Ang Mountain Meadows Massacre

< Back to Hard Questions

about this topic

Ang Mountain Meadows Massacre

300 Primary Sources

Isang itim-at-puting ukit na naglalarawan ng Mountain Meadows Massacre mula sa aklat noong 1900 na — Isang ukit mula sa aklat noong 1900 na

Ano ang Mountain Meadows Massacre?

Noong Setyembre 7, 1857, pinamunuan ni John D. Lee[BIO] ang isang grupo ng mga Paiute Indian[BIO] at mga milisyang Mormon upang salakayin ang bagon tren ng Baker-Fancher.[BIO][1] Matapos ang isang matagal na putukan, pagkubkob, at huwad na kasunduan sa pagtigil-putukan,[2] humigit-kumulang 50 hanggang 60 milisyang Mormon at ilang Paiute Indian ang dumating at minasaker ang kompanya ng mga bagon noong Setyembre 11, 1857.[3]

Pinatawad ng mga umatake ang 17 bata, na pawang wala pang anim na taong gulang,[4] na inampon ng mga lokal na pamilyang Latter-day Saint bago kalaunang maibalik sa Arkansas.[5]

Timeline ng mahahalagang pangyayari kaugnay ng Mountain Meadows Massacre.

Hunyo 27, 1844

Si Joseph[BIO] at Hyrum Smith[BIO] ay pinatay sa Carthage Jail.[6]

1846–1869

Umalis ang mga Banal sa silangang teritoryo ng U.S. at nagtipon sa Utah at mga nakapaligid na lugar.[7]

1850-1857

Naranasan ng mga Banal ang iba’t ibang alitan sa pederal na pamahalaan tungkol sa pamamahala ng teritoryo ng Utah.[8]

Mayo 1857

Idineklara ng administrasyon ni Pangulong James Buchanan[BIO] na ang Utah ay “nasa kalagayan ng malaking paghihimagsik” at naglabas ito ng utos na magpadala ng militar sa teritoryo.[9]

Hunyo 1857

Nalaman ng mga Banal sa Utah na pinatay si apostol Parley P. Pratt[BIO] sa Arkansas.[10]

Hulyo 24, 1857

Sa taunang pagdiriwang ng Pioneer Day, nalaman ni Brigham Young[BIO] at ng mga Banal sa mga Huling Araw na isang hukbong pederal ang nagmamartsa papuntang Utah sa pamumuno ni Heneral William S. Harney,[BIO] na kilala bilang "Squaw Killer" dahil sa pangunguna sa isang masaker ng mga Sioux Indian sa Nebraska.[11][12]

Agosto 2, 1857

Nakipagpulong si Brigham Young sa mga pinuno ng Simbahan upang talakayin ang mga estratehiyang may kaugnayan sa nalalapit na pag-atake ng mga pederal na hukbo sa Utah, kabilang ang pagtitipon sa nagkakahiwa-hiwalay na mga pamayanan ng mga Banal sa mga Huling Araw sa teritoryo at pag-uwi sa mga misyonerong nasa ibang bansa.[13]

Agosto 3, 1857

Dumating sa Salt Lake City ang Baker wagon train mula Arkansas kasama ang isang grupong tinatawag na "Missouri Wild-cats," habang nagkampo naman sa labas ng Salt Lake City ang Fancher train mula Kansas.[14] Ang mga miyembro ng Baker train sa panahong ito ay iniulat na nagbanta sa mga residenteng Mormon at nang-insulto sa mga babaeng Mormon.[15]

Agosto 9, 1857

Ang apostol na si George A. Smith[BIO] ay naglakbay patimog Utah upang balaan ang mga naninirahan na maghanda para sa pag-atake ng mga tropang U.S., na naglagay sa mga Banal sa mataas na alerto.[16]

Agosto 25, 1857

Nagkampo si Smith malapit sa pangkat ng Baker-Francher, na kilala rin bilang "Arkansas Company," habang pauwi siya sa Salt Lake City, at kumalat ang usap-usapan na nagbigay ang pangkat ng "nalason" na baka sa mga lokal na Katutubong Amerikano.[17]

mga Setyembre 3, 1857

Dumating ang Baker-Fancher Party sa Cedar City, Utah.[18] Ayon sa ulat, nagyabang ang ilang miyembro ng grupo na pumatay sila ng mga Latter-day Saints sa Nauvoo at Missouri at nagbantang papatay pa ng iba.[19]

mga Setyembre 3, 1857

Isang lasing na miyembro ng kompanya mula Arkansas ang iniulat na pumunta sa bahay ng alkalde ng Cedar City na si Isaac C. Haight,[BIO] na siya ring pangulo ng stake at isang major sa militia, at ginulo siya.[20]

mga Setyembre 3, 1857

Sumulat si Isaac Haight kay William Dame[BIO] na humihingi ng tulong tungkol sa naiulat na magulong bagon na tren, at tumugon si Dame sa pag-uutos na payagang umalis ang tren nang mapayapa.[21]

Setyembre 4, 1857

Nakipagkita si Haight kay John D. Lee at nagplano silang armasan ang mga Katutubong Amerikano upang salakayin ang bagon train mula Arkansas, “kalabanin sila nang kaunti,” at nakawin ang kanilang mga baka.[22]

Setyembre 5, 1857

Nakipagpulong sina Haight, Lee, John M. Higbee,[BIO] at Philip Klingensmith[BIO] sa mga Paiute Indian upang hikayatin silang salakayin ang bagon na tren, at pumayag ang mga Paiute.[23]

Setyembre 6, 1857

Sa isang pulong ng konseho sa Cedar City, nagtipon ang stake presidency, ang bishopric, at iba pang lokal na pinuno upang talakayin kung ano ang gagawin sa wagon train.[24] Nagpasya ang konseho na magpadala ng isang mangangabayo upang tanungin si Brigham Young kung ano ang dapat gawin.[25]

Ang Pag-atake, Pagkubkob, at Masaker sa Mountain Meadows

Setyembre 7, 1857

Si Lee at ang mga Paiute ay nagsagawa ng unang pag-atake sa bagon train, at may mga nasawi sa magkabilang panig. Pinalibutan ng grupo ang kanilang mga bagon at naghukay upang gumawa ng pansamantalang kuta, at nagsimula ang pagkubkob.[26]

Setyembre 7, 1857

Nalaman ni Haight sa Cedar City ang unang pag-atake at ipinadala si James Haslam[BIO] upang sumakay papuntang Salt Lake City dala ang isang liham para kay Brigham Young na nagtatanong kung ano ang dapat nilang gawin.[27]

Setyembre 7, 1857

Ipinadala ni Haight si Joseph Clewes[BIO] sa meadows upang sabihin kay Lee na umatras muna sa mga susunod pang pag-atake habang naghihintay sila ng balita mula kay Brigham Young.[28]

Setyembre 7 o 8, 1857

Binabaril at napatay ng Mormon na milisyang si William C. Stewart[BIO] ang emigranteng si William Aden,[BIO] ngunit nakatakas papunta sa kural ng mga bagon ang isang emigranteng kilala bilang "ang Olandes."[29]

Setyembre 8, 1857

Habang papunta sa mga parang, isang grupo ng mga lalaki mula sa Cedar City, kabilang sina Higbee at Klingensmith, ay pumatay sa dalawang emigrante na papunta sa Cedar City upang humingi ng tulong.[30]

Setyembre 9, 1857

Nagpadala si Lee ng mensahero kay Haight sa Cedar City at iminumungkahi na magpadala ng mga lalaki para protektahan ang mga emigrante mula sa mga Indian upang mapatigil ang labanan.[31]

Setyembre 9, 1857

Dumating si Higbee sa parang at nakipag-usap kay Lee. Nagpasya sila na kailangan nila ang militia para tapusin ang hindi pagkakaunawaan, kaya bumalik si Higbee sa Cedar City para ipaalam kay Haight.[32]

Setyembre 9, 1857

Nakipagkita si Haight kay Dame at napagpasyahan nila na kailangang patayin ang mga miyembro ng bagon tren upang matakpan ang pagkakasangkot ng mga Mormon sa karahasan.[33]

Setyembre 10, 1857

Tinipon ni Haight ang mga militiaman sa Cedar City at umalis sila papunta sa meadows. Itinala sa mga minuto ng Samahan ng mga Kababaihan sa Cedar City na si Eliza Ann Haight,[BIO] asawa ni Haight, ay nagturo tungkol sa kahalagahan ng paghihiganti sa dugo ng mga propeta[34]

Setyembre 10, 1857

Sa pulong kasama si Lee, nagpasya si Higbee at ang mga pinunong Paiute na gumawa ng isang "panlilinlang" at magkunwaring makikipagkasundo sa mga emigrante para mailabas sila mula sa pabilog na hanay ng kanilang mga bagon at patayin silang lahat maliban sa "maliliit na bata."[35]

Setyembre 10, 1857

Dumating si James Haslam sa Salt Lake City upang makita si Brigham Young para kay Haight. Binigyan ni Brigham si Haslam ng isang liham na nag-uutos kay Haight na “huwag makialam” o “manghimasok” sa mga emigrante, at sinabi pa niya kay Haslam na iparating kay Haight na hayaan silang “maprotektahan at mabantayan palabas ng teritoryo.”[36] Dumating ang liham matapos ang masaker.[37]

Setyembre 11, 1857

Pagkatapos ng isang napag-usapang (huwad) na pagsuko kasama ang mga emigrante, 50 hanggang 60 na Mormon na militiamen, kasama ang hindi tinukoy na bilang ng mga Paiute Indian,[38] ay umatake at pumatay ng humigit-kumulang 120 miyembro ng grupo sa Mountain Meadows.[39] Labimpitong batang wala pang anim na taong gulang ang pinatawad.[40]

Setyembre 14, 1857

Hindi alam ang nangyaring masaker tatlong araw bago nito, sumulat si Brigham Young kay Dame at inutusan siyang maghanda sa pagdating ng Pamahalaan ng U.S. nang may malakas na puwersa ngunit hayaang makadaan nang mapayapa ang iba sa teritoryo.[41]

Nobyembre 20, 1857

Iniulat ni Lee ang masaker kay Brigham Young, at sinabing ang mga Indian ang may kagagawan nito.[42]

Kasunod nito

1859

Si Jacob Forney,[BIO] ang Superintendent of Indian Affairs, ay nagsiyasat sa masaker.[43] Natuklasan nina Forney at Captain James Lynch[BIO] na ang mga batang nakaligtas sa masaker ay naninirahan kasama ng mga pamilyang Mormon mula pa noong 1857.[44]

Marso 1859

Tinanggal ni John Cradlebaugh[BIO] ang Grand Jury na binuo upang imbestigahan ang Mountain Meadows Massacre at iba pang mga krimen sa teritoryo, at ipinahayag niya ang kanyang pagkadismaya sa kanilang pag-aatubiling magsakdal ng mga suspek at sa kakulangan ng pakikipagtulungan mula sa komunidad.[45]

Mayo 12, 1859

Naglabas si Hukom Elias Smith[BIO] ng warrant of arrest para kay Brigham Young.[46]

Hulyo 5, 1859

Itinala ni Brigham Young sa journal ng kanyang opisina na gusto niyang magsampa ng mga kaso laban sa mga may pananagutan sa masaker kung magkakaroon ng patas na paglilitis nang walang panghihimasok ng U.S. Army.[47]

1861-1865

Naantala ng Digmaang Sibil ng Amerika ang karagdagang imbestigasyon sa masaker.[48]

Hulyo 1875

Si John D. Lee, William H. Dame, Isaac C. Haight, John Higbee, George Adair Jr.,[BIO] Ellott Wilden,[BIO] Samuel Jukes,[BIO] Philip Klingensmith, at William C. Stewart ay sinampahan ng kaso dahil sa kanilang mga papel sa masaker, at nagpalabas ng mga warrant para sa kanilang pag-aresto.[49]

1874-1876

May ilang kalahok sa masaker ang nagtago upang maiwasang madala sa paglilitis.[50] Dalawang paglilitis ang isinagawa laban kay Lee dahil sa kanyang papel sa masaker. Ang unang paglilitis ay nagtapos na walang napagkasunduang hatol ang hurado.[51] Sa ikalawa, napatunayan siyang nagkasala.[52]

Oktubre 10, 1876

Ipinataw ni Hukom Jacob E. Boreman[BIO] ang parusang kamatayan kay John D. Lee.[53]

Marso 23, 1877

Si John D. Lee ay binitay sa pamamagitan ng firing squad.[54]

Marso 31, 1877

Nagpadala si Brigham Young ng telegrapo kay Pangulong Rutherford B. Hayes[BIO] na humihiling sa kanya na magtalaga ng isang komisyon upang imbestigahan ang masaker at parusahan ang mga natitirang may sala.[55]

Lumipas ang pitumpu't tatlong taon.

1950

Inilathala ng historyador na Banal sa mga Huling Araw na si Juanita Brooks[BIO] ang The Mountain Meadows Massacre sa pamamagitan ng University of Oklahoma Press, ang unang akademikong akda tungkol sa masaker.[56]

Abril-Mayo 1961

Humiling si Juanita Brooks at ang mga inapo ni John D. Lee sa Unang Panguluhan na maibalik kay John D. Lee ang lahat ng dati niyang mga pagpapala.[57] Noong Mayo 1961, isinagawa ang mga ordenansa.[58]

Lumipas ang apatnapu’t anim na taon.

Setyembre 11, 1999

Inilalaan ni Gordon B. Hinckley[BIO] ang isang bantayog sa lugar ng masaker bilang pag-alala sa mga biktima.[59]

Setyembre 2007

Tinugunan ng pamunuan ng Simbahan ang masaker sa ika-150 anibersaryo nito at kinondena ito.[60]

2008

Inilathala ng mga historyador ng mga Banal sa mga Huling Araw na sina Ronald W. Walker,[BIO] Richard E. Turley,[BIO] at Glen M. Leonard[BIO] ang aklat na Massacre at Mountain Meadows sa Oxford University Press.[61]

Expand Timeline

Ano ang nag-udyok sa mga Mormon na salakayin ang Baker-Fancher wagon train noong una?

Bilang tugon sa mga banta at panggugulo mula sa bagon train habang dumaraan ito sa Cedar City, inutusan ni Isaac Haight, ang alkalde ng Cedar City, si John D. Lee na hikayatin ang mga Paiute na salakayin at guluhin ang tren ng mga emigrante.[62]

Pagkatapos, ano ang nangyari? Paano nauwi ang pag-atake sa isang masaker?

Pagkatapos ng unang mga pag-atake sa pangkat ng bagon ng mga Paiute Indian sa ilalim ng pamumuno ni John D. Lee, naging isang pagkubkob ang labanan.[63] Sa ikalimang araw ng pagkubkob, dumating ang milisya ng Iron County at nakipagkasundo para sa pagsuko ng pangkat ng bagon, na nauubusan na ng tubig at bala at kailangang asikasuhin ang kanilang mga sugatan.[64] Ngunit panlilinlang ang napagkasunduang pagsuko, at nang maalisan na ng sandata ang mga emigrante, pinatay sila ng milisya at ng mga Paiute maliban sa pinakabatang mga bata.[65]

Bakit ito tinatawag na Mountain Meadows Massacre?

Ang pag-atake at masaker ay naganap sa lugar ng Mountain Meadows, na humigit-kumulang 35 milya sa timog-kanluran ng Cedar City, Utah.[66]

Bakit ito nauwi sa isang masaker?

Malamang na may ilang salik na sangkot (tingnan ang talahanayan sa ibaba). Isang dahilang ibinigay sa ikalawang paglilitis kay John D. Lee ay na isinagawa ang masaker upang itago ang katotohanang sangkot ang mga Mormon settler sa pag-atake sa mga emigrante.[67][68]

Mga Salik na Nag-ambag sa Masaker

Mga Salik na Nakatulong	Komentaryo
Pampulitika at Militar	Ang mga tropa ng Hukbong U.S. ay nagmamartsa papuntang Utah,[69] na kalaunan ay makikilala bilang “Digmaan sa Utah.”[70] Nagdulot ito ng marahas na retorika mula sa mga pinuno ng Simbahan noong panahong ito (1857–1858)[71] at nagpalala rin ng tensyon sa pagitan ng mga miyembro ng Simbahan at ng pamahalaan ng Estados Unidos.[72]
Pampulitika at Militar	Nagpasya ang Konseho ng Cedar City na alam ng mga emigrante na sangkot ang mga Mormon sa unang pag-atake sa pangkat ng mga bagon at na kung makararating sila sa California, magkakaroon ng malulubhang kahihinatnan para sa mga Mormon na naninirahan doon.[73]
Panlipunan	May mga usap-usapan na ang ilan sa kompanyang Baker-Fancher ay kabilang sa mga mandurumog na pumatay kina Joseph at Hyrum Smith at ipinagmamalaki nila ito.[74]
	Ayon sa ilang ulat, ang grupong emigrante ay nagbigay ng nilasong karne sa mga Indian, na humantong sa pagkamatay ng mga Katutubong Amerikano.[75]
	Bago ang masaker, may mga naiulat na alitan sa pagitan ng mga emigrant at mga Paiute.[76]
Panrelihiyon	May mga sabi-sabi na ang ilan sa kompanyang Baker-Fancher ay sangkot sa pagpaslang kina Joseph at Hyrum Smith, at maaaring nagtulak ito sa ilan na tuparin ang mga tipang ginawa nila na ipaghiganti ang pagpaslang.[77]
Panrelihiyon	Sa panahong ito, ang mga pinuno ng Simbahan ay nagbibigay ng mga sermon na may retorika tungkol sa “blood atonement,” at madalas na gumagamit ng tahasan at marahas na wika at mga konsepto tulad ng pagpatay sa mga kaaway ng Simbahan at sa mga apostata upang makapagbayad-sala sa kanilang mga kasalanan.[78]

Expand Table

Sapat ba ang alinman sa mga dahilang ito para bigyang-katwiran ang masaker?

Hindi.

Kung gayon, sino sa huli ang may pananagutan sa masaker?

Ipinapakita ng ebidensya na ang pananagutan sa masaker ay pangunahing nasa mga miyembro at pinuno ng Iron County Militia, kabilang sina William H. Dame, Isaac Haight, John Higbee, at John D. Lee (tingnan ang talahanayan sa ibaba).[79]

Mahahalagang taong sangkot sa Mountain Meadows Massacre at mga kaugnay na pangyayari (Hulyo–Setyembre 1857)

Papel	Mga Larawan	Komentaryo
Mahahalagang Tauhan	William H. Dame, Koronel, Obispo	Si William H. Dame ay isang koronel sa Militia ng Iron County. Noong una, iniutos niya na pabayaan ang mga emigrante, pero nakumbinsi siya nina Isaac Haight at John Higbee na patayin ang lahat ng nasa hustong gulang sa Baker-Fancher Party para pagtakpan ang pagkakasangkot ni Lee sa unang pag-atake. Si Dame ay sinampahan ng kaso dahil sa kanyang papel sa masaker.[80]
	Isaac C. Haight, Alkalde, Pangulo ng Stake, Major	Si Isaac C. Haight ay ang mayor ng Cedar City, isang pangulo ng stake, at isang major sa Iron County Militia. Siya ang nagplano ng unang pag-atake ng mga Paiute sa Baker-Fancher Party at pagkatapos ay nagplano ng masaker. Si Haight ay sinampahan ng sakdal dahil sa kanyang papel sa masaker.[81]
	John M. Higbee, Major	Si John M. Higbee ay isang major sa Iron County Militia at isang kalahok sa masaker sa Baker-Fancher Party. Kinasuhan siya dahil sa kanyang papel sa masaker.[82]
	John D. Lee, Mayor	Si John D. Lee ay isang major sa Militia ng Iron County. Pinamunuan niya ang mga Paiute sa unang pag-atake at pagkubkob at pinangasiwaan ang huwad na pagsuko ng Baker-Fancher Party.[83] Si Lee ay nasakdal at napatunayang nagkasala dahil sa kanyang papel sa masaker at binitay noong Marso 23, 1877.[84]
	Nephi Johnson[BIO]	Si Nephi Johnson ay isang second lieutenant sa Iron County Militia, isang tagapagsalin ng Paiute, at isa sa mga lumahok sa pag-atake sa Baker-Fancher Party.[85]
	Philip Klingensmith	Si Philip Klingensmith ay isang karaniwang kawal sa Militia ng Iron County at isang kalahok sa masaker sa pangkat ng Baker-Fancher. Siya ay kinasuhan dahil sa kanyang papel sa masaker at naging saksi ng estado upang maiwasan ang pag-uusig.[86]
	mga (Timog) Paiute Indian[BIO]	Ang tribong Katutubong Amerikano na ito ay matatagpuan sa hilagang Arizona, timog Nevada, at timog-kanlurang Utah. Inatake at kinubkob ng mga miyembro ng tribo ang Baker-Fancher Party kasama si John D. Lee at pagkatapos ay tumulong sa Iron County Militia sa masaker.[87]
	Milisyang Iron County[BIO]	Ang Iron County Militia ay nakilala rin sa iba’t ibang tawag gaya ng Iron Military District ng Nauvoo Legion ng Utah Territory o ng Cedar City Militia. Isa itong lokal na milisya sa Southern Utah na binubuo nang buo ng mga Banal sa mga Huling Araw, at ito ang yunit militar na nagsagawa ng masaker.[88]
	Mga “Wildcats” ng Missouri[BIO]	Ang Missouri Wildcats ay isang grupo ng mga taga-Missouri na iniulat na naglalakbay kasama ng Baker-Fancher Party at iniulat na nagbanta laban sa mga Katutubong Amerikano at mga Banal sa mga Huling Araw.[89]
	Baker-Fancher Party[BIO]	Ang grupong ito ay isang pangkat ng mga emigrante na may humigit-kumulang 120–150 na kasapi na naglalakbay mula Arkansas patungong California.[90] Iniulat na hinaras at tinakot nila ang mga naninirahang Mormon[91] at sila ang naging mga biktima ng masaker.
Pamunuan ng Simbahan	Jacob Hamblin[BIO]	Si Jacob Hamblin ay isang misyonero at tagapagsalin para sa mga Indian. Pinatira niya sa kanyang bahay ang mga batang nakaligtas sa Baker-Fancher Party kaagad pagkatapos ng masaker.[92]
	George A. Smith	Si George A. Smith, isang apostol, ay nagsabi sa mga naninirahan sa Timog Utah na mag-imbak ng butil bilang paghahanda sa nalalapit na pagdating ng mga pederal na hukbo.[93]
	Daniel H. Wells[BIO]	Si Daniel H. Wells ang tenyente heneral ng Nauvoo Legion at ang ikalawang tagapayo ni Brigham Young sa Unang Panguluhan. Pinamunuan niya ang mga puwersa ng mga Banal sa mga Huling Araw laban sa mga pederal na tropa sa Digmaan sa Utah.[94]
	Brigham Young	Brigham Young ay ang Pangulo ng Simbahan at ang gobernador ng Utah Territory.[95]
Pederal	Pederal na mga Hukbo ng Estados Unidos	Nagpadala si Pangulo ng Estados Unidos na si James Buchanan ng isang ekspedisyong militar na binubuo ng humigit-kumulang 2,500 lalaki upang supilin ang pinaghihinalaang “paghihimagsik ng mga Mormon” at magluklok ng bagong gobernador sa Teritoryo ng Utah.[96]

Expand Table

Si Brigham Young ba ang may pananagutan sa Mountain Meadows Massacre?

