Growing Up Today Study; at ng National Survey of Midlife Development.
Sinabi ni Diamond:
Ang isa pang malaking konklusyon na makukuha natin mula sa mga pag-aaral na ito ay na ang pagbabago sa mga pattern ng pagkaakit sa kaparehong kasarian at sa ibang kasarian ay isang medyo pangkaraniwang karanasan sa mga sexual minority.
- University of Utah researcher Lisa M. Diamond states that 25-75% of sexual minorities report experiencing a change in sexual orientation at some point in their lives.
[93]↩︎
Naglabas si Marty Stephens, direktor ng ugnayan sa pamahalaan at komunidad, ng pahayag na ito: "Tinututulan ng Ang Simbahan ni Jesucristo ng mga Banal sa mga Huling Araw ang 'conversion therapy' at hindi ito isinasagawa ng aming mga therapist."
Sa isa pang pahayag noong Oktubre 15, 2019, mababasa natin:
Ang Family Services ay may matagal na at tahasang patakaran laban sa paggamit ng mga terapiyang naglalayong “ayusin,” “i-convert,” o “baguhin” ang seksuwal na oryentasyon, gaya ng mula homoseksuwal tungo sa heteroseksuwal. Ipinapakita ng pananaliksik na ang electric shock, aversion, at iba pang kahalintulad na therapy ay [hindi epektibo] at nakapipinsala sa mga kabataang nakararanas ng pagkaakit sa kaparehong kasarian. Ang mga taong, kabilang ang mga kabataan, naghahanap ng mga therapy na kabilang sa sexual orientation change efforts ay hindi makatatanggap ng mga ito mula sa mga tagapayo ng Family Services.
- The official Church statement (October 2019) on conversion therapy.
[94]↩︎
Sa isang artikulong inilathala sa Salt Lake Tribune, isinulat ni Peggy Fletcher Stack:
Mariing itinanggi ni Oaks na gumamit ang BYU ng mga electroshock therapy sa mga estudyanteng bakla noong panahon ng kanyang panunungkulan mula 1971 hanggang 1980. “Nang maging pangulo ako ng BYU, matagal nang itinigil iyon,” sabi ni Oaks bilang sagot sa isang tanong tungkol sa mga paggamot na iyon, “at hindi iyon kailanman ginawa sa ilalim ng aking pamamahala.”
- Stack reports that Oaks says electric shock treatment didn't happen at BYU while he was president, but records showed it did.
[95]↩︎
Halimbawa, naglathala ang British Medical Journal ng pananaliksik tungkol sa “matagumpay” na gay conversion therapy noong 1962, at ganoon din ang British Journal of Psychiatry noong 1969.
Naglabas din ang Harvard Medical School ng ulat noong 1971 tungkol sa “mga pasyenteng matagumpay na nakondisyon” gamit ang electric shock.
[96]↩︎
Sinabi ni Dr. Thorne:
Naging interesado ako sa mga publikasyong lumalabas tungkol sa aversion therapy sa iba’t ibang lugar sa buong mundo, sa mga laboratoryo at sa iba pang mga lugar gaya ng mga ospital. Ang kapansin-pansing positibong epekto nito sa pagbabago ng atraksyon ng mga taong may pagkaakit sa kapwa kasarian, at naisip ko na marahil ay karapat-dapat itong pag-aralan pa; nagpakita ito ng kaunting pag-asa, at naisip ko na karapat-dapat itong paglaanan ng aking pagsisikap kasama ng iba upang malaman kung paano mapapahusay ang ganitong uri ng therapy. Nagsagawa ako ng ilang pananaliksik na iniulat ko noon, malamang bago ang 1974, pagkatapos ay halos lubos akong lumipat sa ibang paksa at doon na ako lubos na nakatuon.
- Interview of BYU professor who was involved in conversion therapy.
[97]↩︎
Labimpitong lalaki ang unang nagboluntaryo, pero labing-apat ang nagpatuloy sa paggamot.
- McBride dissertation indicates 17 initial volunteers reduced to 14.
[98]↩︎
Itinalaga ang mga larawan bilang “mga stimulus na visual cue,” at may dalawang set ng tigtatlumpung larawan, isang pambabae at isang panlalaki.
- McBride dissertation utilized clothed and nude images of males and females.
[99]↩︎
Ipinaliwanag ng disertasyon ni Mcbride na ang bawat kalahok ay sumailalim sa dalawampu't dalawang sesyon:
Ang tindi ng unang shock ay .5mA [milliampere], at ang tindi ng bawat kasunod na shock ay dinagdagan ng .5mA hanggang sa ang shock ay ma-rate bilang “halos matitiis lang” o masakit, o hanggang sa maabot ang pinakamataas na antas na 4.5mA.
Ayon sa National Institute for Occupational Safety and Health, ang 1 mA ay isang "mahinang pangingiliti," at ang 5 mA ay inilalarawan bilang "bahagyang kuryenteng naramdaman. Nakakagambala, pero hindi masakit. Karamihan sa mga tao ay maaaring 'bumitaw.' Gayunman, ang malalakas na hindi sinasadyang paggalaw ay maaaring magdulot ng mga pinsala."
Bilang paghahambing, ang mga aversion experiment ng Harvard Medical School noong 1971 ay gumamit ng antas ng intensity na 16 hanggang 20 mA, at ipinaliwanag, “Ang mga shock na ito ay ganap na ligtas at hindi nakapipinsala sa lokal na tissue, ngunit lubhang hindi komportable ang mga ito.”
[100]↩︎
Sa artikulo ng Scientific American na Higit Pa sa Cuckoo’s Nest: Ang Paghahanap kung Bakit Maaaring Gumana ang Shock Therapy, binanggit ng may-akda ang pelikula bilang isang nakakatakot na paglalarawan ng ECT:
Hindi tulad ng nakakatakot na mga eksenang nagsasadula ng shock therapy sa mga pelikula tulad ng One Flew Over the Cuckoo’s Nest, hindi pinanginig ng mararahas na kombulsyon ang katawan ng pasyente nang i-on ang high-voltage switch.
- Scientific American refers to One Flew Over the Cuckoo’s Nest when discussing Electro-Convulsive Therapy (ECT).
[101]↩︎
Ang ECT ay karaniwang ginagamit kapag hindi epektibo ang mga gamot o iba pang therapy sa paggamot ng malulubhang karamdaman tulad ng matinding depresyon, schizophrenia, at bipolar disorder. Ginagawa ito habang ang mga pasyente ay nasa ilalim ng anesthesia.
Ang ECT ay maaaring magkaroon ng malulubhang side effect tulad ng pagkawala ng memorya, at, sa mga bihirang kaso, pagka-dislocate o pagkabali ng mga buto.
- APA releases statement on electroconvulsion therapy (ECT).
- Rudorfer et al overview of history and practice of electroconvulsive therapy (ECT).
[102]↩︎
Ang pananaliksik sa aversion therapy na gumagamit ng mga paraang electroshock ay karaniwang naglalagay ng kuryente mula 0.1mA hanggang 20mA sa mga braso o binti.
- Harvard research study utilizing electric shocks in treatment for homosexuality.
- McBride study describes how electroshocks were applied; duration of electroshocks varied from 0 up to 8 seconds depending on the phase of the therapy.
[103]↩︎
Ang yugtong ito ng pag-calibrate ay para itakda ang angkop na antas ng kuryente. Itataas ng subject ang kuryente nang 0.5ma hanggang sa ito ay "halos matitiis na lang."
Sa yugto ng pagkokondisyon, kung nagpasya ang paksa na sobrang sakit na nito, babawasan niya ito. Sa kabaligtaran, kung masyadong kaunti ang sakit, dadagdagan niya ito.
- McBride study describes how electroshocks were applied; duration of electroshocks varied from 0 up to 8 seconds depending on the phase of the therapy.
[104]↩︎
There were seven phases of the therapy, five of which involved aversive conditioning with electroshocks.
- McBride study describes how electroshocks were applied; duration of electroshocks varied from 0 up to 8 seconds depending on the phase of the therapy.
[105]↩︎
Iniulat ng disertasyon na “isang sunod-sunod na serye ng magkakahiwalay na shock ang ibinigay sa bawat S [paksa] sa ‘umbok’ ng bicep. [sic]”.
Sa isang panayam noong 2018, tinanong si Dr. Eugene Thorne kung may sinuman bang nilapatan ng kuryente sa kanilang ari sa Departamento ng Sikolohiya sa BYU. Sinabi niya:
Iyon ay lubos na hindi angkop. Hindi mo sinusubukang baguhin kung paano gumagana ang mga ari, dahil gumagana naman ang mga ito nang lubos na maayos. Hindi ito dapat ilagay sa alinmang sensitibong bahagi ng katawan. Ang braso, ang ibabang bahagi ng braso, ang pulsuhan, ang bukung-bukong, marahil pati ang binti. Napakasimple ng mga iyan at wala pa akong nakitang nangyaring nakakairitang reaksyon.
[106]↩︎
Ang balita ng ABC News noong 2011 ay nagsabi:
Dalawang beses sa isang linggo sa loob ng anim na buwan, pinakuryente niya ang sarili sa maselang bahagi ng katawan na may masakit na kuryente upang alisin ang kanyang pagkaakit sa mga lalaki.
Gayunman, noong 2019 iniulat na sinabi ni John Cameron:
Nagkamali ang ABC. Hiniling ko noon sa kanila na bawiin iyon pero hiwalay silang nag-post ng pagwawasto. Kaya nandoon pa rin ang maling impormasyong iyon. Ang mga electrode ay inilagay sa malambot na bahagi ng kilikili—palagi.
- Exmormon subreddit user posts screenshot of John Cameron refuting the claim that electrodes were used on the penis.
- ABC news reporter states that BYU aversion therapy study involved electroshocks to the penis.
[107]↩︎
May ilang iba’t ibang uri ng plethysmograph device na ginamit ng iba’t ibang mananaliksik, pero wala ni isa sa mga ito ang may kasamang electrodes sa ari ng lalaki.
[108]↩︎
Halimbawa, isa sa mga unang ulat tungkol sa aversion therapy para sa mga bakla ay inilathala sa British Medical Journal noong 1962. Inilarawan nito ang pananaliksik na isinagawa sa Glendale Hospital, kung saan ginamit ang emetic therapy upang masuka ang pasyente habang tumitingin sa mga larawan ng mga hubad na lalaki.
- British Medical Journal publishes successful gay aversion therapy using emetics.
[109]↩︎
Sinabi ni Eugene Thorne, ang propesor na nagsilbing tagapayo sa disertasyon ni McBride, na hindi ginamit ang emetic therapy.
Sa isang artikulo ng ABC News, sinabi ng isang tagapagsalita ng BYU na ginamit kailanman ang emetic therapy:
Kinumpirma ni Carri P. Jenkins, assistant sa pangulo ng BYU, na talagang pinag-aralan ni McBride ang mga epekto ng aversion therapy noong dekada 1970. . . “Ang BYU Counseling Center ay hindi kailanman nagsagawa ng therapy na sangkot ang kemikal o sapilitang pagsusuka,” sabi niya.
[110]↩︎
Halimbawa, iniulat ni Bruce Barton na binigyan siya ng mga pampasuka habang sumasailalim sa gay aversion therapy sa BYU. Hindi malinaw kung ito ay sa pamamagitan ng Standards Office o ng Campus Police.
Naalala rin ni Connell O'Donovan na nakatanggap siya ng mga pampasuka sa campus ng BYU bilang isang estudyante sa high school para sa isang uri ng aversion therapy.
[111]↩︎
Labimpitong lalaki ang nagboluntaryo para sa pag-aaral noong 1976, at labing-apat ang lumahok. Pagkalipas ng mga taon, ibinahagi ng dalawang kalahok, sina John Cameron at Don Harryman, ang kanilang karanasan sa therapy.
Sinabi ni Cameron, “Hindi ko iniisip na biktima ako dahil kusa akong lumahok sa nangyari. Maraming tao ang nakagawa ng maraming pagkakamali.”
Sinabi ni Harryman, “Desidido akong magbago. Nang walang pag-aatubili, nilagdaan ko ang mga form na nagpalaya sa Psychology Clinic at BYU mula sa anumang pananagutan.”
Kapwa nagpahayag sina Cameron at Harryman ng pagsisisi sa kanilang paglahok sa pag-aaral at nagsabing, sa pagbabalik-tanaw, nagdulot ito sa kanila ng emosyonal at espirituwal na pinsala.
- Don Harryman gives his account of participating in the McBride gay aversion study.
- Mercury News reports on BYU aversion therapy and includes various interviews.
[112]↩︎
Sa dokumentaryong Legacies, sinabi ni Raymond King, isang estudyanteng nag-aral sa BYU noong 1978:
Maraming beses, parang, nahuhuli ng seguridad ng BYU ang mga tao, parang, sa mga alanganing sitwasyon o kung ano man, at maaari silang mamili kung alinman sa mapatalsik sa paaralan at tawagan ang kanilang mga pamilya at ipaalam ang ginawa nila, o sumailalim sila sa therapy na ito.
Ininterbyu ni Gary Bergera si Gerald Dye noong 1978 tungkol sa mga patakaran ng Standards Office na may kaugnayan sa mga homosexual. Sinasabi sa mga tala ng interbyu, “Kung [ang paglabag na may kinalaman sa homosexual ay] hindi gaanong mabigat, maaaring manatili ang estudyante sa BYU sa ilalim ng probation” at na “Nagsisilbi rin ang Standards bilang tagapamagitan sa pagitan ng estudyanteng nananatili at ng isang counseling service; ang mga estudyanteng nananatili ay kailangang sumailalim sa therapy.”