Hindi. Ipinapakita ng ebidensya na nang malaman niya ang sitwasyon sa Southern Utah, inutusan niya si Isaac C. Haight na hayaang makadaan ang mga emigrante nang walang panghihimasok.[97]

Walang kilalang ebidensya na nagmumungkahi na sangkot si Brigham sa masaker, pero may mga paratang laban sa kanya mula sa abogado ng depensa ni John D. Lee at sa popular na pamamahayag.[98]

Pero hindi ba inakusahan ni John D. Lee si Brigham na siya ang nag-utos ng masaker?

Hindi. Bagaman may sama ng loob si Lee kay Brigham dahil pakiramdam niya ay ipinagkanulo siya nito,[99] sinabi niya na walang alam si Brigham tungkol sa masaker, at kung mayroon man, pipigilan niya iyon.[100]

Si John D. Lee ba ang may pananagutan sa masaker?

Oo, sa isang bahagi. Kahit si Lee lang ang tanging lalaking legal na pinanagot sa masaker,[101] sina Isaac C. Haight at ang iba pa ay nag-utos o lumahok din sa pangyayari.[102]

May pananagutan din ba ang mga Katutubong Amerikano sa masaker?

Oo, sa isang bahagi. Karamihan sa mga sanggunian ay nagkakasundo na kusang-loob silang nakilahok sa masaker, bagaman ang masaker ay inorganisa at pinangunahan ng lokal na pamunuan ng Mormon na sina John D. Lee at Isaac Haight.[103]

Noong Setyembre 2007, ang opisyal na posisyon ng mga Paiute ay kakaunti, kung mayroon man, ang naging pagkakasangkot ng mga Katutubong Amerikano sa masaker.[104] Ito rin ang sinasabi sa mga pasalitang tradisyon ng mga Paiute.[105]

May organisasyon ba kahit paano ang mga taong gumawa ng masaker?

Oo. Ang unang pag-atake ay pinamunuan ni Isaac C. Haight, ang alkalde at pangulo ng stake ng Cedar City, at ang sumunod na masaker ay inorganisa at isinagawa ng isang sanga ng teritoryal na militia kasama ang mga Paiute Indian na kanilang na-recruit.[106]

Mayroon bang sinuman sa lokal na pamunuan ang tumutol sa ideya ng pag-atake?

Oo. Hiniling ng ilang tao sa konseho ni Haight at ng iba pang lokal na pinuno na itigil niya ang pag-atake at sa halip ay magpadala ng isang express rider kay Brigham Young para humingi ng patnubay.[107]

Mapa ng Utah Territory (kaliwa) at ng lugar sa Southern Utah sa paligid ng lugar ng Mountain Meadows Massacre (kanan). Mga mapa nina Sheryl Dickert Smith at Tom Child at inilimbag sa — Mapa ng Teritoryo ng Utah (kaliwa) at ng lugar sa Timog Utah sa paligid ng pinangyarihan ng masaker (kanan). Mga mapa nina Sheryl Dickert Smith at Tom Child at inilimbag sa

Talaga bang nilason ng kompanyang Baker-Fancher ang mga lokal na hayop at tubig?

Posible, pero malamang hindi. May ilang ulat noong panahong iyon na nagsasabing nalason ang mga hayop at nagdulot ang pagkalason ng pagkamatay ng ilang Katutubong Amerikano.[108] Gayunman, hindi kailanman napatunayan ang mga pahayag na ito, at pinaboran ng mga kamakailang pag-aaral ang teorya na namatay ang mga lokal na hayop dahil sa anthrax sa halip na sa pagkalason.[109]

Ano ang alam ni Brigham Young tungkol sa Baker-Fancher Company at kailan niya ito nalaman?

Noong Setyembre 10, 1857, sinabi kay Brigham sa isang liham na inaatake ng mga Paiute ang isang bagon tren sa Mountain Meadows.[110] Nagpadala siya ng dalawang magkaibang tagubilin kay Isaac C. Haight na huwag makialam sa Baker-Fancher Company at hayaan silang makadaan nang mapayapa.[111]

Pero nang malaman ni Brigham Young ang tungkol sa pag-atake, inaprubahan ba niya ito?

Malamang hindi. Bagaman may mga ulat na narinig lang mula sa mga pahayagan na nagsasabing kinunsinti ni Brigham ang mga pag-atake,[112] may ebidensya na hindi kinunsinti ni Brigham ang pag-atake nang malaman niya ito.[113] Halimbawa, sa kanyang deposisyon noong Hulyo 1875, nagpatotoo si Brigham na nang malaman niya ang masaker mula kay John D. Lee, sinabi niya rito na itigil ang ulat nito dahil siya ay “lubhang nababagabag sa pag-uulat ng mga detalye.”[114] Sinusuportahan ng journal ni Wilford Woodruff ang pahayag na ito.[115]

Posible bang si Brigham Young talaga ang nag-utos ng masaker o kahit alam man lang niya ang plano at hindi ito pinigilan?

Hindi, malamang hindi. Ang kanyang liham kay Isaac C. Haight ay nag-utos sa kanya na hayaang makadaan ang mga emigrante sa teritoryo nang mapayapa,[116] at ipinakita ng kanyang liham kay William H. Dame na hindi niya alam ang masaker matapos itong mangyari.[117]

Kaya bakit iniuugnay ng mga tao ang Mountain Meadows Massacre kay Brigham Young?

Nangyari ang masaker noong siya ay kapwa pangulo ng Simbahan at gobernador ng teritoryo ng Utah.[118] Si William Bishop,[BIO] ang abogado ni John D. Lee, ay sumulat ng introduksiyon sa Mormonism Unveiled ni Lee noong 1877, kung saan sinisi niya si Brigham Young sa nangyari.[119]

Mayroon bang anumang pagtatangkang arestuhin si Brigham Young?

Oo. Naglabas si Judge Elias Smith[BIO] ng warrant para sa pag-aresto kay Brigham Young noong Mayo 12, 1859, kay Robert T. Burton,[BIO] Sheriff ng Salt Lake County.[120]

Kalaunan, noong Hulyo 1875, si Brigham Young ay ipinatawag sa Beaver upang dumalo sa mga pagdinig at magbigay ng ebidensya.[121] Noong buwan ding iyon, siya ay pinagsumite ng sinumpaang pahayag, at sinagot ni Brigham ang mga tanong na may kaugnayan sa masaker at itinanggi ang anumang papel sa pagpaplano nito.[122]

Sino ang mga "Missouri Wildcats" at paano sila nasangkot sa masaker?

Ang “Missouri Wildcats” (na minsan ding binabaybay na “Americats”; “Mericats”; “Merry Cats” sa iba’t ibang ulat) ay isang grupo na iniulat na sumama sa Baker-Fancher wagon train sa isang punto at nang-harass sa kapwa mga Katutubong Amerikano at mga Mormon settler.[123][124]

Sinubukan ba ng Simbahan na isisi ang masaker sa mga Katutubong Amerikano?

Karamihan sa mga unang ulat ng masaker mula sa mga Banal sa mga Huling Araw (kabilang ang mga may kagagawan) ay isinisi ito sa mga Katutubong Amerikano.[125] Halimbawa, sumulat sina George A. Smith[BIO] at James McKnight[BIO] ng isang ulat noong Agosto 6, 1858, na pangunahing isinisi ito sa mga Katutubong Amerikano.[126]

Tinanggap din ni Brigham Young bilang totoo ang mga usap-usapan na sinisisi ang mga Katutubong Amerikano sa masaker.[127] Ayon sa ulat noong Disyembre 1857 sa Kalihim ng Interyor ng U.S., inamin ng mga Katutubong Amerikano na nakilahok sila sa masaker ngunit sinabi na “hinikayat sila ng mga Mormon na gawin ito.”[128]

Mayroon ba talagang nilitis sa hukuman at nahatulan?

Oo. Si John D. Lee ay nilitis, nahatulan, at pinatay dahil sa kanyang pakikilahok sa masaker.[129] Si Lee ang tanging taong dinala sa hustisya dahil sa pakikilahok sa masaker.[130]

Inabot ng dalawampung taon mula nang mangyari ang masaker bago nahatulan si John D. Lee. Bakit ito inabot ng ganoon katagal?

May maraming dahilan sa pagkaantala. Ang mga lokal at pederal na pagsisiyasat tungkol sa masaker ay ginagawa na noong 1859 pa.[131] Kasabay nito, ang pederal na ahente para sa mga Indian na si Jacob Forney[BIO] ay nagsasagawa rin ng mga pagtatanong tungkol sa masaker.[132] Noong 1858, nag-alok si James Buchanan ng amnestiya sa mga kalahok sa Utah War, na iniulat na pinaniniwalaan ng pederal na ahente para sa mga Indian na si Jacob Forney na sasaklaw din sa masaker.[133] Naantala rin ng American Civil War ang mga pagsisikap na ganap na maimbestigahan ang masaker.[134]

Sinisi ni Brigham Young ang pederal na pamahalaan sa pagpapatagal ng proseso ng hudikatura upang "pag-alabin ang opinyon ng publiko laban sa aming komunidad."[135] Sinisi naman ng iba ang mga Latter-day Saint sa pagpapatagal ng proseso dahil hindi sila nakikipagtulungan sa mga imbestigador para protektahan ang kanilang sarili.[136]

Gumamit ba ang pamunuan ng Simbahan ng marahas na pananalita laban sa mga hindi Mormon?

Oo. Noong panahon ng masaker, gumamit ang mga pinuno ng mga Banal sa mga Huling Araw ng mapanudyok na pananalita laban sa Pamahalaan ng U.S. at sa mga kaaway ng mga Banal sa teritoryo.[137]

Nakaambag ba sa masaker ang “Panunumpa ng Paghihiganti” na ginawa ng mga Banal sa mga Huling Araw dahil sa pagpatay kay Joseph Smith?

Posible.[138] Isang sumpa o tipan para sa mga Banal sa mga Huling Araw na “ipaghiganti ang dugo ng mga propeta” ay bahagi ng seremonya ng endowment noong panahon ng Nauvoo.[139][140] Gayunman, nagkakaiba ang mga sanggunian kung naunawaan ng mga kalahok na dapat silang manalangin sa Diyos na ipaghiganti ang mga martir o sila mismo ang magsagawa ng paghihiganti.[141]

May kaugnayan ba kahit paano ang doktrina ng "Pagbabayad-sala sa pamamagitan ng dugo" sa masaker?

Hindi, pero ang ganitong uri ng pananalita na ginamit ng ilang lider ng Simbahan noong panahong iyon ay nag-ambag sa lalong pagkakahati ng mga Banal sa mga Huling Araw at mga hindi Banal sa mga Huling Araw sa teritoryo.[142]

Iniutos ba ni Brigham Young ang pagsira sa monumento sa lugar ng Masaker?

Posible. Ang tanging mga pinagmulan para sa pahayag na ito ay mula sa mga ulat na segunda mano na nagsasabing iniutos ni Brigham na alisin ang isang monumento sa lugar.[143][144]

Monumento at bunton ng bato sa lugar ng Mountain Meadows Massacre na itinayo noong 1999.

Pagkaraan ba ng kanyang kamatayan, ibinalik ng Simbahan ang mga pagpapala sa templo ni John D. Lee?

Oo. Sa kahilingan ng ilan sa kanyang mga inapo, ibinalik ang mga pagpapala sa templo ni Lee noong Mayo 8–9, 1961, sa pahintulot ng Unang Panguluhan at ng Korum ng Labindalawa.[145]

Naglabas ba ang Simbahan ng isang opisyal na pahayag o paghingi ng tawad para sa masaker?

Oo. Maraming pahayag na ang Simbahan tungkol sa masaker na kumokondena rito,[146][147] kabilang ang isang opisyal na paghingi ng tawad sa isang serbisyong pang-alaala na ginanap sa ika-150 anibersaryo ng masaker.[148]

The Facts

Maraming katotohanan ang pinagtatalunan dahil sa magkakasalungat na salaysay tungkol sa masaker at sa mga pangyayaring humantong dito.

Si John D. Lee ay binitay dahil sa kanyang papel sa Mountain Meadows Massacre noong 1877, mga 20 taon matapos ang masaker.
Maraming pahayag ang inilabas ng Simbahan na kumokondena sa masaker at humihingi ng paumanhin sa mga biktima, sa kanilang mga pamilya, at sa mga Paiute.

Our Take

Ang Mountain Meadows Massacre ay isang kakila-kilabot at hindi kailangang pangyayari sa kasaysayan ng mga Banal sa mga Huling Araw, na minarkahan ng pagpatay sa Baker-Fancher wagon train ng lokal na Mormon militia at mga Paiute Indian. Mahigit 150 taon ang lumipas, nagbabangon pa rin ito ng mga tanong tungkol sa mga sanhi nito at sa mga implikasyon nito para sa pananampalataya ng mga Banal sa mga Huling Araw. Paano nagawa ng mga miyembro ng Simbahan ang mga gawaing ito? Paano natin uunawain ang pangyayaring ito? Ano ang ibig sabihin ng kasaysayang ito para sa mga Banal sa mga Huling Araw ngayon?

Ang masaker na ito ay nagmula sa halo-halong mga salik na pampulitika, militar, panlipunan, at panrelihiyon. Ang mga takot sa pakikialam ng hukbo ng U.S., mga nakaraang pag-uusig sa Missouri at Illinois, at mga nagpapasiklab na pahayag mula sa mga pinuno ng simbahan ay lumikha ng mapanganib na kalagayan. Si Isaac C. Haight, pangulo ng stake at alkalde ng Cedar City, ay pinili ang karahasan bilang tugon sa mga pang-uudyok mula sa mga migranteng Baker-Fancher (totoo man o inaakala lamang). Siya ang nagplano ng pag-atake ng mga Paiute para sa mga Mormon, na kalaunan ay lumala at naging sabwatan na kinasasangkutan ng parehong militia ng Mormon at mga Paiute upang gumawa ng malawakang pagpatay para maitago ito.

Pagkatapos, kumalat ang mga nakakagulat na tsismis na si Brigham Young ang nagplano ng masaker. Nagkaroon ng mga legal na alitan sa pagitan ng mga lokal at pederal na hukuman tungkol sa pag-usig sa krimen. Ilang lalaki ang sinampahan ng kaso, pero si John D. Lee lang ang nahatulan at pinatay sa pamamagitan ng firing squad.

Opisyal nang humingi ng tawad ang Simbahan para sa pagdurusang naidulot, at kinilala nito na ang mga Paiute ang hindi makatarungang pinasan ang pangunahing sisi sa masaker. Sa pag-alam sa kasaysayang ito, may pananagutan ang mga tapat na Banal sa mga Huling Araw na doblehin ang ating paninindigan sa tunay na ebanghelyo ni Jesucristo—isang ebanghelyo ng kapayapaan.

What's Your Take?

Once some Mormonr readers submit their takes, they will appear here. Submit yours above!

Read More Difficult Questions

300 Primary Sources

Footnotes

BIOJohn Doyle Lee
John Doyle Lee (1812–1877) was born in Kaskasia, Illinois. Lee was an early Latter-day Saint leader and the adopted son of Brigham Young. He served a mission and was ordained a Seventy in 1839. He was admitted to the Council of Fifty in 1845. Lee practiced polygamy and was married to 19 women. Lee participated in Mountain Meadows Massacre in 1857 and was found guilty and executed for his role in the massacre in 1870. He was reinstated to full blessings by the Church in May 1961.
BIOPaiute Indian Tribe of Utah
The Paiute Indian Tribe of Utah is part of the Southern Paiutes which are a Native American people inhabiting the Great Basin. They speak a Numic language. During the 19th century the Paiutes lived in bands consisting of several families. These bands lived in different geographical territories throughout Utah, Arizona, and Nevada. Some practiced farming in addition to hunting and gathering. The Paiutes generally traveled by foot instead of by horse.
BIOBaker-Fancher Party
Was a group of American western emigrants from Marion, Crawford, Carroll, and Johnson counties in Arkansas, who departed Carrol County in April 1857. With the exception of 17 children, the entire party were killed was massacred at Mountain Meadows on September 11, 1857.
BIOJoseph Smith, Jr.
Joseph Smith (1805–1844) organized The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. Born in Sharon, Vermont, he began to experience visions of deity and angels at a young age. One vision featured the Angel Moroni, who revealed the location of gold plates with an account of ancient Americans. He translated this record and published it as The Book of Mormon. He continued to receive revelations throughout his life which serve as the foundation for the Church's doctrine today. He led the Latter-day Saints across the country from New York to Illinois. In 1844, he was martyred while awaiting trial in Carthage, Illinois.
BIOHyrum Smith
Hyrum Smith (1800–1844) was born in Tunbridge, Vermont. He was the older brother of Joseph Smith, who organized the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints, and served as the Church's second patriarch. He was one of the Eight Witnesses to the Book of Mormon. In 1837, he became Second Counselor in the First Presidency, and the following year, he was imprisoned alongside Joseph Smith in Liberty Jail. Hyrum Smith became the Church's new patriarch in 1841 after the death of his father, Joseph Smith, Sr., in Nauvoo. Hyrum also served as a member of the City Council, the Nauvoo Legion, and the Council of Fifty. He was martyred along with Joseph Smith in Carthage Jail in 1844.
BIOJames Buchanan
James Buchanan (April 23, 1791-June 1, 1868) Born in Cove Gap, Pennsylvania. Buchanan, after graduating from Dickinson College, moved to Lancaster, being accepted as an apprentice by James Hopkins, a leading lawyer. In 1812, Buchanan was admitted to the Pennsylvania bar. In 1814 and 1815, Buchanan was elected to the Pennsylvania House of Representatives as a member of the Federalist Party, and in 1820, would be elected to the U.S. House of Representatives. In 1856, he would be elected the 19th president of the United States. In July 1857, believing the Latter-day Saints under the leadership of Brigham Young to be in open rebellion, Buchanan sent an army, under the command of Alfred Cumming, to Utah to replace Brigham as governor. Buchanan would later dispatch Thomas L. Kane to negotiate peace, resulting in the new governor taking office and a cessation of the Utah War. Buchanan died on June 1, 1868, of respiratory failure at his home in Wheatland, Pennsylvania. Buchanan was a long-standing Freemason.
BIOParley P. Pratt
Parley Parker Pratt (1807–1857) was born in Burlington, Otsego County, New York. He joined Sidney Rigdon's congregation (Campbellites) in 1829 and was baptized into the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in 1830. Pratt served as an early apostle in the Church. He served missions in the United States and abroad. He was a writer, editor, poet, publisher, teacher, and legislator. He also explored and surveyed what is now known as Parley's Canyon. In 1857, Hector McLean, the former husband of Pratt's plural wife, Eleanor McLean, killed him while Pratt was serving a mission in Arkansas.
BIOBrigham Young
Brigham Young (1801–1877) was an early Latter-day Saint leader. He was born in Whitingham, Vermont, and joined the faith in his twenties after two years of deliberation. He became the President of the Quorum of the Twelve Apostles following the fractionalization of the Church in Kirtland, Ohio. After Joseph Smith's martyrdom in 1844, Young assumed the presidency and led the Latter-day Saints to settle in the Great Basin region. He was married to fifty-five women and fathered fifty-nine children from sixteen of his wives. He also served as the Territorial Governor for Utah Territory until 1857 and as the prophet until his death.
BIOWilliam S. Harney
William Selby Harney (August 22, 1800 – May 9, 1889) was an American officer in the US Army who briefly commanded the Utah Expedition of federal troops during the Utah War of 1857–1858. Harney also fought in the Mexican-American War, the Civil War, and the First Sioux War where he gained the nickname "Squaw Killer" for his role in the 1855 massacre of an Indian village.
BIOGeorge A. Smith
George Albert Smith (1817-1875) was born in Potsdam, New York. His father was John Smith, a younger brother of Joseph Smith Sr., and was baptized in 1832. His family moved to Kirtland, Ohio in 1833. Smith participated in Zion's Camp and also served several missions. Smith was ordained as an apostle in 1839. He married Bathseba Wilson Bigler in Nauvoo in 1841. Smith came to Utah in 1847 and was involved in various settlement efforts. He served in the First Presidency from 1868 until his death. Smith was also Church Historian and Trustee-in-Trust for the church.
BIOIsaac C. Haight
Isaac Chauncey Haight (May 27, 1813–September 8, 1886). Baptized a member of the Church March 3, 1839 and moved to Nauvoo, Illinois in 1842. He would serve as one of forty men in the Nauvoo police force beginning December 1843. Served a mission in England from 1850 to 1853. While not a participant in the Mountain Meadows Massacre, he played a major leadership role in its planning and execution. Beginning in 1859, Haight avoided capture by hiding from legal authorities. He would be excommunicated in 1870 but reinstated in 1874. Haight died September 8, 1886, in Thatcher, Arizona at the age of 73.
BIOWilliam H. Dame
William H. Dame (July 15, 1819—August 16, 1884) Born in Farmington, New Hamshire. He and his wife joined The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in 1842 and moved to Nauvoo in 1844. From there he migrated to Utah in 1848. Dame served as the first mayor of Parowan, Utah in 1851 and later as a president of the Parowan Stake. He was a member of the Utah Territorial Legislature and a commander of the Iron County Militia. On the morning of September 12, 1857, Dame, Isaac Hiahgt, and others arrived at the site of the Mountain Meadows massacre and had a heated argument about who ordered the massacre. Dam was arrested in connection with the massacre on November 18, 1874, and held in custody for two years; however, due to insufficient evidence, the charges against him were dropped.
BIOJohn M. Higbee
John Mount Higbee (May 6, 1827-December 11, 1904) In 1857 Higbee was the marshal of Cedar City and was a major in the local militia. Higbee was an active participant and leader in the Mountain Meadows Massacre. On September 11, at Mountain Meadows, he gave the predetermined signal for the massacre to begin. He would later marry Eunice Bladen on May 14, 1859. In 1896, after Utah achieved statehood, the indictment against him for his participation in the Mountain Meadows Massacrein was dismissed.
BIOPhilip Klingensmith
Philip Klingensmith (1815-1881[?]) First bishop appointed in Cedar City. He was an active participant at Mountain Meadows. Prior to such, he was a member of several councils that planned what to do with the emigrants. In 1871 Klingensmith became the first massacre participant to publicly break his silence when he prepared an affidavit in 1871. Although he was one of the nine men indicted for the massacre, Klingensmith turned state's evidence and became the leading witness for the prosecution in John D. Lee's first trial. Klingensmith returned to Beaver for Lee's second trial but was not called to the witness stand. He is believed to have died sometime in 1881.
BIOJames Haslam
James Holy Haslam (September 16, 1825–March 13, 1913) was an early Latter-day Saint convert and settler of Iron County in Utah Territory. During the events of the Mountain Meadows Massacre, Haslam was dispatched as an express rider to Salt Lake City to obtain word from Brigham Young on what to do about the situation with the besieged emigrants passing through the territory. In 1860 he relocated to Cache Valley, settling in Wellsville, where he died in 1913.
BIOJoseph Clewes
Joseph Clewes/Clews (October 12, 1831–September 3, 1894) was an early Latter-day Saint convert and private in the Iron County Militia at the time of the Mountain Meadows Massacre. During the massacre Clewes served as an express rider between the massacre site and Cedar City, headquarters of the militia. Clewes later became disaffected from the Church and moved with his family to San Bernardino, California, where he died in 1894.
BIOWilliam C. Stewart
William Cameron Stewart (January 16, 1827–January 23, 1895) Born in Elangmore, Scotland, He joined The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in 1851 and immigrated to Utah in 1853. Stewart was a member of the Iron County Militia who participated in the Mountain Meadows Massacre. In the events leading up to the main attack on September 11, 1857, Stewart reportedly shot and killed emigrant William Aden on or about September 8. Stewart also reportedly murdered additional emigrants during the main attack on September 11 and was seen looting some of the bodies afterward. In 1874 Stewart was indicted for his role in the massacre but was never brought to trial. He would later go into hiding, with some reporting that he was in Bull Mountains near the Rio Virgin River. his wife, Mary Ann, living in Cedar City, identified herself as a widow on the 1880 U.S. Census, although Stewart did not pass away until January 23, 1895, in Colonia Juarez, Chihuahua, Mexico.
BIOWilliam Aden
William Aden (abt. 1838–September 7, 1857) Born in Henry County, Tennessee. Aden was an emigrant member of the Baker-Fancher Company from Tennessee who was killed by Latter-day Saint militiaman William C. Stewart in the days leading up to the Mountain Meadows Massacre on September 7, 1857. Aden's murder that was witnessed by his traveling companion was, according to some sources, the catalyst that motivated members of the Iron County Militia to attack the rest of the company to cover up his death.
BIOEliza Ann Haight
Eliza Ann Haight (October 22, 1815-May 24, 1888) Born in Sempronius, Cayuga, New York. She married Isaac Haight on December 31, 1836. Eliza joined The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in 1838 and moved with the Saints to Nauvoo and then the Salt Lake Valley. In 1853 she and her family moved to Cedar City, Utah, where she resided until her death.
BIOJacob Forney
Jacob Forney (November 3, 1815-October 1862) Born in Pennsylvania. He and his wife Elizabeth resided in Bittanning, Pennsylvania, with their daughter. Forney received his commission as superintendent of Indian Affairs for Utah Territory on September 9, 1857. His responsibilities included overseeing relations between Native Americans and the U.S. government, as well as local settlers, including many Latter-day Saints who had settled in the Utah Territory. Forney received his commission as superintendent of Indian Affairs for Utah Territory on September 9, 1857. During this time, he investigated the Mountain Meadows Massacre and was responsible for retrieving the seventeen surviving emigrant children in 1859. During the U.S. Civil War, Forney enlisted and served as a major in the 107th regiment of the Pennsylvania Volunteers. His service was cut short due to illness, and he died in October 1862.
BIOJames Lynch
James Lynch (December 1820-1910) Born in New York. Lynch was a Mexican War veteran. In 1859 he was employed as a teamster at Camp Floyd. That same year he assisted Jacob Forney in recovering the surviving emigrant children. He would later marry Sarah Elizabeth Dunlap, one of the children he helped rescue. he died in Calhoun County, Arkansas, in 1910.
BIOJohn Cradlebaugh
John Cradlebaugh (February 22, 1819 – February 22, 1872) was born in Circleville, Ohio, where he would later practice law and engage in the political affairs of the state. In 1858, he was appointed by President James Buchanan as one of the federal judges for the territory of Utah. In March 1859, Cradlebaugh convened a grand jury in Provo, Utah concerning the Mountain Meadows Massacre and several other unsolved murders and crimes in the territory. The jury declined to return any indictments or deliver a report on the charges, leading to their dismissal. Later, from 1861 to 1863, he would be elected a delegate from Nevada for the U.S. Congress, opposing the admission of Utah into the Union.
BIOElias Smith
Elias Smith (September 6, 1804–June 24, 1888) Born in Royalton, Vermont, the son of Asael Smith, Jr. and Elizabeth Schellenger. In 1809, his father emigrated to Stockholm, New York. Elias was a cousin to Joseph Smith, Jr., and was baptized a member of the Church on August 27, 1835 by Hyrum Smith. Elias was with the Twelve at the conference held at Far West on April 26, 1839, in fulfillment of a prophecy (D&C 118). He married Lucy Brown at Nauvoo on August 6, 1845. After moving with the Latter-day Saints to Utah, he became a judge and an editor of the Deseret News. Elias would later serve as president of all the High Priests in the church from 1870 to 1877 and president of the High Priests' quorum in the Salt Lake Stake of Zion from 1877 to 1888. From 1851 to 1882, he would also serve as probate judge of Salt Lake County. Elias Smith died in his home in Salt Lake City On June 24, 1888.
BIOGeorge Washington Adair, Jr.
George Washington Adair, Jr. (June 27, 1837-September 9, 1909) Born in Alabama. Joined the Church with his family in November 1845 in Fulton, Mississippi. After moving to Nauvoo, they subsequently moved to southern Utah. Adair went to Mountain Meadows with a company from Washington not long after the Arkansas emigrants were first attacked. After the massacre, Adair assisted in burning the dead. Adair was one of only five people arrested for their role in the Mountain Meadows Massacre, but the charges against him were dismissed in 1879.
BIOEllott Wilden
Ellott Wilden (September 28, 1833– October 1920) Born in Laughton, Yorkshire, England. His family joined the Church in England and immigrated to the United States in 1849. They lived in Iowa before moving to Utah in 1852, settling in Cedar City. Wilden was a member of the Iron County Militia who was reportedly at the scene of the Mountain Meadows Massacre on September 11, 1857. Although the extent of his involvement with the massacre is unknown, he later left detailed accounts of the events that transpired leading up to the attack. Wilden was indicted for his role in the massacre in 1874 but the charges were ultimately dismissed. In January 1892, Willden gave extensive information regarding the massacre to Church historian Andrew Jenson. Willden died in Beavoer in October 1920.
BIOSamuel Jukes
Samuel Jukes (alt. Jewkes) (1823–1900) Born in Tipton, Staffordshire in central England. His family resided in Staffordshire or Worcestershire for several generations. He married Sophia Lewis in 1851. By 1852, the Jukes joined the Philip De La Mara Company, which departed for Utah in early July. Jewkes was a member of the Iron County militia and a participant in the Mountain Meadows Massacre. Jukes was a private in the militia at the time of the massacre and was indicted for complicity in the massacre in 1874 but never brought to trial. Jukes would die in 1900 in Emery County.
BIOJacob S. Boreman
Jacob S. Boreman (August 4, 1831–October 7, 1913) Born in Tyler County, Virginia (now in West Virginia). Boreman graduated from the University of Virginia in law. In 1861, he was elected City Attorney for Kansas City. From 1862 to 1868 he served as judge of the Common Pleas Court of Jackson County Missouri and was twice elected to the Missouri State Legislature. In 1873, he was appointed to serve as one of the federal judges for Utah Territory, being assigned to the second judicial district, which convened in Beaver City. It was there that he presided over both of John D. Lee's trials for his role in the Mountain Meadows Massacre. Boreman spent the remainder of his career and life in Utah, dying in Ogen in October 1913.
BIORutherford B. Hayes
Rutherford B. Hayes (October 4, 1822-January 17, 1893). Born in Delaware, Ohio. Hayes attended Hard Law School beginning in 1843, graduating with an LL.B. Hayes would win the Republican nomination in the 1876 United States presidential election where he would lose the popular vote against Democrat party nominee Samuel J. Tilden, but neither candidate secured enough electoral votes, resulting in the House of Representatives selecting Hayes as the 19th U.S. President. Hayes would serve as President from 1877 to 1881.
BIOJuanita Brooks
Juanita Pulsipher Brooks (January 15, 1898—August 26, 1989) Born in Bunkerville, Nevada. Both her maternal and paternal grandparents were polygamists. her paternal grandfather, Dudley Leavitt, was one of the primary founders of Bunkerville. In 1919 she married Ernest Pulsipher who died in 1920 of lymphoma. After earning her BA degree, she became an instructor of English and Dean of Women from 1925-1933 at the LDS-backed Dixie Junior College in St. George. Brooks was a Latter-day Saint historian and author who published the groundbreaking study The Mountain Meadows Massacre in 1950, among other important books on the American West and Mormon history such as John D. Lee: Zealot, Pioneer Builder, Scapegoat (1961) and an edition of Hosea Stout's diaries.
BIOGordon B. Hinckley
Gordon B. Hinckley (1910-2008) was born in Salt Lake City, Utah. He served as the fifteenth president of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. Hinckley graduated from the University of Utah in English literature. After serving a mission to Great Britain, he became a secretary under the Church's Radio, Publicity, and Missionary Literature division. He became an apostle in 1961 and then a member of the First Presidency in 1981. In 1995, he became Church president. He oversaw the expansion of temple construction, increased standards for missionary worthiness, the expansion of the Church into West Africa and East Asia (particularly South Korea).
BIORonald W. Walker
Ronald Warren Walker (October 12, 1939 – May 9, 2016) was a Latter-day Saint historian, former professor at Brigham Young University, and former president of the Mormon History Association. Walker earned his PhD in history from the University of Utah and wrote or edited several books including Wayward Saints: The Social and Religious Protests of the Godbeites against Brigham Young and Massacre at Mountain Meadows, the latter with coauthors Richard E. Turley Jr. and Glen M. Leonard.
BIORichard E. Turley, Jr.