- Gerald Dye outlines the BYU Standards Office process of working with homosexual students in an interview with Gary James Bergera.
- Various accounts of aversion therapy associated with BYU featured in the documentary Legacies.
[113]↩︎
Ininterbyu ni Gary Bergera si Gerald Dye noong 1978 tungkol sa mga patakaran ng Standards Office na may kaugnayan sa mga homosexual. Sinasabi sa mga tala ng interbyu na "ipinangako" ni Dye na "walang estudyanteng nakikipagtrabaho sa pamamagitan ng Standards ang daraan sa aversion therapy."
- Gerald Dye outlines the BYU Standards Office process of working with homosexual students in an interview with Gary James Bergera.
[114]↩︎
Halimbawa, kapwa naalala nina Bruce Barton at Rocky O'Donovan na nakaramdam sila ng "matinding takot" sa kanilang karanasan sa aversion therapy.
Naalala ni Raymond King na nasaksihan niya ang aversion therapy sa BYU at sinabi niyang ang mga kalahok ay napaso, nagsuka, at naging “desperado” na “makaalis sa sitwasyong iyon.”
- Various accounts of aversion therapy associated with BYU featured in the documentary Legacies.
[115]↩︎
Iniulat ng isang artikulo sa Deseret News noong 1999 na “simula noong semestre ng taglagas, sa 1,500 full-time na guro at mga bumibisitang propesor sa BYU, 77 (5 porsiyento) ay hindi LDS.”
- Jeff Call in Deseret News article reports 5% of BYU faculty are not LDS.
[116]↩︎
Ang Lupon ng mga Tagapangasiwa ng BYU ay binubuo ng Unang Panguluhan at ng Korum ng Labindalawa.
- BYU web page listing the presidency of the Church is over the BYU Board of Trustees.
[117]↩︎
Sinasabi sa disertasyon na “ang disertasyong ito, ni Max Ford McBride, ay tinatanggap sa kasalukuyan nitong anyo ng Department of Psychology sa Brigham Young University bilang pagtupad sa kinakailangan para sa digring Doctor of Philosophy.”
- Dissertation from BYU that used electric shocks in aversion therapy.
[118]↩︎
Ang panukalang pagtibayin ang pag-alis ng homoseksuwalidad per se bilang isang sakit sa pag-iisip sa DSM-II, ika-6 na paglimbag ay inaprubahan ng APA Assembly and Reference Committee noong Nobyembre 1973 at ng APA Board of Trustees noong Disyembre 1973.
Sa pahayag ng posisyon tungkol sa pagbabagong ito, sinabi ng APA:
Malinaw na ang homoseksuwalidad, sa sarili nito, ay hindi nakatutugon sa mga kinakailangan para maituring na isang sakit sa pag-iisip dahil . . . maraming homoseksuwal ang lubos na nasisiyahan sa kanilang seksuwal na oryentasyon at hindi nagpapakita ng pangkalahatang kapansanan sa pakikisalamuha o paggana.
- American Psychiatric Association proposal for removal of homosexuality as a disorder in the DSM-II.
[119]↩︎
Ang pagbabago noong 1975 ng American Psychology Association ay partikular na tumutukoy sa homoseksuwalidad sa ganang sarili nito, na ang ibig sabihin ay ang mga pasyenteng may hindi gustong homoseksuwalidad ("ego-dystonic homosexuality") ay dapat pa ring gamutin sa pamamagitan ng psychotherapy.
- APA statement urges therapists to remove the stigma from homosexuality and advocates legislation to make homosexuals a protected class.
- Statement from American Psychological Association that ego-dystonic homosexuality should not be considered a dysfunction.
[120]↩︎
Ang ego-dystonic homosexuality ay itinuturing pa ring isang disorder ng American Psychological Association hanggang 1987. Nagpatuloy sa buong dekada 1970 ang pananaliksik ng iba’t ibang unibersidad tungkol sa paksang ito.
[121]↩︎
Madalas binanggit ng Simbahan ang kasalukuyang suportang siyentipiko para sa kanilang mga posisyon tungkol sa homoseksuwalidad.
Halimbawa, sa isang talumpati sa mga guro ng Seminaryo at Instituto ng Relihiyon, binanggit ni Pangulong Kimball ang isang pag-aaral noong 1964 ng New York Academy of Medicine. Iniulat ng pag-aaral na ito na ang homoseksuwalidad ay maaaring “magamot na may pagbuti at tagumpay sa ilang kaso.”
Isang panloob na dokumento noong 1977 na may pamagat na "A Reply to Unfounded Assertions Regarding Homosexuality" ay bumanggit ng maraming siyentipikong pag-aaral na ipinapakita ng ebidensya na epektibo ang therapy sa paggamot ng homoseksuwalidad.
[122]↩︎
Halimbawa, inilathala noong 1973 ang isang panloob na dokumento ng Simbahan na may pamagat na "Homosexuality Welfare Services Packet 1," na nagbibigay ng gabay sa mga lider kung paano makipagtulungan sa mga baklang Banal sa mga Huling Araw.
Noong 1977, isang panloob na dokumento na may pamagat na "A Reply to Unfounded Assertions Regarding Homosexuality" ang ipinamahagi sa mga tauhan ng Simbahan.
- LDS Social Services publishes a response to the "Payne Papers" about homosexuality.
- Internal training document on homosexuality that states there is no easy "cure", emphasizes treating people with kindness, love and confidentiality, and outlines policies, including disclosure of sexual partners.
[123]↩︎
Ang dokumentong "Homosexuality: Welfare Services Packet 1" ay nagsabi:
Dahil posible lamang ang homoseksuwalidad kasama ang iba, ang pagsisiwalat ng mga seksuwal na kapareha ay itinuturing na mahalagang bahagi ng pagsisisi. Ang layunin nito ay tumulong na mailigtas ang iba. Kailangang mag-ingat ang mga lider ng pagkasaserdote na huwag ibunyag ang kanilang mga pinagmulan habang nakikipag-ugnayan sila sa mga taong ibinigay sa kanila ang mga pangalan.
- Internal training document on homosexuality that states there is no easy "cure", emphasizes treating people with kindness, love and confidentiality, and outlines policies, including disclosure of sexual partners.
[124]↩︎
Iniulat ng edisyon ng Abril 1982 ng Seventh East Press, isang pahayagang hindi opisyal na kaugnay ng BYU:
Sinabi ni Dave, isang dating estudyante ng BYU, na may kilala siyang dalawang baklang estudyante noong 1973 na, nang bantaan na mapatalsik sa unibersidad, ay nahikayat na magtrabaho para sa seguridad bilang mga espiya.
Iniulat ng isyu noong Oktubre 28, 1975 ng pahayagang pang-estudyante na Vanguard mula sa Portland State University:
Isang lihim na gawain ang nabuo sa BYU. . .ang seguridad ng campus ang may pananagutan sa pagmamanman at mga personal na panayam na patuloy na nagdaragdag ng mga pangalan sa kanilang mga “listahan.”