Richard E. Turley, Jr. (born February 18, 1956) is a Latter-day Saint lawyer and historian. He served as Assistant Church Historian from 2008–2016 and as Managing Director of the Church's department of public affairs from 2016–2020. His published books on Latter-day Saint history include Victims: The LDS Church and the Mark Hofmann Case, Massacre at Mountain Meadows and Vengeance Is Mine: The Mountain Meadows Massacre and Its Aftermath.
BIOGlen M. Leonard
Glen Milton Leonard (1938–) is a Latter-day Saint historian and author. Leonard received a doctorate in history from the University of Utah and has taught at both Brigham Young University and Utah State University. He is the author or coauthor of several books on Latter-day Saint history, including Nauvoo: A Place of Peace, A People of Promise and The Story of the Latter-day Saints. He is the coauthor of Massacre at Mountain Meadows along with Richard E. Turley, Jr. and Ronald W. Walker.
BIONephi Johnson
Nephi Johnson (December 12, 1833-June 21, 1919) Born in Kirtland, Ohio. His parents were early converts and followed the Church from Ohio to Illinois. The Johnsons arrived in Utah in 1848, and in 1850 they were among the first settlers called to the Iron Mission in Parowan. While in Johnson Springs (later renamed 'Enoch') Nephi befriended the local Paiutes and learned their language. As a result, Isaac Haight sent him to Mountain Meadows as an interpreter, where he relayed orders for the Indians to attack in the final massacre. In addition to this testimony at John D. Lee's second trial, Johnson gave other personal statements regarding the Massacre to Brigham Young and other church leaders. He died in 1919 in Mesquite.
BIOIron County Militia
The Iron County Militia, also known as the Iron Military District and the Nauvoo Legion, was a militia of about 450 men based in southern Utah (Iron County). About 50–60 members of the militia were perpetrators of the Mountain Meadows Massacre in September 1857.
BIOMissouri Wildcats
The "Missouri wild-cats" (also known as the "Merycats" or "Americats") were a group of Missouri emigrants reportedly traveling with the Baker-Fancher wagon party through northern Utah Territory in 1857. It is unknown if they accompanied the Baker-Fancher party down to southern Utah to Mountain Meadows. Reportedly the "wild-cats" threatened and insulted Mormon settlers as they traveled with the Baker-Fancher party.
BIOJacob Hamblin
(April 6, 1819 – August 31, 1886). Joined the Church in 1842. Settled in Tooele in 1850 where he came well known for creating good relations between the white settlers and Indians. Brigham Young called Jacob to serve a mission to the southern Paiute Indians in 1854. In his autobiography and testimony at the second trial for John D. Lee, claimed that Lee admitted to him his role in the massacre at Mountain Meadows though he placed blame on the attack on the Paiutes.
BIODaniel H. Wells
Daniel Wells (1814–1891) settled in Commerce, Illinois, before it later became Nauvoo. Prior to becoming a member of the Church in 1848, Wells provided the land for the temple and served as an alderman and justice of the peace, as well as a commissary general in the Nauvoo Legion. In 1857, Brigham Young appointed Wells as the second counselor in the First Presidency. He also served as a member of the territorial legislature and mayor of Salt Lake City from 1866 to 1876.
BIOWilliam Bishop
William Bishop (1836-1890) was an American lawyer who represented John D. Lee during the latter's trial for his role in the Mountain Meadows Massacre. Bishop edited Lee's confessions and published them posthumously as Mormonism Unveiled; or The Life and Confessions of the Late Mormon Bishop, John D. Lee in 1877.
BIORobert T. Burton
Robert T. Burton (25 October, 1821–11 November, 1907) Born in Amherstburg, Upper Canada. Joined the Church in 1838. Burton was called by Presiding Bishop Edward Hunter to be his second counselor from 1874 until Hunter's death in 1883. Burton was called to be the new Presiding Bishop until 1884, a calling he served until his death. Burton also served as one of the principal officers in the Nauvoo Legion during its Utah reconstitution and led the territorial militia against the Morrisites during the 1862 Morrisite War.
BIOJames McKnight
James McKnight (December 11, 1828–April 6, 1906) was an early Latter-day Saint convert from Ireland and pioneer who assisted George A. Smith, an apostle and Church historian, in compiling one of the earliest reports of the Mountain Meadows Massacre in 1858.
[1]↩︎
Ang pag-atake sa bagon tren ay tumagal nang ilang araw, nagsimula noong Setyembre 7 at nagtapos sa isang masaker noong Setyembre 11.
Noong una, iginiit ni John D. Lee na ang mga Paiute Indian ang lubos na may pananagutan sa pag-atake, ngunit pinatutunayan ng mga sumunod na salaysay at iba pang mapagtibay na sanggunian na tumulong lamang sila sa Iron County Militia, na may magkakaibang antas ng pagkakasangkot.
[2]↩︎
Ilang sanggunian ang nag-uulat na nilapitan ng mga militiaman ang pangkat ng bagon na may dalang puting bandila upang kumbinsihin ang mga emigrante sa kanilang mapayapang layunin. Gaya ng iniulat ng isang maagang salaysay:
Pagkatapos makipaglaban nang lima o anim na araw, isang grupo ng mga Mormon ang lumapit sa bakod na kulungan na may hawak na puting watawat, para ipakita sa mga emigrante na kaibigan sila. Bilang tuwirang tugon, binihisan ng mga emigrante ng puti ang isang maliit na babae at inilagay siya sa bungad ng kulungan. Pagkatapos ay pumasok ang grupo ng mga Mormon, umupo, at nakipag-usap sa pinuno ng bagon nang mahigit isang oras, sinasabi sa kanya na dumating sila bilang mga kaibigan ng grupo upang samahan silang pabalik sa Cedar City, mga 350 milya sa likuran, basta ibigay nila ang kanilang mga armas at iwan ang lahat ng mayroon sila. Nangako silang poprotektahan sila mula sa mga Indian. Pinalakad nila ang grupo sa unahan nila pabalik sa daan nang mga 2,500 yarda, kung saan kailangan nilang dumaan sa ilang makakapal na damong palumpong—nagbigay ng hudyat ang mga eskortang Mormon, at biglang nagsitayo ang mga Indian mula sa mga palumpong—unang nagpaputok ang mga eskortang Mormon at pinatay ang lahat ng mga lalaki—pagkatapos ay pinatay naman nila ang mga babae at mga bata.
[3]↩︎
Walang maagang tala na tahasang nagsasaad na nangyari ang masaker noong Setyembre 11, 1857. Gayunman, ang liham ni Brigham Young na nag-uutos na walang pisikal na pinsalang dapat mangyari sa mga emigrante ay may petsang Setyembre 10, gayundin ang mga katitikan ng pulong mula sa Samahan ng mga Kababaihan sa Cedar City na tumutukoy sa pagdaan ng mga emigrante sa lugar.
Ibinigay ni William Law, isang abogado ni John D. Lee, ang araw ng linggo bilang “Biyernes” ng Setyembre 16 sa kanyang pambungad na mga komento sa 1877 Mormonism Unveiled. Gayunman, ang Biyernes na ito ay tumutugma talaga sa Setyembre 11, 1857.
Si John D. Lee, sa pangunahing bahagi ng aklat, ay nagsabi na ang petsa ng masaker ay Biyernes, na tumutugma sa Setyembre 11, 1857.
Itinala sa journal ni Wilford Woodruff ang ulat ni John D. Lee tungkol sa masaker noong Setyembre 29, 1857, na nagpapakitang nangyari ito bago ang petsang ito.
Sinabi ni Charles Willden, sa isang sinumpaang salaysay noong Pebrero 18, 1882, na nakita niya ang pangkat ng mga emigrante “noong mga ika-11 araw ng Setyembre ng nasabing taong 1857.”
Si Samuel Knight, na kalahok sa masaker, ay nagsabi sa kanyang affidavit na may petsang Agosto 11, 1904, na ang mga pangyayaring humantong sa Masaker ay nagsimula noong ika-11.
[4]↩︎
Ang ilan sa mga batang nakaligtas ay maaalala, kalaunan sa kanilang buhay, ang masaker at ang mga sumunod na pangyayari pagkatapos nito. Halimbawa, isinulat ni Nancy Huff Cates na:
Nakita ko si Willis noong masaker; binuhat niya ako palayo roon; hindi ako maaaring magkamali. Ang pamumuhay ko kasama niya ang nagpakilala sa kanya sa akin nang lampas sa anumang pagdududa. Nakita ko silang barilin ang babae matapos kaming tipunin. . . . Ang mga tagpo at pangyayari ng masaker ay napakatindi kaya hindi na nabura sa isip ko, kahit napakabata ko pa noong panahong iyon.
[5]↩︎
Binanggit sa mga ulat ng pamahalaan at ng iba pang mga saksi na ang mga batang nakaligtas ay dinala sa mga tahanan ng mga lokal na Banal sa mga Huling Araw bago sila tuluyang maibalik sa Arkansas makalipas ang mga dalawang taon.
[6]↩︎
Noong Hunyo 27, 1844, pinaslang sina Joseph at Hyrum Smith ng isang mandurumog habang nakakulong sila sa Carthage, Illinois.
[7]↩︎
Nagsimula ang “Mormon Exodus,” o ang paglikas ng mga Mormon pioneer mula sa Nauvoo, Illinois, patungo sa Great Basin, noong 1846, at dumating ang mga unang pangkat sa Salt Lake Valley noong Hulyo 1847. Karaniwang inililista ang 1869 bilang huling taon ng paglikas ng mga pioneer, nang makumpleto ang transcontinental railroad.
- Melvin L. Bashore provides history of the pioneer exodus and Mormon trail.
[8]↩︎
Karamihan sa mga alitang ito ay umikot sa usapin ng simbahan at estado dahil si Brigham Young ay kapwa gobernador ng teritoryo at pangulo ng Simbahan sa parehong panahon.
Noong 1855, halimbawa, sinabi ni Brigham sa isang talumpati,
Hayaan nilang [ang pamahalaang pederal] ipadala ang sinumang gusto nila, at ni katiting ay hindi nito nababawasan ang impluwensya ko. Gaya ng sinabi ko, noong unang beses akong nagsalita sa pulpito na ito, ang aking pagiging gobernador at bawat iba pang katungkulan sa ilalim ng aking pamamahala ay natutulungan at tuwirang nakikinabang mula sa aking posisyon sa pagkasaserdote.
- Brigham says in a speech that his role as governor is influenced by his position in the priesthood.
[9]↩︎
Sa isang liham kay William S. Harney, iniulat ni George W. Lay, opisyal ng hukbong U.S., ang pahayag ni Buchanan na “ang pamahalaang sibil ng Utah Territory ay nasa kalagayan ng malaking paghihimagsik laban sa mga batas at awtoridad ng United States,” at idinagdag, “isang bagong sibilyang gobernador ang malapit nang italaga, at bibigyan ng tungkuling itatag at panatilihin ang batas at kaayusan.”
- Orders from James Buchanan to march to Utah to put down a supposed rebellion.
[10]↩︎
Itinala ng Journal History na noong Hunyo 23, 1857, dumating sa Utah sa pamamagitan ng koreo ang balita tungkol sa pagkamatay ni Pratt. Itinala ni Wilford Woodruff ang balitang iyon sa kanyang journal sa araw ding iyon.
Pinatay si Pratt ni Hector McLean, ang hiwalay na asawa ng ikalabindalawang plural na asawa ni Pratt na si Eleanor, noong Mayo 13, 1857.
Noong Hulyo 1, 1857, iniulat ng Deseret News ang pagpaslang kay Pratt.
[11]↩︎
Ang balita ay ipinaabot ni Abraham O. Smoot at ng iba pa na nalaman habang nasa Missouri na pinatitipon ang mga tropang pederal upang samahan ang bagong itinalagang gobernador ng teritoryo, si Alfred Cumming.
- Abraham O. Smoot recalls hearing about federal troops coming to Utah in summer 1857.
[12]↩︎
Noong Setyembre 1855, pinamunuan ni Harney ang mga sundalo sa masaker sa Ash Hollow na nagresulta sa pagkamatay ng mahigit 80 lalaking Sioux Indian at pagkabihag ng ganoon ding karaming babaeng Sioux.
- Wilford Hill Lecheminant provides biographical detials of William Harney.
[13]↩︎
Itinala ni Wilford Woodruff sa kanyang journal nang araw na iyon na pinag-isipan din ang iba pang mga estratehiya, gaya ng pakikipag-alyansa sa mga Katutubong Amerikano upang labanan ang mga pwersang pederal.
- Wilford Woodruff records council meeting where actions against US army were discussed.
[14]↩︎
Itinala ni T. B. H. Stenhouse, isang dating Banal sa mga Huling Araw, sa kanyang aklat na The Rocky Mountain Saints:
Isang ginoo, na kaibigan ng Awtor, ay naglakbay kasama ng grupong ito mula Arkansas mula Fort Bridget hanggang Salt Lake City, at pinakamataas ang papuri niya sa kanila: hindi pa siya nakapaglakbay kasama ng mas kaaya-ayang mga kasama. Nang marinig niya ang mga sigaw tuwing gabi ng mga “Wild-cats,” pinayuhan niya ang grupo mula Arkansas na lumayo sa kanila hangga’t maaari habang dumaraan sa mga pamayanan, at sa pagdaan sa lupain ng mga Indian. Noong panahong iyon, madali itong humantong sa alitan; ang buong bansa ay balisa dahil sa balita tungkol sa “sumasalakay na hukbo;” at labis na nakita ng ginoong ito ang pangangailangan ng malaking pag-iingat sa panig ng mga emigrante kaya, matapos niya silang iwan pagdating niya sa Salt Lake City, bumalik siya kalaunan at idiniin sa mga pangunahing lalaki ang pagkaapurahan ng pagtangging maglakbay pa nang mas malayo kasama ang grupo mula Missouri na napakalapit sa kanila. Pinahalagahan ang mabubuting mungkahi, at ipinahayag nila ang hangarin nilang sundin ang mga iyon.
Hindi malinaw kung nagpatuloy ang mga "Wild-cats" kasama ng Baker-Fancher train papuntang Southern Utah.
- T. B. H. Stenhouse mentions the "Missouri Wildcats" in 1873, at a time when the rumor began to spread.
[15]↩︎
Iningatan ni Basil G. Parker sa kanyang aklat na Recollections of the Mountain Meadows Massacre noong 1901 ang mga salaysay tungkol sa mga Mormon sa at paligid ng Salt Lake City na nakadama ng pang-iinsulto o pagbabanta mula sa mga miyembro ng Baker-Fancher train.
- Basil G. Parker recalls hearing Mormons say they felt insulted and threatened by members of the Baker-Fancher train.
[16]↩︎
Sa kanyang aklat na Mormonism Unveiled, na nirebisa ng kanyang abogado pagkatapos ng kanyang kamatayan, sinabi umano ni John D. Lee na ipinadala si George A. Smith sa Southern Utah ni Brigham Young upang ihanda ang pag-atake sa Baker-Francher train.
Gayunman, bago siya bitayin, sinabi ni Lee na naroon si Smith na nangangaral laban sa mga imigrante sa pangkalahatan at hindi niya alam kung partikular siyang nangangaral laban sa pangkat na Baker-Francher.
Itinanggi mismo ni George A. Smith ang paratang na nasa Southern Utah siya upang mag-udyok ng karahasan laban sa mga emigrante, at sa halip iginiit niyang nangaral siya ng mga paraan para mabuhay, tulad ng pag-iimbak ng butil. Ayon sa kanyang deposisyon noong 1875:
Walang anumang kaalaman si [Smith] tungkol sa pag-iral ng nasabing pangkat ng mga emigrante. . . . Dagdag pang sinasabi ng nagbigay ng salaysay na bilang isang elder sa Simbahan ni Jesucristo ng mga Banal sa mga Huling Araw, ilang beses siyang nangaral habang papunta sa timog at gayundin sa kanyang pagbabalik, at sinikap niyang ipaintindi sa mga tao ang pangangailangang maging napakamaingat sa kanilang mga pananim na butil, dahil mahina ang ani sa lahat ng pananim sa loob ng ilang taon bago ang 1857, at marami sa mga tao ang umabot sa tunay na kakulangan at naghihirap dahil sa mga pangunahing kailangan sa buhay.
[17]↩︎
Ilang sanggunian, kabilang si Smith mismo, ang nagtala ng tsismis na nilason ng pangkat ng mga emigrante ang isang baka o iba pang hayop upang ibigay sa mga lokal na Katutubong Amerikano.
Gayunman, ipinapakita ng isang pag-aaral noong 2013 na anthrax ang malamang na sanhi ng pagkamatay ng mga alagang hayop, hindi sinasadyang paglalason.
[18]↩︎
Hindi malinaw ang eksaktong petsa kung kailan dumating ang tren ng bagon ng Baker-Fancher sa Cedar City, pero naalala ni Philip Klingensmith, sa kanyang patotoo noong 1875 sa paglilitis kay John D. Lee, na iyon ay noong Biyernes, Setyembre 3.
- Philip Klingensmith reports that the emigrant train passed Cedar City on or around September 3.
- George K. Bowering provides account of the massacre and the events leading up to it.
[19]↩︎
Nag-iwan si Charles Willden ng isang salaysay noong 1882 kung saan naalala niyang narinig ang “mga labinlima hanggang dalawampung lalaki ng nasabing pangkat na nagsasalita nang malakas, galit, at magulo, nagmumura at nagbabanta na mananakit at papatay ng ilan sa mga mamamayan ng nasabing Lower Town, at sinasabi at iginigiit na tumulong sila sa pagpatay kay Joseph Smith sa Carthage.”
- Charles Willden heard the emigrants threaten violence against Utah residents and some claimed to have been participants in Joseph and Hyrum Smith's murder on the very day of the massacre.
[20]↩︎
Ayon sa patotoong ibinigay ni Annie Elizabeth Hoag sa unang paglilitis kay John D. Lee, inabala ng isang “lasing na lalaki” mula sa tren ng mga emigrante si Haight sa pamamagitan ng pagbabanta na babarilin niya ito at “magpapadala ng hukbo ng mga sundalo para hulihin si Brigham Young” at “ang bawat iba pang lintik na Mormon sa bansa.”
- Annie Hoag gives testimony of a drunk man confronting Isaac Haight.
[21]↩︎
Sa isang liham na isinulat noong 1907, inalala ni James H. Martineau, ang adjutant ni William Dame, kung paano iniutos ni Dame na “lahat ng posibleng paraan ay dapat gamitin upang mapanatili ang kapayapaan hanggang sa umalis ang mga emigrante at magpatuloy sa kanilang paglalakbay.”
- James H. Martineau indicates William Dame initially ordered the emigrant company be allowed to pass in peace.
[22]↩︎
Ayon sa kanyang aklat na inilathala matapos siyang mamatay, na Mormonism Unveiled, sinabi ni Lee na ipinaalam sa kanya ni Haight na “napagpasyahan ng mga awtoridad na armasan ang mga Indian, bigyan sila ng mga panustos at mga bala, at ipadala sila kasunod ng mga emigrante, at palusubin sila ng mga Indian nang kaunti, at kung mapatay nila ang ilan o lahat sa kanila, mas mabuti.”
Naalala rin ni Ellott Wilden na narinig niya na “ang unang plano ay hindi dapat salakayin ng mga Indian ang grupo hangga’t hindi sila nakabababa sa Santa Clara, at pagkatapos ay walang puting lalaki ang dapat makilahok, at mga lalaki lamang ang papatayin at kukuha ng mga samsam, pero walang babae at mga bata ang papatayin.”
- John Doyle Lee says Isaac C. Haight plotted to give the emigrants a "brush" and attack them.
- Elliott Wilden shares recollections of Mountain Meadows with Andrew Jenson.
[23]↩︎
Ayon kay Lee, pumunta siya sa mga Paiute na may utos na “sundan ang mga emigrante at patayin silang lahat, at kunin ang kanilang ari-arian bilang samsam mula sa kanilang mga kaaway,” at nagawa niyang “mapapayag” ang mga Paiute sa plano.
Nagtala si Andrew Jenson ng katulad na salaysay ng pulong na ito mula kay Mary Campbell na sa pangkalahatan ay nagpapatibay sa bersyon ni Lee ng mga pangyayari:
Makalipas ang maikling panahon <o mga panahong iyon din> nakita niya sina Isaac C. Smith [Haight], Klingensmith, John M. Higbee, at John D. Lee na dumaan sa dulo ng kanyang bahay papunta sa Cottonwoods sa ibaba kung saan nakahimpil ang mga Indiano at nakipagpulong sa kanila. Di-naglaon, nang gabing iyon din, pumasok sa kuta ang mga babaeng Indiano at umalis ang mga lalaking Indiano papunta sa Meadows; sinabi ng mga babaeng Indiano na papatayin ng mga Indiano ang mga “Mericates.” Umalis agad ang mga Indiano. Pagkatapos niyon, isang mensaherong Indiano ang dumarating araw-araw sa loob ng ilang araw at hinahanap si Isaac C. Haight. Sa huli, nagkaroon ng isang konseho, kasama roon si Bro Campbe, pero hindi niya sinabi sa kanyang asawa, at nauwi ang konsehong ito sa pag-alis ng isang pangkat papunta sa Meadows, na may bilang na mga 20 o 25 lalaki.
- John Doyle Lee recounts meeting with Paiutes to convince them to attack the wagon train.
- Mary S. Campbell shares her recollections of massacre with Andrew Jenson.
[24]↩︎
Kalaunan ay inalala ni Elias Morris kung paano ang “konsehong ito ay tinawag sa bahay ni Bro. Dame” at kasama rito ang mahahalagang lider ng Simbahan at militar ng Cedar City.
- William Barton shares his recollections of Mountain Meadows Massacre with Andrew Jenson.
[25]↩︎
Ayon sa huling salaysay ni Laban Morrill, na nasa pulong ng konseho:
Sa wakas, napag-usapan namin ang paksa sa ganitong paraan: Dapat manahimik muna kami, at dapat magpadala ng isang mensahe kay Gobernador Young upang malaman kung ano ang pinakamabuting gawin. Nagkaisa ang boto. Ganito ang pagkaunawa ko rito. Tila iyon ang napagkaunawaan na sa darating na umaga, o sa susunod na araw, dapat magpadala ng isang mensahero. Nagsikap akong magtanong at malaman kung ipapadala iyon sa umaga. Sinabing inihahanda na ang mga papeles, at dapat ipaalam kay Gobernador Young, at walang gagawing labanang hakbang hanggang sa kanyang pagbabalik.
- Laban Morrill gives testimony at Lee trial about what he heard in the Cedar City Council.
[26]↩︎
Gaya ng inilarawan ni Jacob Forney sa kanyang ulat noong 1859 tungkol sa masaker, matapos silang unang atakihin ng isang grupo ng mga Paiute (na pinamunuan ni Lee), sila ay “agad na pinagtabi-tabing paikot ang mga bagon at gumawa ng pananggalang na kuta, sa pamamagitan ng pagpuno ng lupa sa espasyo sa ilalim ng mga bagon.”
- A portion of Jacob Forney's report concerning the massacre; includes excerpts of his interview with David W. Tulis and "Alfred [Hamblin]."
[27]↩︎
Ang orihinal na liham mula kay Haight ay hindi na nanatili, pero ayon sa sarili niyang paglalarawan, isinaad ni Haslam ang buod nito bilang pagpapaalam kay Brigham na “napaligiran na ng mga Indian ang mga emigrante sa Mountain Meadows, at gustong malaman ni Lee kung ano ang dapat gawin.”
- James Holt Haslam discusses the Mountain Meadows Massacre and its aftermath.
[28]↩︎
Ayon sa patotoo ni Ellott Wilden, inutusan ng konseho ng Cedar City si Clewes na “pumunta kay Lee para pigilan ang mga Indian” habang hinihintay nila na matapos ni James Haslam ang kanyang agarang paglalakbay patungong Salt Lake City.
- Elliott Wilden shares recollections of Mountain Meadows with Andrew Jenson.
[29]↩︎
Hindi alam ang dahilan kung bakit pinatay ni Smith si Aden.
- John D. Lee's final testimony gives the council's reasoning for ordering the massacre.
- Ellott Willden provides testimony of William C. Stewart murdering William Aden.
[30]↩︎
Ayon kay Ellott Willden, ang dalawang hindi kilalang lalaking ito mula sa pangkat ng mga emigrante ay pinatay “ni Klinginsmith at ng grupong papunta sa Meadows.”
- Ellott Willden provides testimony of William C. Stewart murdering William Aden.
[31]↩︎
Sa kanyang Mormonism Unveiled na inilathala matapos siyang mamatay at sa kanyang “Huling Pag-amin,” sinasabi ni Lee na humingi siya kay Haight ng tulong sa “pagpapakalma sa mga Indian” na nabalisa sa pagkakatabla at sa mga nasawi sa kanila dahil sa labanan.
- John Doyle Lee claims he sent a messenger to Isaac C. Haight asking for help to stop the Indians from attacking the wagon train further.
- John D. Lee's final testimony gives the council's reasoning for ordering the massacre.
[32]↩︎
Nag-iwan si Higbee ng isang mas huling salaysay na nagpapaliwanag na “pagkatapos ng maraming pag-uusap at pag-iisip” ay napagpasyahang tawagin ang milisya ng Cedar City upang wakasan ang hindi pagkakaunawaan sa pagitan ng mga Mormon at Paiute at ng mga nakubkob na emigrante.
- John M. Higbee provides account of the events leading up to the massacre.
[33]↩︎
Ayon sa isang source, “napagpasiyahan na lipulin ang buong pangkat” sa pamamagitan ng tinatawag na “tan bark council” na binubuo nina Haight, Dame, at isang ikatlong hindi kilalang miyembro. Pinatutunayan ng isa pang source na nagpasya ang council na “tila naging kinakailangan na patayin ang lahat upang patahimikin ang iba” at pagtakpan ang pakikilahok ng mga Mormon sa mga pag-atake.
- William Barton shares his recollections of Mountain Meadows Massacre with Andrew Jenson.
- Elliott Wilden shares recollections of Mountain Meadows with Andrew Jenson.
[34]↩︎
Ang tala sa minute book ng Samahan ng mga Kababaihan ng Cedar City Ward mula sa isang araw bago ang masaker ay ganito:
Sinabi ni Sister Haight . . . magulo ang mga panahong ito, at dapat tayong maglaan ng lihim na panalangin para sa ating mga asawa, anak na lalaki, ama, at mga kapatid na lalaki. Inutusan niya ang mga sister na ituro sa kanilang mga anak na lalaki at babae ang mga alituntunin ng kabutihan, at itanim sa kanilang mga puso ang pagnanais na ipaghiganti ang dugo ng mga propeta.
- Cedar City Relief Society minutes say that Eliza Ann Haight taught the importance of avenging the blood of the Prophets.
[35]↩︎
Ayon kay Klingensmith sa unang paglilitis kay Lee, “Ipinatawag ako ni Haight, at sinabi na may dumating na mga utos mula sa kampo na hindi nila iyon maisagawa nang maayos, at kailangan nila ng dagdag na tauhan; na nagpunta siya sa Parowan at kumuha ng karagdagang mga utos mula kay Col. W. H. Dame na tapusin ang masaker, ilabas sa panlilinlang ang mga emigrante, at iligtas lamang ang maliliit na bata na hindi makapagsasabi ng nangyari.”
Iniulat naman ng isa pang sanggunian, si Daniel MacFarlane, kung paano sinabi ni Lee sa militia, "Magpapatawag ako ng tigil-putukan at ilalabas ko ang mga lalaki mula sa kanilang kuta at pauunahin ko ang mga babae at bata."
[36]↩︎
Mababasa sa liham:
Tungkol sa mga bagon ng mga emigrante na dumaraan sa ating mga pamayanan, hindi tayo dapat makialam sa kanila hangga’t hindi muna sila binabalaan na lumayo. Hindi kayo dapat manghimasok sa kanila.
Sa isang mas huling paggunita, naalala ni Hamilton G. Park na narinig niya ang mga sumusunod na tagubilin mula kay Brigham para kay Haslam:
Brother Haslam, gusto kong sumakay ka nang buong bilis para iligtas ang buhay; bumiyahe ka araw at gabi; huwag mong tipirin ang lakas ng kabayo; dapat maprotektahan at mabantayan ang grupong iyon palabas ng teritoryo kahit kailanganin pa nito ang lahat ng kalalakihan sa Iron County para magawa iyon.
- Letter from Brigham Young 1 day before MMM ordering that the Fancher Company to pass by without any interference.
- Affidavit of Hamilton G. Park (steward to Brigham Young during 1850s) from 1907. Brigham ordered the emigrants not to be attacked.
[37]↩︎
Sa kanyang patotoo noong Disyembre 4, 1884, sinabi ni Haslam na, dahil selyado ang liham, hindi niya alam ang nilalaman nito ngunit itinala niya na si Isaac C. Haight, matapos matanggap ang mensahe nang tapos na ang masaker, ay sumigaw lamang, “Huli na, huli na.”
- James Holt Haslam discusses the Mountain Meadows Massacre and its aftermath.
[38]↩︎
Si William Bishop (abogado ni John D. Lee) ay nagbigay ng listahan ng 52 kalahok (kabilang si Lee) na diumano ay lumahok sa masaker, gayundin ang mga diumano ay kasabwat bago nangyari ito, gaya ni William H. Dame.
Ang bilang ng mga kalahok na Paiute ay pinagtatalunan pa rin hanggang ngayon. Batay sa kanyang imbestigasyon sa masaker, napagpasyahan ni Jacob Forney, ang Superintendent of Indian Affairs para sa Utah Territory, na lumahok nga ang mga Katutubong Amerikano at may ilang pananagutan sa pagpaplano at pagsasakatuparan ng masaker, bagaman ang mas malaking bahagi ng pananagutan ay ibinunton sa mga Mormon.
Ayon sa Utah American Indian Digital Archive Website, “Malakas na ipinapakita ng oral na tradisyon ng mga Paiute na hindi nakilahok ang mga Paiute sa unang pag-atake o sa sumunod na masaker.”
[39]↩︎
Ang bilang na 120 ay pinatutunayan ni Wilford Woodruff sa kanyang journal entry noong Mayo 25, 1861, kung saan itinala ni Woodruff na siya at si Brigham Young ay “bumisita sa Mountain Meadow Monument na itinayo sa libingan ng 120 tao na pinatay ng mga Indian noong 1857.” Binanggit niya, “May isang bato sa ibaba na may ganitong inskripsiyon: 120 Lalaki, babae, at mga bata, na Malamig na Duguang Pinatay noong unang bahagi ng Set. 1857.”
Ang bilang na 120 ay tinatanggap din ng mga makabagong iskolar ng masaker.
[40]↩︎
Sa isang liham na may petsang Mayo 5, 1857, nagbigay si Jacob Forney ng listahan ng mga batang nakaligtas, na ang mga ito ay:
Si John Calvin, na ngayon ay 7 o 8 taong gulang; hindi naaalala ang kanyang pangalan; sinasabing nanirahan ang kanyang pamilya sa Horse Head, Johnston co., Arkansas. Sina Ambrose Mironi, mga 7 taong gulang, at William Taggit, 4 ½ taong gulang, magkapatid; ang mga ito ay nanirahan din sa Johnston co. Si Prudence Angeline, 6 na taong gulang, at si Annie, mga 3 taong gulang; sinasabing magkapatid ang dalawang ito. Si Rebecca, 9 na taong gulang; si Louisa, 5 taong gulang, at si Sarah, 3 ½ taong gulang; mula sa Dunlap. Sina Betsy, 6 na taong gulang, at Annie, 3 taong gulang; sinasabing magkapatid; wala silang alam tungkol sa kanilang pamilya o tirahan. Si Charles Francher, 7 o 8 taong gulang, at ang kanyang kapatid na si Annie, 3 ½ taong gulang. Si Sophronia o Mary Huff, 6 na taong gulang, at si Elisha W. Huff, 4 na taong gulang. Isang batang lalaki; walang ulat tungkol sa kanya. Tinatawag siyang William ng mga taong kasama niya sa tirahan. Si Francis Hawn o Korn, 4 ½ taong gulang.
Binanggit ni Forney, sa isang liham kay Alfred B. Greenwood na may petsang Hunyo 27, 1859, na sa kanyang palagay, ang mga nakaligtas na bata ay “kapuwa kapansin-pansing matatalino at, sa aking palagay, may kakayahang maging mga saksi” upang tumestigo sa isang paglilitis.
- Forney writes to Anderson concerning his investigations into massacre. Lists surviving children.
- According to Jacob Forney the children who survived the massacre are "competent witnesses" for a trial.
[41]↩︎
Sumulat si Brigham kay William H. Dame:
Tungkol sa pagpapadaan sa mga tao, o paglalakbay nila sa Teritoryo, naaangkop ito sa lahat ng dayuhan at mga pinaghihinalaang tao. . . . inuulit namin, huwag mag-aksaya, iligtas ang buhay sa tuwina kung posible, ayaw naming magbubo ng kahit isang patak ng dugo kung ito ay maiiwasan. Ang paraang ito ay magbibigay sa atin ng malaking impluwensya sa labas.
- Brigham Young commands the people to refrain from shedding blood if it can be avoided.
[42]↩︎
Sa kanyang liham kay Brigham Young (Nobyembre 20, 1857), isisisi ni John D. Lee sa “mga 3 hanggang 500 Indian” ang pag-atake sa kompanya ng Fancher-Baker dahil iniulat na nilason ng mga emigrante ang kanilang mga hayop at tubig.
Sinabi ni Wilford Woodruff sa kanyang journal entry noong Setyembre 29, 1857 na nag-ulat si John D. Lee kay Brigham Young tungkol sa masaker, at sinabi ni Lee na “nakipaglaban sa kanila ang mga Indian nang 5 araw hanggang sa napatay nila ang lahat ng kanilang kalalakihan.”
- John Doyle Lee, in a letter to Brigham Young, writes that the emigrants poisoned the animals and Indians to be blamed for the massacre.
- Wilford Woodruff's account of John Doyle Lee making his report to Brigham Young about MMM.
[43]↩︎
Noong Oktubre 1857 pa lamang, hinihiling na ng pahayagan sa Pamahalaan ng U.S. na imbestigahan ang masaker.
Nagsagawa si Jacob Forney ng isang imbestigasyon at nagpasya na, bagama’t nakilahok ang mga Indian sa masaker, pangalawa lamang sila sa mga Mormon. Isinulat ni Forney sa kanyang ulat:
Sinimulan ko ang aking mga pagsisiyasat nang walang kinikilingan o makasariling motibo, at may pag-asang, sa pagpapatuloy ng aking mga pagsisiyasat, mabibigyan ako ng mga katotohanan ng kakayahang mapawalang-sala ang lahat ng puting tao sa anumang pakikibahagi sa trahedyang ito, at maipataw ang pagkakasala nang tanging sa mga Indian; ngunit, sa kasamaang-palad, sa bawat hakbang ng aking mga pagsisiyasat ay nakumbinsi ako na pangalawang papel lamang ang ginampanan ng mga Indian.
Tinalakay din ni Forney ang mga usap-usapan na nilason ng mga emigrante ang mga Indian, at sinabi niyang “hindi maunawaan” na magdadala sila ng lason kasama nila, at sa halip ay nagpasya na “pinalaki ng masasamang tao, para sa masamang layunin, ang isang likas na pangyayari upang maipagpatuloy ang isang krimeng walang kapantay sa kasaysayan ng Amerika sa kalupitan.”
[44]↩︎
Sa kanyang pahayag tungkol sa pagbawi sa mga batang nakaligtas mula sa masaker, sinabi ni James Lynch na "itinuturo ng mga bata si [John D. Lee] bilang isa sa mga gumawa ng madugong gawain."
Inilista ni Forney ang mga sumusunod na bata:
Si Ambrose Mironi, mga 7 taong gulang, at si William Taggit, 4 ½ taong gulang, na magkapatid; ang mga ito ay nanirahan din sa Johnston co. Si Prudence Angeline, 6 na taong gulang, at si Annie, mga 3 taong gulang; sinasabing magkapatid ang dalawang ito. Si Rebecca, 9 na taong gulang; si Louisa, 5 taong gulang, at si Sarah, 3 ½ taong gulang; mula sa Dunlap. Si Betsy, 6 na taong gulang, at si Annie, 3 taong gulang; sinasabing magkapatid; walang alam ang mga ito tungkol sa kanilang pamilya o tirahan. Si Charles Francher, 7 o 8 taong gulang, at ang kanyang kapatid na si Annie, 3 ½ taong gulang. Si Sophronia o Mary Huff, 6 na taong gulang, at si Elisha W. Huff, 4 na taong gulang. Isang batang lalaki; walang ulat tungkol sa kanya. William ang tawag sa kanya ng mga taong kinatitirhan niya. Si Francis Hawn o Korn, 4 ½ taong gulang.
- James Lynch's statement concerning recovery of survivors from the Mountain Meadows Massacre.
- Forney writes to Anderson concerning his investigations into massacre. Lists surviving children.
[45]↩︎
Nang i-discharge niya ang grand jury, nagtala si Crandlebaugh ng ilang reklamo, kabilang ang pahayag na ang mga abogadong at huradong Latter-day Saint ay “ginamit ang pagkakataon upang tuligsain ang mga hukuman bilang masasama at tiwali” na naglalayong “hadlangan ang wasto at nararapat na pagpapatupad ng hustisya.”
Sinabi rin ni Cradlebaugh na tila mayroong “pinagsamang pagsisikap sa panig ng komunidad na ikubli ang mga mamamatay-tao mula sa kaparusahang nararapat sa kanila dahil sa pagpaslang na ginawa nila.”
- John Cradlebaugh offers discharge of the Grand Jury.
[46]↩︎
Sa mandamyento ng pag-aresto, si Brigham Young ay “tahasang inakusahan ng pakikialam sa mga hukuman ng katarungan, at pagpigil sa pagpaparusa sa mga nagkasala,” at, bilang resulta, inakusahan ng “pagiging kasabwat pagkatapos ng krimen” sa masaker.
- Elias Smith issues warrant for Brigham Young's arrest on charge of being accessory after the fact.
[47]↩︎
Sa Journal ng Tanggapan ng Historyador para sa Hulyo 5, 1859, na orihinal na isinulat sa mga karakter ng Deseret, ay nakatala:
Dumalaw si Attorney Wilson kay Pangulong Young upang sumangguni sa kanya tungkol sa paggawa ng ilang pag-aresto sa mga taong inakusahan na sangkot sa pagkakasalang iyon. Sinabi ng Pangulo na kung ang mga hukom ay magbubukas ng hukuman sa Parowan o sa iba pang maginhawang lugar sa timog, at pupunta roon at magdaraos ng hukuman, nang walang kinikilingan at hindi naiimpluwensiyahan ng presensya ng hukbo, upang ang mga tao ay magkaroon ng patas at walang kinikilingang paglilitis, siya mismo ay pupunta roon, at inaakala niya na pupunta rin si Gov. Cumming, at gagamitin niya ang lahat ng kanyang impluwensya upang maipaaresto ang mga taong iyon at upang ang buong usapin ay masiyasat nang lubos at walang kinikilingan at maibigay ang hustisya sa bawat tao; ngunit tungkol sa paggamit ng kanyang impluwensya o paggawa ng anumang pagsisikap upang ipaaresto ang mga tao para tratuhin na parang mga aso at kaladkarin kung saan-saan.
- Brigham Young wants to bring charges against those responsible for the massacre but federal prosecutors do not.
[48]↩︎
Nagsimula ang Digmaang Sibil sa U.S. nang magpaputok ng artileriya ang mga tropang Confederate sa Fort Sumter, South Carolina, noong Abril 12, 1861, na kalaunan ay humantong sa pagsuko ng kuta matapos ang dalawang araw ng pambobomba. Natapos ang digmaan nang tanggapin ni Heneral Ulysses S. Grant ng Union ang pagsuko ni Heneral Robert E. Lee ng Confederate sa Appomattox Court House, noong Abril 9, 1865.
- History.com Website notes U.S. Civil War began April 12, 1861 and ended April 9, 1865.
[49]↩︎
Ang kahilingan para sa sakdal para sa pag-aresto kay John D. Lee ay inilabas noong Hulyo 21, 1875. Ipinapakita nito na si Lee ay nasakdal kasama sina “William H. Dame. Isaac C. Haight John M. Higby. George Adair Junior. Ellott Wilden. Samuel Jukes. Philip [Klingensmith]. at William C. Stewart.”
- Plea for Indictment for John Doyle Lee.
[50]↩︎
Ibinunyag ni Nephi Johnson, sa kanyang sinumpaang salaysay noong Hulyo 22, 1908, na noong panahon ng paglilitis kay Lees para sa pagpatay sa Beaver City, siya ay “nagtatago, dahil ayaw kong magkaroon ng anumang kinalaman sa bagay na iyon.”
Binanggit niya na magpapatotoo si Lee na “sa lahat ng nalalaman ko, si Brigham Young, ni sinumang opisyal sa Simbahang Mormon, ay hindi kailanman nagtangkang itago ang anumang bahagi ng katotohanan” tungkol sa masaker.
Nagkaroon ng mga pagtatangka, noong Pebrero 24 at muli noong Hulyo 21, 1871, na sampahan ng sakdal si John D. Lee at ang iba pang mga kalahok o yaong nag-utos ng masaker (William H. Dame, Isaac C. Haight, John M. Higby, George Adair, Jr., Ellott Wilden, Samuel Jukes, Philip Klingensmith, at William C. Stewart) kaugnay ng masaker.
[51]↩︎
Ibinigay ni Hukom Jacob S. Boreman ang kanyang tagubilin sa hurado para sa unang paglilitis noong Agosto 3, 1875, at ipinaalam sa kanila na:
Hindi kailangang ipakita na ang nasasakdal mismo ang pumatay gamit ang sarili niyang mga kamay; ngunit kung ang pagpatay ay ginawa ng mga taong kasama niyang nakikipagtulungan, kahit na hindi kasama sa kanyang bahagi ang mismong pagpatay, siya ay may sala.
Nang mabigo ang unang paglilitis noong Mayo 1876, sinabi ng Salt Lake Daily Tribune na ang sisi ay hindi napunta kay Hukom Boreman, na, "sa ilalim ng mga pangyayari, ay ginawa ang pinakamabuting makakaya niya" kundi sa "nakahihiyang kabagalan" ng mga opisyal ng hustisya sa Utah. Isa pang dahilang ibinigay ng Tribune para sa pagkabigo ng unang paglilitis ay na "walang pondo ang U.S. Marshal upang bayaran ang mabibigat na gastos ng mga paglilitis."
- Jacob S. Boreman's charge to the jury during John Doyle Lee's first trial.
- Article in Salt Lake Tribune admitting the first trial failed due to the prosecutors' "utter neglect of the business" and "disgraceful lethargy."
[52]↩︎
Noong Oktubre 10, 1876, matapos ang “hatol ng hurado [na] wastong naghatol [kay Lee] na nagkasala sa krimen ng murder in the first degree,” hinatulan ni Judge Jacob S. Boreman si Lee ng kamatayan, at sinabi sa kanya na siya ay “kukunin at sa Distritong ito ay babarilin sa publiko hanggang ikaw ay mamatay, at nawa’y kaawaan ng Makapangyarihang Diyos ang iyong kaluluwa.”
- John Doyle Lee's judgment and sentence.
- Jacob Boreman passed the death sentence on John Doyle Lee who chooses to be shot as his method of execution.
[53]↩︎
Naitala na sinabi ni Hukom Jacob S. Boreman kay Lee, “Batay sa ebidensyang nasa harap nila, wala nang iba pang magagawa ang hurado kundi hatulan kang may sala.”
Inalok kay Lee na pumili kung anong paraan ng pagbitay ang gusto niya, at pinili niya ang firing squad sa halip na bitayin.
- Jacob Boreman passed the death sentence on John Doyle Lee who chooses to be shot as his method of execution.
- John Doyle Lee's judgment and sentence.
[54]↩︎
Si Lee, sa kanyang mga huling salita na naitala sa Mormonism Unveiled, ay patuloy na nagsabing wala siyang kasalanan:
Malinis ang aking budhi sa harap ng Diyos at ng tao. Handa na akong humarap sa aking Manunubos at sa mga nauna sa akin, sa kabila ng tabing . . . Ipinapahayag ko ang aking kawalang-sala na wala akong ginawang anumang sadyang mali sa buong pangyayaring ito. Ginawa ko ang lahat ng aking makakaya upang iligtas ang mga taong iyon.
- John Doyle Lee's final words before his execution March 23, 1877.
[55]↩︎
Sa isang telegrapo 8 araw matapos ang pagbitay kay Lee, hiniling ni Brigham na magtalaga si Pangulong Rutherford B. Hayes ng isang komisyon upang imbestigahan ang masaker at parusahan ang mga natitirang may sala. Ganito ang nakasaad sa telegrapo:
Naipahayag ko na noon sa publiko na ako ay handa at noon pa man ay laging handang magbigay ng anumang tulong na kaya ko upang madala sa hustisya ang mga gumawa ng napakalaking krimeng iyon . . . Ngayon ay buong paggalang kong hinihiling sa inyo, bilang punong mahistrado ng dakilang bansang ito, alang-alang sa katarungan para sa mga taong nanirahan sa Teritoryong ito noong panahong iyon, kung may kapangyarihan kayo—at kung wala, na tawagin ang pansin ng Kongreso sa usaping ito kapag nagpulong ito sa Hunyo—na magtalaga ng isang komisyong may buong kapangyarihang imbestigahan ang di-makataong patayang iyon at may hurisdiksiyong litisin at parusahan ang mga may sala rito.
Tila walang anumang komisyong tulad nito ang naitalaga.
- Brigham Young telegraphs President Rutherford B Hayes asking him to appoint a commission to investigate the massacre and punish the offenders.
[56]↩︎
Ang aklat ni Brooks ay isang pangungunang pagsisikap at naglatag ng pundasyon para sa makabagong akademikong pag-aaral tungkol sa masaker.