- Vanguard (Portland State University) reports that at least five gay men committed suicide at BYU.
- Seventh East Press writes about homosexuality at BYU, part 2 of the series.
[125]↩︎
Iba’t ibang salaysay mula sa mga pahayagang pang-estudyante sa labas ng campus gaya ng Seventh East Press at Vanguard, pati na rin ang mga panayam sa dokumentaryong Legacies at 8: The Mormon Proposition, ay tumutukoy sa mga pagpapakamatay ng mga bakla na may kaugnayan sa BYU at aversion therapy.
Ang tanging pagpapakamatay ng isang bakla na may kaugnayan sa BYU noong dekada 1970 na naidokumento nang hiwalay ay kay Carlyle Mardsen, isang miyembro ng faculty ng BYU, na naaresto dahil sa “kahalayan at sodomiya” noong 1976. Iniulat ng Provo Daily Herald ang kanyang pagkakaaresto at ang sumunod niyang pagpapakamatay.
[126]↩︎
Ang talumpati ay ibinigay sa Holladay United Church of Christ sa Utah upang ipagdiwang ang tatlumpung taon ng organisasyong Affirmation. Ipinahiwatig ni O'Donovan na si Stephan "Zak" Zakharias, ang tagapagtatag ng Affirmation, ay may personal na kaalaman tungkol sa mga pagpapakamatay.
- QSaltLake Magazine states that two participants of the BYU/McBride gay aversion therapy research, "committed suicide during the experiment."
- Connell O'Donovan states that two participants of the BYU/McBride gay aversion therapy research, "committed suicide during the experiment."
[127]↩︎
Sa artikulo noong Setyembre 14, 2009 na pinamagatang "Mo’s vs. ’Mos: The battle between Mormons and Gays," sinabi ng QSaltLake Magazine, "Nagsimula ang pag-aaral na may 16 na baklang lalaking estudyante at kawani ng BYU, pero dalawa ang nagpakamatay habang isinasagawa ang eksperimento, kaya nagtapos ang pag-aaral na may 14 na kalahok."
Ang artikulo ng QSaltLake ay hindi nagbigay ng pinagmulan, pero kapareho ang pagkakasulat nito sa talumpati ni Connell O'Donovan sa Affirmation noong 2007.
- QSaltLake Magazine states that two participants of the BYU/McBride gay aversion therapy research, "committed suicide during the experiment."
- Connell O'Donovan states that two participants of the BYU/McBride gay aversion therapy research, "committed suicide during the experiment."
[128]↩︎
Sinasabi sa disertasyon ni McBride na 17 kalahok ang nagpatala para sa pag-aaral at 14 ang nakatapos nito.
- Dissertation from BYU that used electric shocks in aversion therapy.
[129]↩︎
Noong 2020, naglathala ang mga mananaliksik mula sa USC ng isang pagsusuri sa 1,518 sexual minorities mula sa Generations survey, na nagpapakita na may mataas na ugnayan sa pagitan ng sexual orientation change efforts (SOCE) at tendensiyang magpakamatay.
Gayunman, noong 2022, natuklasan na ang pananaliksik na ito ay hindi nag-iba sa pagitan ng panganib ng pagpapakamatay bago ang SOCE at ng panganib ng pagpapakamatay pagkatapos ng SOCE.
Noong 2022, inilathala ni D. Paul Sullins ng Catholic University of America ang isang pagsusuri sa kaparehong datos, na itinama ang nauna nang umiiral na pag-iisip na magpakamatay sa mga kalahok, at natuklasan na ipinapakita ng datos na ang SOCE ay negatibong nauugnay sa pag-iisip na magpakamatay.
- John R. Blosnich publishes research which correlates sexual orientation change efforts (SOCE) with suicidality based on the Generations survey.
- D. Paul Sullins publishes research which refutes the claim from Blosnich(2020) that sexual orientation change efforts (SOCE) correlate with suicidality.
[130]↩︎
May mga ulat na may mga estudyanteng tumanggap ng aversion therapy noong dekada 1980 at 1990, alinman sa campus ng BYU o mula sa mga therapist na nakatanggap ng mga referral mula sa Tanggapan ng Honor Code ng BYU.
[131]↩︎
Noong 2011, naglathala ang ABC News ng isang ulat tungkol sa pananaliksik ng BYU noong dekada 1970 tungkol sa gay aversion therapy at sinipi ang tagapagsalita ng BYU na si Carri Jenkins na nagsabing ang metodolohiyang ito ay “isang bunga ng behaviorist movement, na naniniwala na anumang asal ay maaaring baguhin. Ang pagkaunawa namin ay karamihan sa mga behaviorist ay hindi na naniniwala na ito ay angkop na paggamot para sa mga taong naghahanap ng pagbabago.”
- ABC news reporter states that BYU aversion therapy study involved electroshocks to the penis.
[132]↩︎
Iniulat ng Salt Lake Tribune:
“Nang naging pangulo ako ng BYU, itinigil na iyon noon pa,” sabi ni Oaks bilang sagot sa isang tanong tungkol sa mga paggamot na iyon, “at hindi iyon kailanman ipinagpatuloy sa ilalim ng aking pamamahala.”
- Stack reports that Oaks says electric shock treatment didn't happen at BYU while he was president, but records showed it did.
[133]↩︎
Si Pangulong Oaks ay tila alam na may pananaliksik tungkol sa aversion therapy na nangyari sa BYU, pero sinabi niyang nangyari ito bago siya naging pangulo. Sinabi niya:
“Nang maging pangulo ako ng BYU, itinigil na iyon noon pa.”
- Stack reports that Oaks says electric shock treatment didn't happen at BYU while he was president, but records showed it did.
[134]↩︎
Ang petsa sa disertasyon ay Agosto 1976.
- Dissertation from BYU that used electric shocks in aversion therapy.
[135]↩︎
Pagkatapos maglingkod bilang pangulo ng BYU, naglingkod si Oaks bilang mahistrado ng Korte Suprema ng Utah mula 1980 hanggang sa magbitiw noong 1984 upang tanggapin ang kanyang katungkulan bilang apostol.
- Oaks served as BYU president from 1971 to 1980.
[136]↩︎
Isang malaking bilang ng mga pag-aaral na ito ay itinala ni Elizabeth James sa kanyang disertasyon noong 1979 sa Brigham Young University. Binilang ni James ang 921 kalahok sa 101 pag-aaral na gumamit ng iba’t ibang paraan ng therapy na naglalayong baguhin ang seksuwal na oryentasyon ng mga kalahok.
- BYU Psych Department dissertation by Elizabeth C. James surveying reorientation efforts in treatment of homosexuals.
[137]↩︎
Ang tesis ni James na "Treatment of Homosexuality: A Reanalysis and Synthesis of Outcome Studies" ay pinagsama ang mga resulta ng maraming pag-aaral at nagkomento tungkol sa kahirapan:
Maraming kumplikasyon at hindi pagkakatugma sa umiiral na literatura tungkol sa paggamot ng homoseksuwalidad ang nagpapahirap sa gawain ng pagsusuri at pagbubuod.
- BYU Psych Department dissertation by Elizabeth C. James surveying reorientation efforts in treatment of homosexuals.
[138]↩︎
Si Denis Parr ay nagtrabaho sa Department of Psychiatry, St. George's Hospital, London noong panahong inilathala ito.
- Desmond Curran publishes research indicating that 1 in 6 patients changed sexual orientation, but that psychotherapy, by itself, is ineffective.
[139]↩︎
Ang 100 kasong sinuri ay pinili mula sa 5,000 kaso ng homoseksuwalidad batay sa kung aling mga kaso ang may pinakamahusay na dokumentasyon.
Ang karaniwang edad ay 28 taong gulang. Tatlumpung porsiyento ng mga kaso ay mula sa mga kasong kriminal (ilegal ang homoseksuwalidad noon) at 25% ay mga kaso ng mga lalaking gustong magbago.
43% ay may kasaysayan ng mga problemang "saykayatriko" o "malubhang problema sa personalidad," at 21% ay may "hayagang mga katangian ng homoseksuwal na personalidad".
15% ang nasangkot sa mga seksuwal na gawain kasama ang mga lalaking wala pang 16 na taong gulang.
Ang karaniwang haba ng panahon bago sa follow-up ay 4.5 taon.
- Desmond Curran publishes research indicating that 1 in 6 patients changed sexual orientation, but that psychotherapy, by itself, is ineffective.
[140]↩︎
Ang papel noong 1958 ay inilathala sa British Journal of Delinquency.
Ang orihinal na datos ay isinama sa isang apendiks ng ulat na ibinigay sa Departmental Committee on Homosexuality and Prostitution at kinuha mula sa Portman Clinic sa London.
- The British Journal of Delinquency published results of treatment of homosexuals with 65% (31 of 48) shifting towards heterosexuality from those that completed treatment.
[141]↩︎
Kasama sa mga salik na isinasaalang-alang ang edad, homoseksuwalidad laban sa biseksuwalidad, ang Kinsey scale, at mga taon ng “nakagawian”.
Ang mga resulta ng paggamot ay inuri sa limang grupo, mula sa “Walang homoseksuwal na pagnanasa at tumaas na heteroseksuwal na interes” hanggang sa “Walang pagbabago.”
- The British Journal of Delinquency published results of treatment of homosexuals with 65% (31 of 48) shifting towards heterosexuality from those that completed treatment.
[142]↩︎
Naglabas si Kurt Freund ng itinamang bersyon ng kanyang pag-aaral noong 1958 na may pamagat na "Some problems in the treatment of homosexuality" sa aklat noong 1960 na Behaviour Therapy and the Neuroses. Ang orihinal na papel ay inilathala sa Acta Neuropsiquiátrica Argentina.
- Kurt Freund reviews 47 patients treated with various forms of psychotherapy for homosexuality and report 25% gained "heterosexual adaptation lasting several years."
[143]↩︎
Ang mga paksang ito ay tumanggap ng aversion therapy gamit ang mga emetic at therapy na testosterone. Ang mga pasyente ay sumailalim sa follow-up pagkalipas ng tatlo at limang taon.
Ang therapy ay “ginamit lamang sa mga pasyente na ang erotikong pagnanasa ay eksklusibo o halos eksklusibong nakatuon sa mga karanasang homoseksuwal...”
- Kurt Freund reviews 47 patients treated with various forms of psychotherapy for homosexuality and report 25% gained "heterosexual adaptation lasting several years."
[144]↩︎
Ang pag-aaral ay inilathala sa British Medical Journal noong 1967 at pangunahing nakatuon sa pagtukoy ng pagkakaiba sa pagitan ng electroshock aversion therapy at mga pamamaraang eksklusibong gumagamit ng psychoanalytics o apomorphine.
- M. J. MacCulloch and M. P. Feldman reports a 58% success rate utilizing electroshock therapy on 43 subjects in a 3 year study.
[145]↩︎
Isinaalang-alang ng pag-aaral sa kanilang pagsusuri ang edad, antas ng homoseksuwalidad (gamit ang mga rating sa Kinsey scale), at mga personality disorder. Ang karamihan sa mga kalahok ay “hayagang nagsagawa ng homoseksuwalidad” nang mahigit sampung taon.
Tatlumput anim sa apatnapu't tatlong kalahok ang nakatapos sa pag-aaral. Dalawampu't lima sa kanila ang nagpakita ng paglipat ng seksuwal na atraksyon patungo sa heterosexualidad, ayon sa ipinakita ng Kinsey scale. Hindi idinetalye ng pag-aaral kung paano natukoy ang pagkakalagay ng mga kalahok sa scale.
- M. J. MacCulloch and M. P. Feldman reports a 58% success rate utilizing electroshock therapy on 43 subjects in a 3 year study.
- Original Kinsey Scale of sexual attraction published in 1948.
[146]↩︎
Si Lee Birk ay isang Assistant Clinical Professor ng Psychiatry sa Harvard Medical School noong panahon ng pag-aaral.
- Lee Birk (Harvard researcher) publishes paper on conversion therapy post 1973 APA resolution.
[147]↩︎
Ang unang grupo ay binubuo ng animnapu't anim na pasyente, dalawampu't anim sa kanila ang nagpatuloy sa loob ng labingwalong buwan. Ang group therapy ay pinangunahan ng isang "male-female cotherapy team" at kasama rito ang mga paksa ng "heterosexual interest and activity" at "increased assertiveness."
Sinabi ng pag-aaral na sa dalawampu't anim na pasyente
85 porsiyento ang nakaranas ng kahit bahagyang paglipat tungo sa heterosexualidad at 52 porsiyento ang nakaranas ng kapansin-pansin, halos ganap na paglipat tungo sa heterosexualidad.
- Lee Birk (Harvard researcher) publishes paper on conversion therapy post 1973 APA resolution.
[148]↩︎
Ang datos mula sa pag-aaral na ito ay nakuha mula sa mga tugon sa isang sarbey na ipinadala ng American Psychoanalytic Association sa kanilang mga miyembro, pati na rin sa mga miyembro ng Washington Psychoanalytic Society.
- Journal of the American Psychoanalytic Association publishes survey of 285 therapists reporting on 1,215 homosexual patients and report a 23% change to heterosexuality.
[149]↩︎
Bagaman iniulat ng malaking bilang ng mga therapist na nakaranas ng pagbabago sa seksuwal na oryentasyon ang kanilang mga pasyente, halos lahat ng mga therapist ay hindi naniniwala na posible o angkop ang pagbabagong iyon.