Napagpasyahan niya na bagaman hindi iniutos ni Brigham Young ang masaker, siya ay, bukod sa iba pang mga bagay, nagpasiklab ng mga tensiyon sa teritoryo na humantong sa karahasan.
- Summary of Juanita Brooks's 1950 book The Mountain Meadows Massacre.
- Juanita Brooks summarizes her conclusions from her 1950 study of the massacre.
[57]↩︎
Noong Abril 20, 1961, nagpasya ang Unang Panguluhan na ibalik si Lee sa ganap na pagiging miyembro:
Ipinasiya ng konseho, matapos isaalang-alang ang lahat ng magagamit na katotohanan, na bigyan ng pahintulot ang muling pagtanggap kay John D Lee sa pagiging miyembro at sa dati niyang mga pagpapala.
- First Presidency makes the decision to reinstate John Doyle Lee to full membership (ordinances performed May 8-9, 1961).
- Juanita Brooks's letter from 1961 discussing the details of restoring John D. Lee's Church blessings.
[58]↩︎
Ang mga ordenansang muling nagbalik kay Lee ay isinagawa noong Mayo 8–9, 1961. Ang historyador at biographer ni Lee na si Juanita Brooks, na nakipagtulungan sa mga inapo ni Lee, ay naging mahalaga sa pagpapanumbalik ng mga pagpapala ni Lee.
[59]↩︎
Ayon sa iniulat ng Deseret News, ang sinabing layunin ng bantayog, na ipinagawa ng Simbahan, ay itaguyod ang “paghilom at pagkakasundo” sa pagitan ng mga inapo ng mga biktima at ng mga may kagagawan nito.
- Deseret News reports on the dedication of the monument at the massacre site.
[60]↩︎
Sa pagkomento sa bagong labas na aklat na Massacre at Mountain Meadows, sinabi ni Henry B. Eyring, sa ika-150 anibersaryo ng pangyayari, na may dalawang mahahalagang konklusyon na narating sa aklat:
(1) na ang mensaheng naghahatid ng kalooban at layunin ni Brigham Young na huwag manghimasok sa mga imigrante ay dumating nang huli na, at (2) na ang pananagutan para sa masaker ay nasa mga lokal na pinuno ng The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints sa mga rehiyong malapit sa Mountain Meadows na may hawak din na mga posisyong sibiko at militar, at sa mga miyembro ng Simbahan na kumilos sa ilalim ng kanilang pamumuno.
Isang artikulo tungkol sa masaker ni Richard E. Turley, Jr., isa sa mga nag-ambag sa aklat na Massacre at Mountain Meadows, ay inilathala sa isyu ng Setyembre 2007 ng Ensign. Tinukoy nito ang masaker bilang “isang kakila-kilabot na pangyayari” sa kasaysayan ng Simbahan, na “patuloy na nagdulot ng sakit at kontrobersiya sa loob ng 150 taon.”
[61]↩︎
Isang kasunod na aklat sa Massacre at Mountain Meadows na pinamagatang Vengeance is Mine ay inilathala noong 2023, na nagbibigay ng malawak na pagsusuri sa mismong masaker at sa mga legal na pagsisikap na panagutin ang mga gumawa nito.
Sa paunang salita ng Massacre at Mountain Meadows, itinuturo ng mga may-akda na mayroon silang institusyonal na basbas at suporta mula sa Simbahan upang isagawa ang kanilang makasaysayang gawain.
Ang mga institusyong propesyonal naming kinaaniban—Brigham Young University at ang Family and Church History Department ng Church of Jesus Christ of Latter-day Saints—ay naging bukas-palad sa pagsuporta sa aklat na ito, kapwa sa pagbibigay sa amin ng oras sa trabaho para magsaliksik at magsulat, at sa pagpopondo sa gawain ng mga kasamahan at research assistant na tumulong sa proyekto. Sa buong proseso, binigyan kami ng kalayaang gumawa ng sarili naming mga paghatol at napanatili namin ang ganap na editorial control sa aming manuskrito—na mas kapansin-pansin pa dahil sa pagiging sensitibo ng aming paksa.
[62]↩︎
Ayon sa patotoo ni Laban Morrill, nagplano ang konseho sa Cedar City ng pag-atake sa tren ng mga emigrante bilang tugon sa itinuring nilang mga "banta tungkol sa amin bilang isang tao" na nagsasabing "papatayin nila ang bawat s--sumpang Mormon."
Nangyari ito matapos makipagsabwatan si Isaac Haight, ang mayor ng Cedar City, kay John D. Lee na bigyan ang bagon ng mga manlalakbay ng “isang sagupaan” sa tulong ng mga lokal na Indian bilang tugon sa mga inakalang bantang ito. Pagkatapos ng unang sagupaang ito, lalong lumala nang husto ang sitwasyon, na humantong sa huling pasiyang lipulin ang buong pangkat ng mga manlalakbay maliban sa mga pinakabatang bata.
- Laban Morrill gives testimony at Lee trial about what he heard in the Cedar City Council.
- John Doyle Lee says Isaac C. Haight plotted to give the emigrants a "brush" and attack them.
[63]↩︎
Inilarawan ito ng isang ulat noong panahong iyon tungkol sa mga unang yugto ng pag-atake:
Napapalibutan ng mas nakahihigit na bilang, at ng isang kaaway na hindi nila makita, sinasabi sa atin na ang maliit na pangkat ay tumagal sa pagkubkob sa loob ng lima o pitong araw sa loob ng kulungan ng mga bagon, ibinaon ang mga gulong ng kanilang bagon sa lupa, at sa dilim ng gabi ay naghukay ng mga trintsera kung saan nila pinasilungan ang kanilang mga asawa at anak.
- Article in Harper's Weekly (1859) charges the Mormons with being the most active participants in the massacre.
[64]↩︎
Maraming sanggunian ang nagsasabing tinalakay ang isang “pagsuko” sa pagitan ni John D. Lee, na namumuno sa milisya, at ng bagon na pangkat ng mga emigrante. Pumasok si Lee sa napapaligiran na bilog ng mga bagon na may dalang puting bandila at nag-alok na poprotektahan ang mga emigrante at sasamahan silang makalabas sa lambak ng Mountain Meadows kapalit ng pagsuko nila ng kanilang mga armas.
Iniulat ng Hulyo 29, 1871 na edisyon ng pahayagang Corinne Reporter:
Sa mensaheng kasama ng bandilang ito, pinangakuan sila ng proteksyon. Nakalulungkot! na ito pala ay magiging “gayong proteksyon na ibinibigay ng mga buwitre sa mga kordero.” Ngunit ang mensahe ay hindi mula sa mga Indian, ito ay mula kay Major Lee, isang regular na itinalagang opisyal ng mga puwersang militar ng teritoryo ng Utah, isa sa mga Teritoryo ng Estados Unidos. Ano pa ba ang magagawa nila kundi paniwalaan ang pangako nito.
[65]↩︎
Ayon sa ilang salaysay, ang hudyat para simulan ang masaker ay ang “Halt!” at dito, lumundag ang mga Indian mula sa mga burol pababa sa pangkat at pumihit ang mga milisyang Mormon at pinaputukan ang mga emigrante.
Inilarawan ng isa sa mga nakaligtas sa masaker, si Martha Elizabeth Evins, ang panlilinlang sa ganitong paraan:
Sa wakas, ilang puting lalaki, na nalamang mga Mormon at nakasuot ng damit na gaya ng sa mga Indian, sa ilalim ng pamumuno ng tatlong puting lalaki, ay nagkunwaring mga opisyal ng pamahalaan at nagsabing kung isusuko nila ang kanilang mga armas at bala, sasamahan sila pabalik sa silangan hanggang sa pinakamalapit na nayon ng Cedar Valley. Isinuko ng mga imigrante ang lahat ng kanilang armas at bala at atubiling pumayag na balikan ang kanilang dinaanan habang may eskortang patungong Cedar Valley. Nang makalayo ang grupo nang mga isang milya mula sa bukal at kampuhan, nagpahinto ang grupo mula Utah, inilagay ang lahat ng batang wala pang pitong taong gulang sa isang bagon at pinauna sila. Sa tulong ng malaking bilang ng mga taong nagtatago, agad nilang pinaputukan ang mga imigranteng walang armas, at pinatay ang buong pangkat.
[66]↩︎
Sa isang artikulong inilathala ng Los Angeles Star noong Oktubre 10, 1857, iniulat ni J. Ward Christian ang lokasyon ng Masaker kaugnay ng Cedar City:
Ang lugar ng masaker ay iba-ibang tinutukoy bilang Santa Clara Cañon, ang Mountain Springs, at ang Mountain Meadows. Pero nagkakaisa ang lahat na ilagay ito malapit sa gilid ng Great Basin, at mga limampung milya mula sa Cedar City, ang pinakatimog sa mga pamayanang Mormon.
- Christian attributes Mountain Meadows Masscare to retribution for Pratt's murder.
[67]↩︎
Sa ikalawang paglilitis kay John D. Lee, nagpatotoo si Jacob Hamblin na ang paliwanag ni Lee para sa ganap na pagmasaker sa mga emigrante ay para pagtakpan ang pagkakasangkot ng mga Mormon sa karahasang sumiklab sa pagitan ng dalawang grupo.
Sinabi rin ni Lee na, “Nakialam ang mga puting lalaki at alam ito ng mga dayo, at doon nakasalalay ang panganib sa pagpapaalis sa kanila.”
Ayon sa milisyang si Elliot Willden, “Tila naging kinakailangang patayin ang lahat upang patahimikin ang iba, kaya nagkaroon ng tan Bark Council at iba pang mga pulong sa Parowan at Cedar upang magpasya kung ano ang gagawin sa suliraning iyon.”
[68]↩︎
Pinangunahan ni John D. Lee ang unang pag-atake at napagtanto niya na nakilala siya ng mga emigrante bilang isang puting tao na namumuno sa mga Indian. Sa isa pang insidente ng karahasan, isang emigrante na kilala bilang "the Dutchman" ang nakakita sa isang kasapi ng milisyang Mormon na pumatay sa isa pang emigrante.
Ang mga salik na ito ang humantong sa pasiyang lipulin ang buong pangkat ng mga emigrante para hindi makarating sa pamahalaan sa California ang balita.
- Ellott Willden provides testimony of William C. Stewart murdering William Aden.
- John D. Lee's final testimony gives the council's reasoning for ordering the massacre.
[69]↩︎
Tinutugunan ito ni Heber C. Kimball sa isang matinding talumpati na may petsang Hulyo 26, 1857:
Ang Pangulo ng Estados Unidos ay susumpain, sa pangalan ng Diyos ng Israel . . . Magpadala rito ng 2,500 sundalo, ang ating mga kapatid, upang wasakin ang mga taong ito! Sa tulong ng Diyos na Makapangyarihan sa lahat, lalaban ako hanggang wala nang kahit isang patak ng dugo sa aking mga ugat.
Ang pangyayaring humantong sa Digmaan sa Utah ay isang pagsalakay sa opisina ni George P. Stiles, na itinala ni Hosea Stout sa kanyang journal noong Disyembre 30, 1856:
Kagabi, pinasok ang Law library nina Judge Stiles at T.S. Williams at kinuha ang mga aklat at papeles doon. Isang kubeta sa malapit ang pinuno ng mga aklat, dinagdagan ng ilang libong shingles at laths, at pagkatapos ay sinunog ang lahat at naabo.
- Heber C. Kimball teaches that Deseret will take physical action against any U.S. troops who decide to invade the area.
- Hosea Stout records the raid made on the office of Stiles that led to the Utah War.
[70]↩︎
Gaya ng sinabi ng historyador na si Richard E. Turley tungkol sa "Utah War":
Sa mga nagdaang taon, ang mga hindi pagkakasundo, hindi pagkakaunawaan, mga pagkiling, at alitang pampolitika sa magkabilang panig ay lumikha ng lalong lumalaking puwang sa pagitan ng teritoryo at ng pederal na pamahalaan. Sa pagbabalik-tanaw, madaling makita na kapwa sumobra ang reaksyon ng dalawang grupo—nagpadala ang pamahalaan ng hukbo para supilin ang itinuturing nitong pagtataksil sa Utah, at naniwala ang mga Banal na darating ang hukbo para apihin, paalisin, o pati sirain sila. Noong 1858, ang tunggaliang ito—na kalaunan ay tinawag na Utah War—ay nalutas sa pamamagitan ng isang kumperensiyang pangkapayapaan at negosasyon. Dahil hindi kailanman nagharap ang mga milisyang taga-Utah at ang mga sundalo ng U.S. sa isang malaking labanan, ang Utah War ay nailarawan bilang “walang dumanak na dugo.”
- Mountain Meadows Massacre being addressed in the Ensign during the 150th anniversary of the massacre.
[71]↩︎
Kasama sa mga halimbawa ng ganitong retorika sa panahong ito ang isang sermon ni Heber C. Kimball noong Hulyo 26, 1857, na inilathala sa Deseret News:
Magpadala kayo rito ng 2,500 sundalo, ang aming mga kapatid, para wasakin ang mga taong ito! Sa tulong ng Makapangyarihang Diyos, lalaban ako hanggang sa wala nang kahit isang patak ng dugo sa aking mga ugat. Diyos ko! Sapat na ang dami ng aking mga asawa para talunin ang United States, dahil sila na mismo ang magpapalo sa kanilang sarili: Amen.
Sa isa pang sermon noong Agosto 1857, sinabi ni Kimball, “Balak naming patayin mismo ang mga kawawang sumpa, bago sila makarating sa Big Mountains.”
Ang mga tala ng Samahan ng mga Kababaihan sa Cedar City para sa Setyembre 10, 1857, isang araw bago ang Mountain Meadows Massacre, ay nagsasabing itinatanim ng mga miyembro “ang pagnanais sa kanilang mga puso [ng mga anak] na ipaghiganti ang dugo ng mga Propeta.”
[72]↩︎
Isang maagang halimbawa ng isang pahayag na nagpapakita ng tensiyong ito ay makikita sa isang sermon ni John Taylor na may petsang Agosto 9, 1857:
Sinabi ko, Lubha tayong inabuso ng mga opisyal ng Estados Unidos. Ipinapadala nila ang kung sinu-sinong hampaslupa at latak, at bawat hamak na hangal na kaya nilang pulutin mula sa dumi at latak ng lipunan, at tatawagin siyang opisyal ng Estados Unidos . . .
At si Brigham Young, sa kanyang Proclamation bilang Gobernador noong Setyembre 15, 1857, ay hinimok ang mga tao na labanan ang mga tropa ng U.S. kapag susubukan nilang pumasok sa teritoryo, na inuutusan silang "ipagbawal ang lahat ng armadong puwersa, anuman ang uri, na pumasok sa teritoryong ito sa ilalim ng anumang dahilan."
Ang iba pang mga sermon, liham, at tala sa journal mula sa mga kilalang lider ng Simbahan noong panahong iyon ay nagpapakita rin ng tensiyong ito.
[73]↩︎
Sa ikalawang paglilitis kay John D. Lee, nagpatotoo si Jacob Hamblin na ang paliwanag ni Lee para sa ganap na pagmasaker sa mga emigrante ay para pagtakpan ang pagkakasangkot ng mga Mormon sa karahasang sumiklab sa pagitan ng dalawang grupo.
Sinabi rin ni Lee na, “Nakialam ang mga puting lalaki at alam ito ng mga dayo, at doon nakasalalay ang panganib sa pagpapaalis sa kanila.”
Ayon sa milisyang si Elliot Willden, “Tila naging kinakailangang patayin ang lahat upang patahimikin ang iba, kaya nagkaroon ng tan Bark Council at iba pang mga pulong sa Parowan at Cedar upang magpasya kung ano ang gagawin sa suliraning iyon.”
[74]↩︎
Si Charles Willden, isa sa mga milisya na lumahok sa masaker, ay nag-ulat sa isang huling pag-alaala:
Narinig ko ang mga labinlima hanggang dalawampung lalaki ng nasabing pangkat na nagsasalita nang malakas, balisa, at magulo, nagmumura at nagbabanta na mananakit at papatay ng ilan sa mga mamamayan ng nasabing Lower Town, na sinasabi at iginigiit na tumulong sila sa pagpatay kay Joseph Smith sa Carthage.
- Charles Willden heard the emigrants threaten violence against Utah residents and some claimed to have been participants in Joseph and Hyrum Smith's murder on the very day of the massacre.
[75]↩︎
Ibinahagi ng maraming sanggunian ang kuwento na nagbigay ang mga emigrante ng karne na nilason sa mga katutubo, na naging sanhi ng alitan sa mga tribo na kalaunan ay iuulat nilang nakibahagi sa masaker. Hindi malinaw kung totoo o hindi ang mga ulat na ito.
[76]↩︎
Inulit ni George A. Smith, noong Enero 1858, ang usap-usapan na ang mga emigrante ay kumikilos kung minsan nang marahas laban sa mga Mormon na naninirahan doon at sa mga Katutubong Amerikano:
May usap-usapan na isang daan sa Kompanya ang napatay; hindi alam ang naging kawalan ng mga Indian, ngunit malamang na malaki iyon, dahil pinatibay ng kompanya ang kanilang depensa gamit ang kanilang mga bagon, at matindi ang kanilang paglaban. . . Iniligtas ng mga Indian ang buhay ng mga bata, na mula noon ay natubos na, at inalagaan ng ilang mga naninirahan sa timog na nagsasalita ng wikang Indian.
- George A. Smith writes that migrants acted in an antagonistic, sometimes even violent, fashion towards LDS and Indians.
[77]↩︎
Itinala ni William Clayton si Heber C. Kimball na nanunumpa ng paghihiganti:
Nakipagtipan ako, at hindi ako kailanman titigil, ni ang aking mga inapo pagkatapos ko, hangga't ang mga lalaking pumatay kina Joseph at Hyrum ay nabura na sa lupa.
Si Hosea Stout, matapos makita ang mga bangkay nina Joseph at Hyrum Smith, ay sumulat sa kanyang journal na siya ay “nagpasya sa aking isip na hindi ko hahayaan na may anumang pagkakataong lumipas nang hindi nagagamit upang ipaghiganti ang kanilang dugo sa ulo ng mga kaaway ng simbahan” at isinulat ang kanyang hangarin na “ipaghiganti ang kanilang dugo at pagkatapos ay ang kanilang mga anak at mga anak ng kanilang mga anak hanggang sa ikaapat na salinlahi hangga’t may isang inapo pa ng mga mamamatay-tao sa mundo.”
- William Clayton's record of Heber C. Kimball making a covenant to never rest until he avenges murder of Joseph and Hyrum Smith.
- Allen Joseph Stout resolved to avenge the blood of Joseph and Hyrum Smith while there remains descendants of their murderers on the earth.
[78]↩︎
Nagbigay si Brigham Young ng ilang maaapoy na sermon tungkol sa “Pagbabayad-sala sa pamamagitan ng dugo” sa mga taong humantong sa masaker. Kabilang dito ang pagbayad ng mga mamamatay-tao para sa kanilang mga krimen.
Sa isang sermon noong Pebrero 18, 1855, itinuro ni Brigham Young na, kung magsisisi sa kanilang mga kasalanan ang mga pumatay kay Joseph Smith, kailangan nilang “maging handang pugutan ng ulo, upang ang kanilang dugo ay dumanak sa lupa, at ang usok nito ay umakyat sa harapan ng Diyos na parang insenso para sa kanilang mga kasalanan.”
Sa ibang lugar, sa isang sermon noong Hulyo 8, 1855, naitala si Brigham na nagturo na “tungkol sa mga umusig sa mga taong ito . . . maaari nating gamitin ang kaparehong batas na ginamit nila, iyon ay, pamamahala ng mga mandurumog, at kung may sinumang kaawa-awang mga hamak na pumunta rito, hiwain ang kanilang mga lalamunan.”
Dalawang taon pagkatapos ng masaker, sa isang liham na may petsang Setyembre 27, 1859, si Denala R. Eckels, na hindi isang Banal sa mga Huling Araw, ay sumulat kay Lewis Cass at nagsalita tungkol sa pagbabayad ng dugo at iba pang mga turo sa teritoryo bilang “hindi na lamang mga abstraktong teorya, kundi malalakas, buhay, aktibo, at namamayaning mga prinsipyong lumalaganap sa buong katawan at sinusunod mula sa puso.”
[79]↩︎
Ito ang mga lalaking ito, kasama ang iba pa, na kinasuhan dahil sa kanilang papel sa masaker.
- Petition for Indicted. Bonds for bail are discussed. Any outstanding arrest warrants moved to be cancelled.
- Plea for Indictment for John Doyle Lee.
[80]↩︎
Si William H. Dame ay kinasuhan noong 1874 dahil sa “kriminal, sadya, pinagplanuhan, kusang-loob at may masamang layunin, [pagsasagawa] ng isang pag-atake” at dahil sa “pagpatay” at “pagpaslang.”
Inilarawan ng mga historyador na sina Ronald Walker at Richard Turley si William H. Dame sa Massacre at Mountain Meadows:
Bilang nakatataas na opisyal ng militia sa timog Utah, una niyang iniutos kay [Isaac] Haight na huwag salakayin ang mga emigrante. Gayunman, noong madaling-araw ng Huwebes, Setyembre 10, [1857], pumayag siya sa kanilang kamatayan. Nakipagtalo siya kay Haight pagkatapos ng masaker tungkol sa kung paano iuulat sa mga awtoridad ang mga pagpatay.
[81]↩︎
Ayon sa Massacre at Mountain Meadows: An American Tragedy, kahit na si Haight ay “wala sa mismong masaker, isa siya sa mga pangunahing pinuno sa pagpaplano at pagsasagawa nito.” Idinagdag ng aklat, “Siya ang nagpadala sa mga militiaman sa Meadows at kumuha ng pag-apruba mula kay Colonel William Dame para sa pagpatay sa mga emigrante.”
[82]↩︎
Si Higbee ay aktibong kalahok sa masaker. Sinasabi ng aklat na Massacre at Mountain Meadows na “pinangunahan niya ang dalawang grupo ng mga kalahok sa masaker papunta sa Meadows mula sa Cedar City” at “ibinigay ang hudyat para magsimula ang masaker.”
[83]↩︎
Iniulat ng isang salaysay kung paano, “pagkatapos ipahayag ni Major Lee ang nakamamatay na utos na iyon sa kanyang mga tauhan, at tagubilinan sila kung paano niya ito balak isagawa, ‘nagpadala siya ng watawat ng tigil-putukan sa kuta ng mga emigrante, na nag-aalok sa kanila na kung ibababa nila ang kanilang mga sandata ay poprotektahan niya sila.’”
- July 1871 newspaper article in The Corinne Reporter places blame for massacre on Brigham.
[84]↩︎
Binanggit ng aklat Massacre at Mountain Meadows na si Lee ay “pinamunuan ang unang pag-atake sa mga emigrant” at “iniulat na umamin [na siya mismo] ay pumatay ng lima o anim na emigrant.”
[85]↩︎
Ayon sa Masaker sa Mountain Meadows, si Johnson ay “kumilos bilang tagapagsalin ng wikang Paiute sa Meadows at nagbigay ng mga utos . . . para salakayin ng mga Indian” ang mga emigrante.
Kinilala si Johnson ng abogado ng depensa ni John D. Lee bilang isa sa mga kasapi ng milisya "na naroon sa lugar, at tumutulong o pumapayag sa pagpatay sa mahigit isang daan at dalawampung lalaki, babae, at bata, sa Mountain Meadows." Inamin ni Johnson sa mga personal na pahayag na naroon siya sa masaker, pero minaliit niya ang kanyang papel o pagkakasangkot sa pagpatay.
[86]↩︎