Halos lahat ng mga sumagot ay tumanggi sa ideya na ang isang homoseksuwal na pasyente na sumasailalim sa pagsusuri ay "maaari at dapat" magbago tungo sa pagiging heteroseksuwal. . .
- Journal of the American Psychoanalytic Association publishes survey of 285 therapists reporting on 1,215 homosexual patients and report a 23% change to heterosexuality.
[150]↩︎
Ang awtor na si Joseph Nicolosi ang nagtatag ng National Association for Research and Therapy of Homosexuality. Si A. Dean Byrd ay isang guro sa University of Utah. Si Richard W. Potts ay isang psychologist sa Utah Valley Regional Medical Center.
- University of Utah study indicates that 65% of homosexuals surveyed experienced a shift towards heterosexuality after participating in change efforts.
[151]↩︎
Ang mga kalahok sa survey ay kinuha mula sa “mga ministeryong grupo ng ex-gay, halimbawa, Courage, Exodus International, Evergreen International, at Homosexuals Anonymous.”
Sa mga kalahok sa pag-aaral, 78% ay mga lalaki at 22% ay mga babae. Ang median na edad ay tatlumpu't pitong taon, at 32% ng mga kalahok ay kasal sa isang miyembro ng kabaligtarang kasarian. Ang karaniwang bilang ng mga kaparehang sekswal ay 121. Ang karaniwang edad ng unang pakikipagtalik ay labing-isang taon, at ang karaniwang edad ng kanilang unang kapareha ay labimpitong taon.
- University of Utah study indicates that 65% of homosexuals surveyed experienced a shift towards heterosexuality after participating in change efforts.
[152]↩︎
Ayon sa pag-aaral, ang orihinal na pamagat ng proyekto ay "Homophobic Therapies: Documenting the Damage".
Si Ariel Shidlo ay isang psychologist sa Columbia Center for Gay, Lesbian, and Bisexual Mental Health ng Columbia Presbyterian Medical Center.
- Ariel Shidlo reports that only 4% of 202 subjects were successful in shifting exclusive homosexuality to heterosexuality.
[153]↩︎
Kinikilala ng pag-aaral na ang orihinal na pamagat ng proyekto ay "Homophobic Therapies: Documenting the Damage" at ang mga kalahok ay nakuha sa pamamagitan ng mga patalastas na partikular na naghahanap ng mga taong napinsala ng mga conversion therapy.
Nagtatapos ang pag-aaral:
Nakakita kami ng ebidensya na maraming tumanggap ng mga hindi matagumpay na terapiya para baguhin ang sekswal na oryentasyon ang nakaranas ng mga ito bilang nakapipinsala. Kabilang sa mga lugar ng inaakalang sikolohikal na pinsala ang depresyon, pag-iisip na magpakamatay, at pagtingin sa sarili.
- Ariel Shidlo reports that only 4% of 202 subjects were successful in shifting exclusive homosexuality to heterosexuality.
[154]↩︎
Ang pag-aaral na ito ay unang iniulat sa taunang pulong ng American Psychiatric Association noong Mayo 9, 2001, sa New Orleans, Louisiana.
- Robert L. Spitzer interviews 200 individuals who reported a change in sexual orientation and states that there is evidence that some forms of reparative therapy are effective.
[155]↩︎
66% ng mga kalahok sa pag-aaral ay nalaman ang tungkol dito mula sa mga grupong ministeryo para sa ex-gay o sa National Association for Research and Therapy of Homosexuality.
67% ng mga lalaki at 47% ng mga babae ay kasal sa mga miyembro ng kabaligtarang kasarian noong panahon ng interbyu.
Nagtatapos ang pag-aaral:
Sa kusang pumiling sample na ito, halos lahat ng mga kalahok ay nag-ulat ng malalaking pagbabago sa mga pangunahing aspeto ng oryentasyong sekswal, hindi lang sa hayagang pag-uugali. . .Ang pagbabago sa oryentasyong sekswal ay dapat tingnan bilang masalimuot at nasa isang continuum.
- Robert L. Spitzer interviews 200 individuals who reported a change in sexual orientation and states that there is evidence that some forms of reparative therapy are effective.
[156]↩︎
Sa isang panayam noong 2005 sa Christianity Today, sinabi ni Spitzer:
. . .mula sa pinakaunang mga taong nakausap ko, naramdaman ko na may totoo silang sinasabi. . .Kapag nakikipag-usap ka sa mga tao, nararamdaman mo kung prangka sila o hindi. Naramdaman ko na oo. Bukod pa roon, may pagkakapare-pareho, na ang pagbabago ay inilarawan na mabagal at hindi agad-agad.
Gayunpaman, sa isang panayam noong 2012 sa grupong aktibistang bakla na "Truth Wins Out," sinabi ni Spitzer:
Ang pangunahing problema sa pag-aaral na ito ay nagtanong ako sa maraming tao na nagsasabing nagbago sila mula sa homoseksuwal tungo sa heteroseksuwal. . .Wala talaga akong paraan para malaman, kapag sinusuri ko ang isang partikular na kalahok, kung talagang nagbago sila o nililinlang nila ang sarili nila, o talagang nagsisinungaling nang direkta nang sabihin nilang nagbago sila.
[157]↩︎
Halimbawa, si Lisa Diamond ng University of Utah, si Sabra L. Katz-Wise ng Harvard Medical School, si R. C. Savin-Williams ng Cornell University, at ang iba pa ay naglathala ng pananaliksik tungkol sa mga pagbabago sa seksuwal na oryentasyon, na tinatawag ding "sexual fluidity."
Kinikilala rin ng American Psychological Association na ang mga pagbabago sa oryentasyong sekswal ay isang tunay na pangyayari, at tinatawag nila ito na “sexual fluidity.”
[158]↩︎
Halimbawa, noong 2014, ang LGBT magazine na The Advocate ay naglathala ng isang artikulong may pamagat na "Exploring the Umbrella: Bisexuality and Fluidity." Sinabi sa artikulo:
. . .iginigiit ng dumaraming pananaliksik sa agham panlipunan na malaking bilang ng mga tao ang nakararanas ng ilang antas ng pagbabago sa kanilang seksuwal at romantikong atraksiyon: naaakit sa kaparehong kasarian sa isang yugto ng kanilang buhay, at sa kabaligtarang kasarian naman sa iba.
Isang artikulo noong 2016 na inilathala ng American Institute of Bisexuality ay nagsasaad:
Sa unang pagkakataon sa loob ng ilang dekada, nawawalan ng popularidad sa mga queer na tao ang pananaw na "Born This Way" tungkol sa sekswal na pagkakakilanlan. . . Naniniwala kami na ang ilang bagay, kapaligiran, at tao ay maaaring makaapekto sa paraan ng pagpapahayag at pagkilala natin sa ating sarili sa aspetong sekswal. Nagsisimula na rin kaming maniwala na ang sekswalidad ay nababago.
- American Institute of Bisexuality publishes article in bi.org stating that "born this way" is losing popularity amongst "queer folks" and that "sexuality is fluid."
- Trudy Ring writes for the Advocate.com about changes in science indicating that sexual orientation changes ("sexual fluidity").
[159]↩︎
Halimbawa, ipinakita ng isang 2016 meta-analysis ng pambansa at pandaigdigang mga survey na isinagawa ni Lisa M. Diamond sa University of Utah na sa pagitan ng 25% at 75% ng mga bakla, lesbiyana, at bisexual na sumagot sa survey ay nagsabing nakaranas sila ng pagbabago sa kanilang seksuwal na oryentasyon sa isang punto sa kanilang buhay.
Noong 2012, naglathala ang Cornell University ng isang pagsusuri tungkol sa National Longitudinal Survey of Adolescent Health na ipinakita ang malaking paggalaw sa pagitan ng mga pagkakakilanlan ng seksuwal na oryentasyon sa mga cohort. Sa pagsusuri sa datos ng mga pagbabago sa seksuwal na oryentasyon sa loob ng cohort, sinabi nila:
. . . kakaunti ang ebidensya na ang bisexuality (at karamihan ng heterosexuality) ay isa lamang “transitional stage” mula sa heterosexuality tungo sa pagiging bakla/lesbian.
- Researchers at Cornell University analyze a 6 year cohort of 12,287 young adults and find significant shifts in self identification of their sexual orientation.
- University of Utah researcher Lisa M. Diamond states that 25-75% of sexual minorities report experiencing a change in sexual orientation at some point in their lives.
[160]↩︎
Halimbawa, sinasabi ng American Psychological Association na ang pagdaloy ng sekswal na oryentasyon ay hindi nangangahulugan na ang conversion therapy ay isang wastong gawain:
. . .na ang seksuwal na oryentasyon ay maaaring umunlad at magbago para sa ilan ay hindi nangangahulugan na maaari itong baguhin sa pamamagitan ng interbensyon o na mainam na subukan ito.
Samantalang si Peter Sprigg ng Family Research Council ay nagsusulat:
Ang sabihin na maaaring magbago ang seksuwal na oryentasyon, pero hindi kailanman sa pamamagitan ng terapiya, ay parang pagsasabing ang mga taong sobra sa timbang ay maaaring pumayat nang kusa—pero hindi kailanman sa pamamagitan ng pagsunod sa tamang diyeta at ehersisyo!
- American Psychological Association recognizes sexual orientation change does occur, but thinks it does not justify conversion therapy as a practice.
- Family Research Council publishes report that argues that the science of sexual fluidity is evidence that sexual orientation may change through therapy.
[161]↩︎
Sinabi ng American Psychiatric Association:
Sa nakalipas na apat na dekada, ang mga “reparative” therapist ay walang nailabas na anumang mahigpit na siyentipikong pananaliksik para patunayan ang kanilang mga pahayag na may lunas. . . Malaki ang mga posibleng panganib ng reparative therapy, kabilang ang depresyon, pagkabalisa, at mapanirang pag-uugali sa sarili, dahil ang pakikiayon ng therapist sa mga pagkiling ng lipunan laban sa homoseksuwalidad ay maaaring magpatibay ng pagkapoot sa sarili na nararanasan na ng pasyente. . . . ang mga etikal na practitioner ay [dapat] umiwas sa mga pagtatangkang baguhin ang oryentasyong seksuwal ng mga tao.
- American Psychiatric Association official revision of the 1998 statement on "reparative or conversion therapies," stating that "ethical practitioners refrain from attempts to change individuals' sexual orientation."
[162]↩︎
Noong 2009, sinabi ng American Psychological Association sa Resolution on Appropriate Affirmative Responses to Sexual Orientation Distress and Change Efforts:
Walang mga pag-aaral na may sapat na siyentipikong higpit para makapagpasya kung ang mga kamakailang [pagsisikap na baguhin ang seksuwal na oryentasyon] ay gumagana o hindi para baguhin ang seksuwal na oryentasyon ng isang tao. . .
. . .iniulat ng ilang indibidwal na napinsala sila ng [mga pagsisikap na baguhin ang oryentasyong seksuwal]. Lalong lumala ang pagdurusa at depresyon. Ang paniniwala sa pag-asa na mababago ang oryentasyong seksuwal, na sinundan ng pagkabigo ng paggamot, ay natukoy bilang isang mahalagang sanhi ng pagdurusa at negatibong pagtingin sa sarili.
. . .pinagtitibay ng American Psychological Association na ang seksuwal at romantikong atraksyon, damdamin, at pag-uugali sa kapwa kasarian ay normal at positibong mga pagkakaiba-iba ng seksuwalidad ng tao anuman ang pagkakakilanlan sa oryentasyong seksuwal;
- American Psychological Association 2009 statement on sexual orientation change efforts.
[163]↩︎
Naglathala ang American Medical Association ng isang maikling pahayag na pinamagatang "Sexual orientation and gender identity change efforts (so-called “conversion therapy”)." Sinasabi sa pahayag na ito:
Hindi sinusuportahan ng ebidensya ang sinasabing “bisa” ng SOCE sa pagbabago ng seksuwal na oryentasyon. Sa kabaligtaran, ang mga gawaing ito ay maaaring magdulot ng matinding sikolohikal na paghihirap. . .Itinatakwil ng lahat ng nangungunang propesyonal na samahang medikal at pangkaisipang kalusugan ang “conversion therapy” bilang lehitimong medikal na paggamot. . .Itinataguyod ng AMA ang pederal na batas upang ipagbawal ang “reparative” o “conversion” therapy para sa seksuwal na oryentasyon o identidad ng kasarian.
- American Medical Association issues a report stating that gay "conversion therapy" is not based on science or medical evidence.
[164]↩︎
Sinasabi ng 2009 Resolusyon sa Angkop na Nagpapatibay na mga Tugon sa Pagdurusa kaugnay ng Oryentasyong Sekswal at mga Pagsisikap na Baguhin Ito ng American Psychology Association:
Walang mga pag-aaral na may sapat na higpit sa siyensiya para makapagpasya kung ang mga kamakailang SOCE ay gumagana o hindi sa pagbabago ng seksuwal na oryentasyon ng isang tao.
Ang 2022 Issue Brief ng American Medical Association: Mga pagsisikap na baguhin ang oryentasyong sekswal at pagkakakilanlang pangkasarian (tinatawag na “conversion therapy”) ay nagsasaad:
. . .ang pagsasagawa ng mga pagsisikap para sa pagbabago ay likas na isang mapanlinlang na gawain na madalas isinasagawa sa paraang mapilit at puno ng mga problemang etikal. . .
Ang pahayag ng American Psychiatry Association noong Hulyo 2000 na Pahayag ng Posisyon tungkol sa mga Isyung May Kaugnayan sa Oryentasyong Sekswal at Katayuan ng Minorya sa Kasarian ay nagsasaad:
Ang mga pagsisikap na baguhin ang sekswal na oryentasyon o pagpapahayag ng kasarian ng isang tao ay napatunayang nakapipinsala at maaaring makamatay.
[165]↩︎
Halimbawa, noong 2022, inilathala ng IFTCC ang “An International Declaration on ‘Conversion Therapy’ and Therapeutic Choice,” na nagsasabing “ang sexual fluidity ay nangyayari sa dalawang direksyon ngunit ito ay binabalewala” at na “ang mga posibleng ugnayang sanhi sa pagitan ng trauma at pagkaakit sa kaparehong kasarian at ‘gender dysphoria’ ay nananatiling hindi nasusuri.”
Ang Therapeutic Choice and Scientific Integrity (Alliance) ay naglathala ng isang pahayag ng posisyon noong 2012 tungkol sa pagbabago ng seksuwal na oryentasyon, na tumutukoy sa maraming ulat ng mga pasyenteng nagbago ng kanilang oryentasyon:
Ang mga pagtatangkang pawalang-bisa ang lahat ng ulat ng mga pagbabago sa [sexual orientation] sa pag-aakalang hindi ito nakabatay sa tunay na karanasan ay iniinsulto ang integridad ng mga taong ito at ipinapalagay ang pag-asang batay sa gusto lamang mangyari sa isang antas na hindi kapani-paniwalang napakalaki.
- The Alliance for Therapeutic Choice and Scientific Integrity (ATCSI) publishes their statement on sexual orientation change, which advocates for protection of patients rights to choose therapy.
- The International Federation for Therapeutic and Counselling Choice (IFTCC) publishes "An International Declaration on "Conversion Therapy" and Therapeutic Choice."
[166]↩︎
Ang ego-dystonic homosexuality, o "di-gustong homoseksuwalidad," ay kinilala sa DSM-III noong 1980.
Noong 1987, nagpasa ang American Psychologist Association ng isang resolusyon na humihikayat sa mga practitioner na huwag nang mag-diagnose ng mga pasyente na may "ego-dystonic homosexuality." Ang diagnosis na ito ay hindi isinama sa binagong bersyon ng DSM na inilathala noong 1987, ang DSM-III-R.
- Statement from American Psychological Association that ego-dystonic homosexuality should not be considered a dysfunction.
- American Psychiatric Association 1980 DSM-III entry on ego-dystonic homosexuality.
[167]↩︎
Noong dekada 1960 at 1970, maraming unibersidad, sentro ng pananaliksik, at ospital ang nagsagawa ng pananaliksik upang tulungan ang mga pasyenteng may hangaring “pagalingin” ang kanilang sarili mula sa homoseksuwalidad, kabilang ang New York Academy of Medicine, Harvard Medical School, at ang University of Wisconsin-Milwaukee.
[168]↩︎
Halimbawa, sinabi ng American Medical Association noong 2022:
Tinatanggihan ng nagkakaisang pananaw ng mga propesyonal ang pagturing na sakit ang mga seksuwal at pangkasariang identidad. Bukod pa rito, ipinakita ng empirikal na ebidensya ang pagkakaiba-iba ng mga seksuwal at pangkasariang identidad na mga normal na anyo ng identidad at pagpapahayag ng tao, at hindi likas na kaugnay ng sakit sa isip.
Ang American Psychiatric Association ay naglathala ng isang "Position Statement on Conversion Therapy and LGBTQ Patients" noong 2018, na nagsasaad:
Hinihikayat ng APA ang mga psychotherapy na nagpapatibay sa seksuwal na oryentasyon at pagkakakilanlang pangkasarian ng mga indibidwal.
Sinabi ng American Psychological Association noong 2009:
. . . iniulat ng ilang indibidwal na napinsala sila ng SOCE. Lumala ang matinding pagdurusa at depresyon. . . ang paggamot na [SOCE] ay natukoy bilang isang mahalagang sanhi ng matinding pagdurusa at negatibong pagtingin sa sarili
[169]↩︎
Halimbawa, ang mga organisasyon tulad ng International Federation for Therapeutic and Counselling Choice (IFTCC) at ng Alliance for Therapeutic Choice and Scientific Integrity (Alliance) ay nag-lobby para sa "sariling pagpapasya ng kliyente" sa larangan ng kalusugang pangkaisipan.
Ikinatwiran ng ilang organisasyon na para sa ilang indibidwal, ang ilang uri ng seksuwal na atraksyon ay maaaring resulta ng trauma o pang-aabuso at na dapat may karapatan ang mga pasyente na tuklasin ang mga opsyon upang mabawasan ang mga hindi gustong aspeto ng kanilang seksuwalidad.
- The Alliance for Therapeutic Choice and Scientific Integrity (ATCSI) states their mission includes "preserving the right of individuals" to have choice in therapy related to sexual orientation change efforts.
- The International Federation for Therapeutic and Counselling Choice (IFTCC) states their mission is to promote rights and freedoms of self determination for therapy.
[170]↩︎
Halimbawa, sa dokumentong “APA Resolution on Sexual Orientation Change Efforts” noong Pebrero 2021, sinasabi ng American Psychological Association na may mga hangganan ang sariling pagpapasya at inihahambing ang etika ng pagsunod sa kahilingan ng isang pasyente para sa pagsisikap na baguhin ang seksuwal na oryentasyon sa isang pasyenteng may anorexia na humihiling ng gabay para magbawas ng timbang:
May ilang kahilingan ang isang psychologist na tatanggihan niya (hal., isang kahilingan para sa isang behavioral weight loss program mula sa isang pasyenteng may anorexia nervosa) para sa kapakanan ng kalusugan at kabutihan ng pasyente. . . Ang pagpapasya para sa sarili ay hindi nangangahulugan o nagbibigay-katwiran sa pagsantabi sa iba pang mga obligasyong etikal tungkol sa pangangalaga sa pasyente.
- American Psychological Association compares the ethics of sexual orientation change efforts to assisting an anorexic with weight loss.
[171]↩︎
Bago ang pahayag noong Oktubre 2019, tumutol ang Simbahan sa “anumang therapy, kabilang ang conversion at reparative therapies, na nagsasailalim sa isang tao sa mapang-abusong mga gawain” (idinagdag ang diin).
Sa isang panayam noong 2006 tungkol sa paksang ito, sinabi ni Dallin H. Oaks na "bihirang magbigay ng posisyon ang Simbahan kung aling mga paraan ng paggamot ang angkop, para sa mga doktor o para sa mga psychiatrist o psychologist" ngunit na "ang mga aversive therapy na ginamit kaugnay ng pagkaakit sa kapwa kasarian ay naglaman ng ilang seryosong pang-aabuso na kinilala sa paglipas ng panahon sa loob ng mga propesyon."
- Dallin H. Oaks states that the there have been abusive practices related to aversion therapy.
- The official Church statement (October 2019) on conversion therapy.