Ang aklat na Massacre at Mountain Meadows ay nagsasaad na si Klingensmith ay “isang mahalagang tagasuporta ng masaker at ginamit ang kanyang papel bilang lokal na obispo para gamitin ang kanyang impluwensya.” Pumatay siya ng hindi bababa sa dalawang emigrante sa panahon ng masaker ngunit naging testigo ng estado upang makaiwas sa pag-uusig.
[87]↩︎
Ayon sa Utah American Indian Digital Archive,
Iminumungkahi ng mga iskolar na ang mga Southern Paiute at iba pang mga taong nagsasalita ng mga wikang Numic ay nagsimulang lumipat sa Great Basin at Colorado Plateau bandang 1000 A.D. Bago makipag-ugnayan sa mga Europeo, ang lupang tinubuan ng mga Paiute ay sumasaklaw sa mahigit tatlumpung milyong acre ng kasalukuyang timog California, timog Nevada, timog-gitnang Utah, at hilagang Arizona.
Ang pagkakasangkot ng mga Paiute sa masaker ay ipinapakita sa maraming sanggunian na may kaugnayan sa insidente.
[88]↩︎
Mga 70 miyembro ng milisya, o 15% ng yunit, ang nakilahok sa masaker sa ilang paraan, bilang tuwiran man o pangalawang mga kalahok.
- Appendix on the Iron County Militia lists its members.
[89]↩︎
Hindi alam kung talagang naglakbay kasama ng Baker-Fancher Party ang Wildcats pababa sa Southern Utah o, kung ginawa man nila iyon, gaano nga ba kalawak ang tunay na lawak ng kanilang mga banta. Ang mga pahayag tungkol sa mga bantang ginawa laban sa mga Banal ay kadalasang sabi-sabi lamang o mula sa mga mas huling alaalang ikinuwento ng iba.
- T. B. H. Stenhouse mentions the "Missouri Wildcats" in 1873, at a time when the rumor began to spread.
- Thomas Croppers shares a story of cattle being poisoned, blaming the emigrants.
[90]↩︎
Isang listahan ng mga miyembro ng pangkat na Baker-Fancher ay tinipon sa aklat na Massacre at Mountain Meadows.
- List of the emigrants part of the Baker-Fancher party.
[91]↩︎
Ilang sanggunian ang nagkuwento na nakarinig sila ng mga pang-iinsulto at pagbabanta mula sa mga miyembro ng bagon na grupo. Gayunman, mahirap patunayan ang mga salaysay na ito dahil marami sa mga ito ay sabi-sabi lamang.
[92]↩︎
Si Hamblin ay tinawag ni Brigham Young na magtrabaho kasama ang mga Paiute sa timog Utah at isa siyang mahalagang explorer at kolonisador sa timog Utah at hilagang Arizona.
Ayon sa ulat ni Jacob Forney tungkol sa masaker, “Ang mga batang ito; labing-anim lahat, ay nasa pangangalaga ko na ngayon. Labintatlo ang nakuha ko sa Santa Clara, sa tahanan ni G. J. Hamblin, na nagtipon sa kanila alinsunod sa aking mga tagubilin, at tatlo ang nakuha ko sa Cedar City habang pauwi kami, na iniwan doon ni G. Hamblin. Ikinalulugod kong sabihin na ginampanan ni G. Hamblin ang kanyang tungkulin kaugnay ng pagtitipon at pag-aalaga sa mga batang iyon.”
- BYU Harold B. Lee Library gives biographical entry to its holdings of Jacob Hamblin's papers.
- Forney writes to Anderson concerning his investigations into massacre. Lists surviving children.
[93]↩︎
Sa isang deposition noong 1874, nanumpa si Smith na “sinikap niyang ipaintindi sa isipan ng mga tao ang pangangailangan ng matinding pag-iingat tungkol sa kanilang mga pananim na butil dahil kakaunti ang lahat ng ani sa loob ng ilang taon bago ang 1857, at marami sa mga tao ang umabot sa tunay na kakulangan at nagdurusa dahil sa mga pangunahing pangangailangan sa buhay.”
- George A. Smith's affidavit from 1875. Denies any role in planning the massacre or knowledge of it until after the fact.
[94]↩︎
Sumapi si Wells sa Simbahan noong 1846 at naglingkod sa iba’t ibang tungkuling sibiko at panrelihiyon sa Utah.
- Biographical summary of Daniel H. Wells provided by The Joseph Smith Papers.
- Biographical entry for Daniel H. Wells by the Church Historian's Press.
[95]↩︎
Si Brigham ay naging pangulo ng Simbahan noong 1847 at gobernador ng Utah noong 1850. Inutusan niya ang mga Banal sa mga Huling Araw sa buong Utah na mag-imbak ng butil at magsama-sama habang naghahanda para sa pagkubkob noong Digmaan sa Utah ng 1857. Gumawa rin siya ng mga hakbang upang makipagtulungan sa mga Indian noong digmaan ngunit hinikayat ang mga tao na iwasan ang pagdanak ng dugo, kahit na nanumpa rin siyang lalabanan ang mga tropang pederal nang may dahas kung kinakailangan.
[96]↩︎
Ang Harold B. Lee Library ng BYU, sa pagpapaliwanag ng mga materyal nito na may kaugnayan sa Digmaan sa Utah, ay nagsabi:
Mula Mayo 1857 hanggang Hulyo 1858, ang Utah Expedition, na kilala rin bilang Utah War, Utah Campaign, Buchanan's Blunder, Mormon War, o Mormon Rebellion, ay naging resulta ng pasiya ni Pangulong Buchanan na palitan si Gobernador Brigham Young ng Gobernador Alfred Cumming. Nangamba ang Panguluhan na hindi tatanggapin ng komunidad ng mga Mormon ang isang gobernadong hindi Mormon, na nagresulta sa pagtigil ng koreo papuntang Utah at sa pagsama ng 2,500 sundalo sa paglalakbay ni Cumming. Nang mabalitaan ang papalapit na mga sundalo, ang mga lalaki sa Utah ay tinawag upang humawak ng armas at ang mga komunidad sa hilaga ay inilikas. Matapos ang ilang buwan ng ganitong kalagayan, at habang patuloy na umaasa sa kapayapaan, narinig ang kahandaan ng mga pinunong Mormon na tanggapin si Cumming. Nagtapos ang kasunduan sa pag-upo ni Gobernador Cumming at sa isang permanenteng garison ng pamahalaan malapit sa Salt Lake City kapalit ng kapayapaan at amnestiya.
- Harold B. Lee Library briefly describes the Utah War and the federal expeditionary force.
[97]↩︎
Sa isang liham na may petsang Setyembre 10, 1857, iniutos ni Brigham Young kay Isaac Haight ang sumusunod, kaugnay ng pangkat ni Fancher:
Hindi tayo dapat manghimasok sa kanila hangga’t hindi muna sila pinapaalalahanang lumayo. Hindi kayo dapat makialam sa kanila. Ang mga Indian na inaasahan natin ay gagawin ang gusto nila pero dapat ninyong subukang panatilihin ang mabuting ugnayan sa kanila.
- Letter from Brigham Young 1 day before MMM ordering that the Fancher Company to pass by without any interference.
[98]↩︎
Halimbawa, sinabi ng isang artikulong gumamit ng sagisag-panulat noong 1871 sa Corinne Reporter tungkol kay Brigham Young, “Walang paliwanag ang makapag-aalis sa iyo sa paratang ng pananagutan sa madugong usaping ito. Walang taong nakakakilala sa iyo, at may patas na pagkaunawa sa iyong mga doktrina at ‘patakaran,’ ang maaaring magduda. Nakatayo kang hinatulan sa harap ng hukuman ng mulat na opinyon ng publiko.”
At sinabi ng abogado ng depensa ni John D. Lee na si William Bishop:
Si Brigham Young ang tunay na kriminal, at si John D. Lee ay kasangkapan sa kanyang mga kamay. Na ginamit ni Brigham Young si John D. Lee, gaya ng paggamit ng isang mamamatay-tao sa punyal, upang paslangin ang walang kamalay-malay niyang biktima; at gaya ng pagtatapon ng mamamatay-tao sa punyal, upang maiwasan na ang duguan nitong talim ay humantong sa pagkakatuklas sa kanya, gayon din ginamit ni Brigham Young si John D. Lee upang gawin ang kanyang kasindak-sindak na gawain; at nang hindi na maiwasan ang pagkakatuklas, itinaboy niya si Lee palayo sa kanya, inalis siya mula sa simbahan, at itinapon siya nang malayo sa ipoipo ng pagkawasak.
Ang iba, gaya ni Fanny Stenhouse, ay nagsabi na kahit hindi niya ito tuwirang iniutos, malamang na tahimik na sinang-ayunan ni Brigham ang masaker. Isinulat niya, “Si Brigham Young, na noong panahong iyon ay Gobernador ng Teritoryo at Indian Agent din, ay walang ginawang ulat tungkol sa [masaker]. Hayaan ninyong ang katotohanang iyan mismo ang magsalita para sa kanyang kawalang-sala o pagkakasala.”
[99]↩︎
Sa kanyang huling panayam bago siya bitayin, sinabi ni Lee na pakiramdam niya ay siya ay “isinakripisyo sa isang duwag at napakasamang paraan” ni Brigham, na tinawag ni Lee na isang “reptile” na “inililigaw ang mga tao pababa tungo sa kapahamakan.”
- John D. Lee reportedly says he doesn't know that George A. Smith spoke out specifically against the Baker-Fancher party.
[100]↩︎
Noong 1871, itinala ni Lee sa kanyang journal na walang alam si Brigham tungkol sa masaker at hindi niya ito papayagan:
Nagkaroon ako ng mahabang panayam kay Reverend Mr. Braun. . . Walang alam si Brigham Young tungkol sa Mountain Massacre hanggang sa matapos na ang lahat; at labis niya itong pinagsisihan nang mabalitaan niya ito, at kumbinsido ako na hinding-hindi niya ito hahayaang mangyari, kung [siya] ay nakapigil sana.
- John D. Lee in private journal testifies that Brigham Young did not know about the massacre until after it happened and would have tried to stop it if he could.
[101]↩︎
Hinatulan ni Hukom Boreman si Lee ng kamatayan noong Oktubre 10, 1876. Isinagawa ang hatol sa pamamagitan ng firing squad noong Marso 23, 1877.
- Jacob Boreman passed the death sentence on John Doyle Lee who chooses to be shot as his method of execution.
- David O. Calder says John Doyle Lee's distorted view of doctrine caused massacre.
[102]↩︎
Sa kanyang sinumpaang salaysay noong Abril 10, 1871, nagpatotoo si Philip Klingensmith na sinabi sa kanya ni Issac C. Haight na “utos mula sa headquarters na lahat maliban sa maliliit na anak ng [Fancher Company] ay dapat patayin.”
Naglabas si Joshua L. Thomas ng warrant para arestuhin si Haight noong Enero 28, 1884, kahit walang naging kaso mula rito (mamamatay si Haight noong 1886).
Sa isang sinumpaang salaysay noong Hulyo 21, 1914, inalala ni George F. Gibbs na sinabi ni Brigham Young, nang malaman niya ang papel ni Haight sa masaker, na nararapat sa kanya ang “isang lubid na itatali sa [kanyang] leeg” at na iyon ay “magiging kapaki-pakinabang na gamot para kay [Haight].”
[103]↩︎
Ayon sa kanyang sinumpaang salaysay noong Abril 10, 1871, nagpatotoo si Philip Klingensmith (na kalahok sa masaker) na “sinabi sa akin ni Lieutenant-Colonel Haight na utos mula sa headquarters na papatayin ang lahat sa grupong iyon maliban sa maliliit na bata.”
Sa kanyang pahayag noong Pebrero 1863 tungkol sa masaker sa House of Representatives, sinabi ni Judge John Cradlebaugh na siya ay “binanggit ng mga pinunong Indian” sa lugar na iyon na “ibinigay ang mga pangalang John D. Lee, President Haight, at Bishop Higbee, bilang mga pangunahing kapitan.”
Sa kanyang aklat, Mormonism Unveiled (1877), igigiit ni John D. Lee na si Haight ang nangingibabaw na personalidad, sa kabila ng mas mataas na ranggo ni William H. Dame sa militia. Sa pag-alala sa nangyari pagkatapos ng masaker, itinala ni Lee:
Lubos na natakot si Colonel Dame. Hindi na niya sinubukang itanggi iyon muli, kundi sinabi: “Isaac, hindi ko alam na ganoon pala karami sila.” “Walang kaibhan iyan,” sabi ni Haight, “inutusan mo akong gawin iyon, at kailangan mong panindigan ang iyong mga utos.”
[104]↩︎
Noong Setyembre 2007, si Forest Cuch, ang executive director ng Utah division of Indian affairs at isang miyembro ng tribong Ute, ay siniping nagsabi ng sumusunod:
Kailangang tigilan na ng LDS Church ang paggawa ng kaugnayang iyan. Palagi nilang iniuugnay ang milisyang Mormon sa mga Indian. Sa halip, sabihin na may 60 miyembro ng milisyang Mormon at dalawang Paiute Indian.
- Carrie A. Moore records Forest Cuch referring to the Paiute involvement in the massacre as a "myth" and something he is tired of hearing; applauded MMM Foundation for "striving for the truth."
[105]↩︎
Sa artikulong "History: The Paiutes" na naka-host sa Utah American Indian Digital Archive Website, ginawa ang sumusunod na pahayag:
Habang marami pa ring bahagi ng masaker ang nababalot ng hiwaga, mahalagang bigyang-diin na matibay na ipinapakita ng oral na tradisyon ng mga Paiute na hindi nakilahok ang mga Paiute sa unang pag-atake o sa sumunod na masaker.
- UAIDA Website claims that Paiute oral tradition indicates the Paiutes did not participant in MMM or its aftermath.
[106]↩︎
Ang lokal na pamunuan ng simbahan at mga miyembro ng Simbahan sa Cedar City ay may mahalagang papel, gaya ni Isaac C. Haight (pangulo ng stake at pinuno ng militia) na nagpadala kay John D. Lee, isang major sa militia, para mamuno sa isang pag-atake sa pangkat ng mga emigrante. Sa kanyang aklat noong 1877, Mormonism Unveiled, sinabi ni John D. Lee kung paano si Isaac C. Haight at ang iba pang kalahok sa masaker ay “lahat bumoto, bawat isa sa kanila . . . noong Biyernes ng umaga [Setyembre 11, 1857] . . . na patayin ang lahat ng emigrante.”
Sa kanyang sinumpaang salaysay noong Abril 10, 1871, nagpatotoo si Philip Klingensmith na ipinaalam sa kanya ni Isaac C. Haight “na utos mula sa headquarters na lahat maliban sa maliliit na bata ng kompanya [ng Fancher-Baker] ay papatayin.”
- John D. Lee gives the day of the Mountain Meadows Massacre as a Friday (corresponding to September 11, 1857).
- Affidavit of Philip Klingensmith re: involvement in Mountain Meadows Massacre in Daily Corrine Reporter.
[107]↩︎
Isinalaysay ni James Haslam sa kanyang sinumpaang salaysay na si Haight ay “may nakasulat na mensahe na ipapadala kay Brigham Young, at nais niyang makahanap ng taong magdadala nito.”
Idinagdag pa niya, “Wala pa siyang nahanap nang pumunta ako roon sa bahay niya, at tinanong niya ako kung dadalhin ko iyon. Sinabi ko sa kanya na gagawin ko iyon kung posible na madala ito.”
- James Holt Haslam discusses the Mountain Meadows Massacre and its aftermath.
[108]↩︎
Iniulat ng isyu ng Chicago Daily Tribune noong Nobyembre 12, 1857 na nilason ng mga emigrante ang mga hayop:
[Ang mga emigrante] ay may dala rin silang baka na namatay, at nilagyan nila ito ng strychnine, para lasunin ang mga Indian; naglagay rin sila ng kung anong uri ng lason sa tubig na naiipon sa mga hukay. Naging sanhi ito ng ilang pagkamatay sa kanila, sa loob ng ilang araw matapos umalis ang bagon ng mga manlalakbay.
At noong Nobyembre 20, 1857, iniulat ni John D. Lee kay Brigham Young na nilason ng mga emigrante ang karne at na nakapatay ito ng ilan sa mga katutubo:
Ang kompanya roon ay nilason ang karne ng isang baka na ibinigay mo sa mga Pah van na Indiyan para kainin, na naging sanhi ng agarang pagkamatay ng 4 sa kanila, bukod pa sa pagkalason ng ilan pa. Nilason din ng kompanya ang tubig kung saan sila nagkampo, na pumatay sa maraming baka ng mga naninirahan;
Gayundin, noong 1858, itinala ni Colonel Thomas L. Kane sa kanyang journal na iniulat sa kanya ni Punong Indian na si Kanosh ang sumusunod:
Nauhaw ang isa o dalawa sa mga Indian at yumuko para uminom sa Bukal na ito kung saan kumukuha ng tubig ang mga Emigrante at uminom, at may isang namatay at ilan pang iba ang muntik nang mamatay. . .Kumatay sila ng isang baka para sa kanila pero malamang nalason ito. Dahil apat na lalaki at ilang babae at bata (ang bilang ay hindi ko na matandaan[?] sa kanila) ang namatay sa pagkain ng karne ng bakang iyon.
[109]↩︎
Ipinahayag ng isang akademikong papel noong 2013 na namatay ang mga hayop dahil sa anthrax, hindi sa sinadyang pagkalason:
Ang maingat na pagsusuri ng mga rekord sa kasaysayan, kasama ng mas bagong siyentipikong literatura, ay tila inaalis ang posibilidad ng aktuwal na pagkalason at sa halip ay sumusuporta sa mas bagong teorya na tumuturo sa baktiryang Bacillus anthracis bilang posibleng sanhi ng pagkamatay ng mga tao at hayop.
Si Jacob Forney, noong 1859, ay nagtanong sa pagiging mapagkakatiwalaan ng pahayag na nilason ng mga emigrante ang mga hayop at tubig, at tinawag na “hindi maintindihan” na “ang isang pangkat ng mga emigrante, at lalo na ang mga magsasaka, ay magdadala kasama nila ng ganoon karaming nakamamatay na lason,” at idinagdag na itinuring niya ang mga alingawngaw na “hindi dapat bigyan ng anumang pansin.”
- Study in International Journal of Legal Medicine concludes that the Emigrants did Not Poison the Water Supply and Animals.
- A portion of Jacob Forney's report concerning the massacre; includes excerpts of his interview with David W. Tulis and "Alfred [Hamblin]."
[110]↩︎
Ang orihinal na liham na ipinadala kay Brigham Young ay wala na, ngunit sa isang patotoo noong 1885, isinalaysay ni James Haslam, ang express rider na nagdala ng liham kay Brigham, ang ilan sa nilalaman nito:
May isinulat siyang mensahe para ipadala kay Brigham Young, at gusto niyang humanap ng taong magdadala nito roon. Wala pa siyang nahanap nang pumunta ako roon sa bahay niya, at tinanong niya ako kung ako ang magdadala nito. Sinabi ko sa kanya na gagawin ko kung posible itong madala. Sinabi ba niya noon ang nilalaman ng mensaheng gusto niyang dalhin at ipaabot mo? Ibinigay niya sa akin ang mensahe para basahin. Binasa mo ba ito? Oo, ginoo. Sabihin mo ang nilalaman nito nang mas malapit sa makakaya mo. Ganoon din ang sinabi ko kanina: na napaligiran ng mga Indian ang mga emigrante sa Mountain Meadows, at gusto ni Lee na malaman kung ano ang dapat gawin. Si Lee noon ay major ng tinatawag na Post, at siya ang Indian agent. Ang tanong ko ay tungkol sa mga emigrante—ano ang ibig mong sabihin sa Post? Isa itong kuta at nilayon upang gumawa ng mga paraan ng proteksyon laban sa mga Indian. Iyon bang mensahe ay inilagay sa sobre at tinatakan? Oo, ginoo. Kanino ito ipinadala? Kay Brigham Young, gobernador ng Utah Territory.
- James Holt Haslam discusses the Mountain Meadows Massacre and its aftermath.
[111]↩︎
Sa unang liham, inutusan ni Brigham Young si Isaac C. Haight na huwag makialam sa Fancher Company “hanggang sa sila ay mabigyan muna ng abiso na lumayo. Hindi kayo dapat manghimasok sa kanila. Inaasahan namin na gagawin ng mga Indian ang gusto nila ngunit dapat ninyong sikaping mapanatili ang mabuting pakikitungo sa kanila.”
Tinapos ni Brigham Young ang kanyang ikalawang liham noong Setyembre 14, 1857 kay William H. Dame sa sumusunod na tagubilin:
Sinasabi naming muli na huwag magkaroon ng anumang pag-aaksaya, laging iligtas ang buhay kung posible, ayaw naming magbuhos ng kahit isang patak ng dugo kung ito ay maiiwasan.
- Letter from Brigham Young 1 day before MMM ordering that the Fancher Company to pass by without any interference.
- Brigham Young commands the people to refrain from shedding blood if it can be avoided.
[112]↩︎
Sa kanyang ulat noong Mayo 25, 1859, sinabi ni Major James Henry Carleton na isang pinunong Pah-Ute na nagngangalang "Jackson," na kabilang sa grupong umatake, ang nagsabi sa mga pederal na imbestigador na "may dumating na mga utos sa isang liham mula kay Brigham Young na dapat patayin ng mga Katutubong Amerikano ang mga emigrante." Idinagdag niya:
Sinabi sa akin ng isang pinuno ng mga Pah-Utes na nagngangalang Touche, na ngayon ay nakatira sa Virgin River, na isang liham mula kay Brigham Young na ganoon din ang nilalaman ay dinala sa pangkat sa Virgin River ng isang lalaking nagngangalang Huntingdon, na nalaman ko na isang tagapagsalin para sa mga Indian at kasalukuyang nakatira sa Salt Lake City.
- James Henry Carlton's 1859 claim that two Native Americans reported to federal investigators they carried a letter from Brigham Young ordering them to kill those in the Fancher train.
[113]↩︎
May ilang tala na nagpapakitang kinondena ni Brigham, hindi kinunsinti, ang Masaker. Halimbawa, sa isang liham kay Thomas L. Kane na may petsang Disyembre 15, 1859, pinagtibay ni Brigham na wala siyang alam tungkol sa Masaker hanggang pagkatapos na ito ay mangyari at ang mismong pag-iisip tungkol dito ay nakapagpapasakit sa kanya:
Hindi mo kailangan, ni ng sinumang nakakakilala sa akin, ang aking pagtitiyak na, kung naipaalam sa akin ang planong paglusob sa Meadows, gagawin ko ang lahat ng pagsisikap para mapigilan iyon ayon sa pinahihintulutan ng oras, layo, at ng aking impluwensya at mga kakayahan. Ang nakapangingilabot na pangyayaring iyon ay nangyari nang hindi ko nalalaman, maliban sa mga ulat na natanggap ko pagkatapos, at sa tuwing naiisip ko iyon muli, napapanginig ako.
Sa isang telegrama walong araw matapos ang pagbitay kay Lee, nakipag-ugnayan si Brigham kay President Rutherford B. Hayes, at hiniling sa pangulo ng U.S. na magtalaga ng isang komisyon upang imbestigahan ang masaker at parusahan ang mga natitirang may sala:
Naipahayag ko na noon sa publiko na ako ay handa noon at sa lahat ng oras na magbigay ng anumang tulong na kaya ko upang maiharap sa hustisya ang mga gumawa ng malaking krimeng iyon . . . Ngayon ay buong paggalang kong hinihiling sa inyo bilang pangunahing pinuno ng dakilang bansang ito, bilang katarungan sa mga taong nanirahan sa Teritoryong ito noong panahong iyon, kung may kapangyarihan kayo, at kung wala, na ituon ang pansin ng Kongreso sa bagay na ito kapag nagpulong ito sa Hunyo, upang magtalaga ng isang komisyong may ganap na kapangyarihang mag-imbestiga sa di-makataong pagpatay na iyon at may hurisdiksiyong litisin at parusahan ang mga may sala rito.
[114]↩︎
Ang buong salaysay mula kay Brigham ay ganito:
Mga 2 o 3 buwan pagkatapos ng masaker, [si John D. Lee] ay pumunta sa aking opisina, at marami siyang sinabi tungkol sa mga Indian, kung paano sila napukaw sa galit at nagbanta sa mga pamayanan ng mga puti, at pagkatapos ay nagsimulang magkuwento tungkol sa masaker. Sinabi ko sa kanya na tumigil, dahil mula sa nalaman ko na sa mga sabi-sabi, ayaw kong lalong masaktan ang aking damdamin sa pag-uulit ng mga detalye.
- Brigham Young answers questions concerning the Massacre as part of his Deposition in July 1875. Denies role in planning the Massacre.
[115]↩︎
Sa kanyang journal para sa Setyembre 29, 1857, iniulat ni Wilford Woodruff na dumating si John D. Lee "na may dalang express at isang kakila-kilabot na kuwento ng dugo" tungkol sa mga emigrante at na si "Brother Brigham nang magsalita tungkol sa paghiwa ng mga lalamunan ng mga babae at mga bata" ay nagsabing "nakakadurog ito ng puso" at "pinasasama ang ating pakiramdam."
- Wilford Woodruff's account of John Doyle Lee making his report to Brigham Young about MMM.
[116]↩︎
Sa isang liham na may petsang Setyembre 10, 1857, (isang araw bago ang masaker), sumulat si Brigham Young kay Isaac C. Haight, at iniutos sa kanya na sabihin sa mga tao na “hindi sila dapat makialam sa kanila hangga’t hindi muna sila inaabisuhang lumayo.”
Idinagdag niya, “Hindi ninyo dapat pakialaman sila. Ang mga Indian ay inaasahan naming gagawin ang gusto nila ngunit dapat ninyong sikaping mapanatili ang maayos na pakikitungo sa kanila.”
- Letter from Brigham Young 1 day before MMM ordering that the Fancher Company to pass by without any interference.
[117]↩︎
Sa isang liham na may petsang Setyembre 14, 1857, (tatlong araw matapos ang masaker), sumulat si Brigham kay William H. Dame, na inuutusan siyang sabihin sa mga tao na "iligtas ang buhay sa tuwina kung posible, hindi namin nais magbuhos ng kahit isang patak ng dugo kung ito ay maiiwasan."
- Brigham Young commands the people to refrain from shedding blood if it can be avoided.
[118]↩︎
Si Brigham ang pangulo ng Simbahan mula 1847 hanggang sa kanyang kamatayan noong 1877 at naging gobernador ng Teritoryo ng Utah mula 1850 hanggang sa pagtanggal sa kanya ng mga pederal na opisyal noong 1857.
- Biographical entry for Brigham on the Church Historian's Press website.
[119]↩︎
Ipinahayag ni William Bishop na ginamit ni Brigham ang kanyang posisyon bilang kapwa gobernador ng teritoryo at pinuno ng Simbahan upang kumbinsihin ang mga tao na ang lahat ng tumanggi sa Simbahan at kay Brigham ay “dapat magdusa ng kamatayan, at ang kayamanan ng mga hindi naniniwala ay maging pag-aari ng mga tinatawag na Banal,” at na ang mga taong naninirahan sa Utah ay namuhay sa takot sa “blood atonement” kung sasalungatin o tatanggihan nila ang kanyang mga utos, dahil si “Brigham Young ang may nag-iisang kontrol sa lahat ng bagay sa Utah; ang kanyang salita ay batas.”
- William Bishop gives date of Massacre as September 16, 1857 and day of week as Friday; imputes blame to Brigham Young due to his being both Governor of Utah and being President of the LDS Church.
[120]↩︎
Sa warrant, si Brigham Young ay "tahasang inakusahan ng pakikialam sa mga hukuman ng hustisya, at pagpigil sa pagpaparusa sa mga nagkasala," at dahil dito, inakusahan ng "pagiging accessory after the fact" sa masaker.
- Elias Smith issues warrant for Brigham Young's arrest on charge of being accessory after the fact.
[121]↩︎
Sa huli, hindi bumaba si Brigham sa timog Utah ayon sa payo ng kanyang personal na manggagamot, na nagsabi na “sa kasalukuyan niyang kalusugan, at sa sobrang hina ng kanyang kalagayan, malalagay sa panganib ang buhay ni [Brigham] sa paglalakbay mula rito hanggang Beaver, at hindi ito magagawa nang hindi nalalagay sa pinakamalaking panganib.”
- Brigham Young's physician informs court he cannot attend proceedings in Beaver without putting his health at risk.
[122]↩︎
Sinabi rin ni Brigham na hindi niya alam ang tungkol sa masaker hanggang makalipas ang ilang panahon matapos itong mangyari, nang pumunta si John D. Lee sa kanyang opisina, na nagresulta sa “aking damdamin na lubhang nabagabag sa pagsasalaysay ng mga detalye.”
- Brigham Young answers questions concerning the Massacre as part of his Deposition in July 1875. Denies role in planning the Massacre.
[123]↩︎
Sa isang liham kay T. B. H. Stenhouse na may petsang Abril 13, 1859, isinulat ni George A. Smith tungkol sa mga emigrante, kabilang ang mga “Americats,” na sila ay “ipinagpapatuloy ang dating patakaran na barilin ang tatlong Indian tuwing lalapit sila sa kanilang mga kampo, nang hindi man lang inaalam ang kanilang mga layunin.”
Sa kanyang sinumpaang salaysay na may petsang Hulyo 5, 1875, nagpatotoo si James M. Mangum na sinabi ng mga Indian sa kanya at kay John D. Lee na “nilason ng mga Americats ang ilang karne ng baka sa Corn Creek at na marami sa kanilang mga lalaki ang namatay dahil sa pagkain nito,” kaya nagbanta ng paghihiganti ang mga Indian at “labis na galit” laban sa mga pangkat ng mga emigrante.
- Blame is placed on the Indians, and the emigrants poisoned the animals is repeated.
- James M. Mangum's Affidavit (excluded from evidence in John Doyle Lee's first trial). Positive picture of Lee as peacemaker and Indians as being violent against the emigrants is painted.
[124]↩︎
Sa kanyang Mormonism Unveiled noong 1877, sinabi ni John D. Lee na iniwan niya ang isang kampo ng mga Indian na “nasa matinding siklab ng galit” at na nagbanta silang patayin siya “maliban kung pumayag akong pamunuan sila laban sa mga emigrante, at tumulong na patayin sila.” Isinulat din ni Lee ang kanilang hiling na “patayin ang lahat ng ‘Mericats,’ gaya ng tawag nila sa kanila” at na kung hindi, ang mga Indian ay “magdedeklara ng digmaan laban sa mga Mormon at papatayin ang bawat isa sa mga pamayanan.”
Ang pahayag na nagbanta ang mga Indian na magdedeklara ng digmaan laban sa mga Mormon maliban kung tutulungan sila nitong patayin ang Missouri Wildcats ay makikita rin sa salaysay ni John M. Higbee tungkol sa masaker noong Pebrero 1894, kung saan naalala niya na sinabi sa kanya ni Lee na “kung si [John D. Lee] at ang mga Mormon ay hindi tutulong sa kanila na patayin ang Merry Cats, sasama sila sa mga Sundalo at lalaban sa mga Mormon.”
Gayunman, posible na ang mga salaysay na ito ay inimbento nina Lee at Higbee upang bigyang-katwiran ang kanilang pakikilahok sa karahasan laban sa mga emigrante.
- John M. Higbee's 1894 recollection of the Mountain Meadows Massacre.
- John Doyle Lee claims ignorance of Brigham Young's September 10, 1857 letter, and puts the blame on the Indians for the massacre.
[125]↩︎
Ang unang ulat ni John D. Lee tungkol sa masaker para kay Brigham Young, na isinulat dalawang buwan lamang matapos ang pangyayari, ay nagsinungaling sa pamamagitan ng hindi pagsasabi ng lahat nang sabihin na ang pangkat ng mga bagon ay “nahulog na biktima ng galit [ng mga Indian] malapit sa Mountain Meadows” dahil, sabi niya, “nagalit” nila ang mga ito. Hindi binanggit sa ulat na si Lee at ang mga miyembro ng militia ang nagplano ng pag-atake.
- John Doyle Lee, in a letter to Brigham Young, writes that the emigrants poisoned the animals and Indians to be blamed for the massacre.
[126]↩︎
Sa ulat na ito, itinala nina Smith at McKnight, batay sa mga pahayag na ipinaabot sa kanila ng mga gumawa ng masaker, na “pinatay ng mga Indian ang buong pangkat, maliban sa ilang maliliit na bata.”
- Account of massacre written by Smith and McKnight at Cedar City. Much of the blame is put onto the Indians.
[127]↩︎
Sa isang sermon na may petsang Marso 8, 1863, sinubukan ni Brigham na ibunton ang sisi sa mga Katutubong Amerikano para sa Masaker:
Isang pangkat ng mga emigrante ang naglalakbay sa rutang papuntang California. Halos lahat sa pangkat na iyon ay pinatay ng mga Indian. Ang nakalulungkot na pangyayaring iyon ay ibinintang sa mga puti.
Ang ilan sa mga sinisi sa masaker ay sinubukan ding isisi ito sa mga Indian sa pagtatangkang paliitin ang sarili nilang papel sa pangyayari, gaya ni John D. Lee na, sa kanyang Mormonism Unveiled (1877), ay nagsabing nagbanta ang mga Indian na papatayin siya maliban kung pumayag siyang pamunuan sila laban sa mga emigrante at tumulong na patayin ang mga ito matapos niya silang makitang “balisang-balisa sa tindi ng galit.”
Sa kanilang sinumpaang salaysay noong Abril 9, 1877, naalala nina Anson at Mary Call na noong Oktubre 1857 sinabi sa kanya ni Lee na ang tanging may sala sa masaker ay ang mga Indian at na walang mga "puti" na nakilahok dito.
[128]↩︎
Si Garland Hurt, sa kanyang sulat sa Kalihim ng Interior na si Jacob Thompson, ay nagsabi na inamin ng mga Indian na “nakibahagi sila sa masaker sa mga emigrante, ngunit sinabi nilang hinikayat sila ng mga Mormon na gawin iyon.”
- Garland Hurt's statement that the Indians participated in the massacre due to the influence of Church members.
[129]↩︎
Nagtapos ang kanyang unang paglilitis na walang naging pasya ang hurado, pero napatunayang nagkasala si Lee sa kanyang ikalawang paglilitis. Noong Marso 23, 1877, siya ay pinatay sa pamamagitan ng firing squad.
Igigiit ni Lee na siya ay inosente “na kailanman ay hindi gumawa ng anumang sadyang mali sa buong pangyayaring ito.” Binanggit din niya, “Mukhang kailangan akong gawing biktima—dapat may maging biktima, at ako ang biktima. Iniaalay ako bilang sakripisyo para mapawi ang damdamin—ang mapaghiganting damdamin, o sa ibang salita, ginagamit ako para pagbigyan ang mga panig.”
- John Doyle Lee's final words before his execution March 23, 1877.
[130]↩︎
Ang ilan sa mga lalaking kinasuhan dahil sa kanilang papel sa masaker, tulad nina John Higbee at Isaac Haight, ay nagtago. Ang iba naman, tulad ni Phillip Klingensmith, ay naging testigo para sa prosekusyon upang maiwasan ang pag-uusig.
[131]↩︎
Noong Marso 1859, bumuo si Hukom John Cradlebaugh ng isang grand jury sa Provo, Utah, upang magsampa ng mga sakdal kaugnay ng masaker at iba pang hindi pa nalulutas na mararahas na krimen sa teritoryo. Ang alitang pampulitika sa pagitan nina Cradlebaugh, Gobernador Alfred Cumming, at mga lokal na lider ng mga Banal sa mga Huling Araw ay nauwi sa walang naisasampang kaso at pagpapaalis sa hurado noong panahong iyon.
[132]↩︎
Si Forney, batay sa ebidensyang nakalap niya noong panahong iyon, ay nagpasiya sa kanyang ulat na inihanda para sa Senado ng Estados Unidos na ang masaker ay isinagawa “ng mga puti [mga Mormon] at mga Indian.”
[133]↩︎
Noong Abril 1858, naglabas si Pangulong James Buchanan ng Estados Unidos ng isang proklamasyon ng amnestiya “sa mga naninirahan sa Utah, na magpapasakop sa mga batas,” na nag-aalok sa kanila ng “isang libreng kapatawaran para sa mga sedisyon at pagtataksil na nagawa nila hanggang ngayon.” Pinagtibay ito ni Gobernador Alfred Cumming noong Hunyo 1858.
Sa isang sinumpaang salaysay noong 1859, iniulat ni James Lynch na sinabi ng pederal na Indian agent na si Jacob Forney na kasama sa kapatawaran ang masaker:
Paulit-ulit kong narinig na sinabi niya kay [Jacob Forney] sa mga Mormon na hindi nila kailangang matakot kay Judge Cradlebaugh . . . na ang mga Mormon (mga mamamatay-tao at lahat) ay kasama lahat sa proklamasyon at kapatawaran ng Pangulo, at hindi sila lilitisin o parurusahan para sa anumang paglabag na nagawa bago inilabas ang kapatawaran...
[134]↩︎
Tumagal ang digmaan mula 1861 hanggang 1865 at nailihis nito ang atensyon ng pederal na pamahalaan mula sa mga usapin sa Utah (isang teritoryong nanatiling tapat sa Union) upang tumuon sa banta ng paghiwalay ng Timog.
- History.com Website notes U.S. Civil War began April 12, 1861 and ended April 9, 1865.
[135]↩︎
Sa kanyang liham kay Wm. W. Belknap na may petsang Mayo 21, 1872, isinulat ni Brigham na gusto ng mga hukom na manatiling bukas ang kaso ng Mountain Meadows Massacre upang magpakita ng negatibong larawan ng Simbahan at “udyukan ang opinyon ng publiko laban sa aming komunidad.”
- In a letter, Brigham Young believes the judges wanted inquiry into massacre to remain open to paint a negative picture of the Church.
[136]↩︎
Si Horace Greeley, isang Amerikanong mamamahayag at editor, ay nagsabi sa isang liham na may petsang Hulyo 18, 1859, na “may ilang batayan ng katotohanan ang kasalukuyang paniniwala ng mga Gentil na ang mga Mormon ay nagnakaw, nanakit, at maging pumatay ng mga tao sa Teritoryong ito, sa mga pangyayaring dapat magpailalim sa mga may sala sa nararapat na parusa, ngunit matibay na pinagtatakpan ng mga saksing Mormon, mga grand juror, mga petit juror, at mga mahistrado ang mga may sala.”
- Mormons are guilty of horrendous acts of evil, including murder, in the Utah territory. Mormons are protecting their own at a judicial level. Based, in part, on testimony of surviving children.
[137]↩︎
Sa isang sermon na may petsang Agosto 12, 1857, si Heber C. Kimball, na nagpapasiklab ng damdaming laban sa pamahalaan, ay nagsabi:
Magpadala kayo rito ng 2,500 sundalo, ang ating mga kapatid, para wasakin ang mga taong ito! Sa tulong ng Makapangyarihang Diyos, lalaban ako hanggang wala nang kahit isang patak ng dugo sa aking ugat. Diyos ko! Sapat ang dami ng aking mga asawa para talunin ang Estados Unidos, dahil sila na mismo ang magpapalo sa kanilang sarili.
Isang linggo lamang bago ang masaker, isinulat ni Brigham sa isang liham sa kanyang pamangkin na si John Young na kung aatake ang Pamahalaan ng U.S., magiging handa ang mga Banal na tumugon:
Napagpasyahan na namin ilang taon na ang nakalipas na kung muli kaming aatakihin ng isang mandurumog, pinamumunuan man ng sarili nilang silakbo ng damdamin, o ginawang legal ayon sa saligang batas ng Pangkalahatang Pamahalaan o ng pamahalaan ng alinman sa mga estado o teritoryo, lalabanan namin ang kanilang mga pang-aatake; sa pamamagitan ng pagtawag sa Diyos, at sa sarili naming mga bisig, para sa proteksiyong iyon na noon pa man ay ipinagkait sa amin ng mga Kristiyanisado at sibilisadong bansa.
May iba pang mga halimbawa ng ganitong mga sermon ng mga pinuno ng Simbahan, bago at pagkatapos ng Masaker.
[138]↩︎
Ang mga talaan ng Samahan ng mga Kababaihan sa Cedar City para sa Setyembre 10, 1857, (isang araw bago ang masaker) ay nagsasaad:
Magugulo ang mga panahong ito, at dapat tayong manalangin nang palihim para sa ating mga asawa, anak na lalaki, ama, at mga kapatid na lalaki. Inutusan ang mga kapatid na babae na ituro sa kanilang mga anak na lalaki at babae ang mga alituntunin ng kabutihan, at itanim sa kanilang mga puso ang pagnanais na ipaghiganti ang dugo ng mga propeta.
- Cedar City Relief Society minutes say that Eliza Ann Haight taught the importance of avenging the blood of the Prophets.
[139]↩︎
Parehong tapat at nadismayang mga Banal sa mga Huling Araw ang nag-ingat ng mga pagbanggit tungkol sa isang “sumpa” o tipan na ipaghiganti ang dugo ng mga martir na sina Joseph at Hyrum Smith laban sa “bansang ito”—na ang ibig sabihin ay ang Estados Unidos—na minsan ay naging bahagi ng seremonya ng endowment.
Halimbawa, itinala ni William Clayton na sinabi ni Heber C. Kimball sa isang pulong noong Disyembre 21, 1845, sa Nauvoo na siya ay "nakipagtipan, at hindi kailanman magpapahinga ni ang aking mga inapo pagkatapos ko hanggang sa ang mga lalaking pumatay kina Joseph at Hyrum ay mapawi sa ibabaw ng lupa."
Naglathala noong 1840s ang mga hindi kuntentong Banal sa mga Huling Araw at si Maria Van Deusen ng mga pagbubunyag tungkol sa endowment at inilarawan ang panunumpa na ibinigay sa templong Nauvoo sa ganitong paraan:
Mataimtim mong isinusumpa, sa harapan ng Makapangyarihang Diyos, ng kanyang mga banal na anghel, at ng mga saksing ito, na ipaghihiganti mo sa bansang ito ang dugo ni Joseph Smith, at ituturo rin ito sa iyong mga anak; at na mula sa oras na ito ngayon at magpakailanman, sisimulan at isasagawa mo ang pakikipaglaban laban sa bansang ito, at pananatilihing lubos na lihim ang layuning iyon, ngayon at magpakailanman. Tulungan ka nawa ng Diyos.
[140]↩︎
Itinala ni Abraham H. Cannon, anak ni George Q. Cannon, noong 1889: “[Nauunawaan ni George Q. Cannon] nang tanggapin niya ang kanyang endowment sa Nauvoo na nanumpa siya laban sa mga pumatay sa Propetang si Joseph gayundin sa iba pang mga propeta, at kung nakatagpo man siya noon ng sinuman sa mga nakibahagi sa masaker na iyon ay walang duda na tinangka niyang ipaghiganti ang dugo ng mga martir.”
Parehong mga tapat at mga nadismayang miyembro sa Utah ay nag-iwan din ng mga salaysay tungkol sa paggawa ng sumpa o tipang ito, bagaman karamihan sa mga paglalarawang ito ay mga paraphrase.
[141]↩︎
Walang magagamit na mga tala mula sa Simbahan na may kaugnayan sa endowment ceremony noong panahon ng Nauvoo. Ang mga tala na available ay karamihan mga polemikong akda mula sa mga dating miyembrong naging laban sa Simbahan.
Bagaman ipinapakita ng ilang paglalantad tungkol sa templo na ang mga Banal mismo ay inatasang marahas na kalabanin ang Estados Unidos, ipinapakita ng ibang bersyon ng sumpa na nananalangin ang mga Banal sa Diyos na ipaghiganti ang dugo ng mga martir, katulad ng gawain sa Pahayag 6:9-11.
[142]↩︎
Isang halimbawa ng ganitong retorika ay makikita sa sermon ni Brigham Young noong Pebrero 18, 1855, kung saan naitala na sinabi niya ang sumusunod:
Kung mayroon silang anumang paggalang sa sarili nilang kapakanan, lalabas sila at sasabihin kung si Joseph Smith ay isang propeta o hindi, ‘Ibinuhos namin ang kanyang dugo, at ngayon ay pagbayaran natin ito;’ at magiging handa silang mapugutan ng ulo, upang ang kanilang dugo ay dumanak sa lupa, at ang usok nito ay umakyat sa harap ng Panginoon bilang kamanyang para sa kanilang mga kasalanan.
Pagkatapos ng pagbitay kay John D. Lee noong Marso 1877, sinabi ni Brigham na iyon ay magiging isang, kahit hindi sapat, halimbawa ng "Blood Atonement," na nagpapakitang naunawaan niya ang “Blood Atonement” bilang may kaugnayan sa parusang kamatayan na pinahihintulutan ng estado o teokrasya. Nang tanungin siya ng isang reporter kung naniniwala siya sa "blood atonement," sumagot si Brigham ng "Oo," at idinagdag na naniniwala siya:
Hindi pa man lang nakakalahati si Lee sa pagbabayad-sala para sa kanyang malalaking krimen. Namatay ang Tagapagligtas para sa lahat ng kasalanan ng sanlibutan sa pagbubuhos ng kanyang dugo, at pagkatapos ay naniniwala ako na siya na kusang nagbububo ng dugo ng tao, sa pamamagitan ng tao ay mabububo ang kanyang dugo.
Mayroon ding iba pang mga halimbawa ng ganitong retorika mula sa mga sanggunian noong panahong iyon.
[143]↩︎
Ang Chicago Daily Tribune noong Setyembre 17, 1872, ay nagsabi:
Ilang taon ang nakalipas, isang opisyal ng hukbo ang naglagay sa lambak ng isang maliit na tipak ng bato, na may magaspang na ukit na nagsasabing: "Ang paghihiganti ay akin, sabi ng Panginoon." Agad itong inalis sa utos ni Brigham Young.
Isang kahalintulad na salaysay ang iniulat ni Captain George F. Price sa isang liham na may petsang Mayo 25, 1864, na muling inilimbag sa Union Vadette noong Hunyo 8, 1864.
- Brigham Young is reported to have removed the slab commemorating massacre placed there by a US army officer by George F. Price.
- Brigham Young is reported to have removed the slab commemorating massacre in Chicago Daily Tribune.
[144]↩︎
Itinala ni Wilford Woodruff kung paano nila ni Brigham binisita ang lugar ng masaker at nakita ang monumento na inilarawan niya na, “Isang bato sa ibaba ang may sumusunod na inskripsiyon: 120 kalalakihan, kababaihan, at mga bata, pinaslang nang walang awa noong unang bahagi ng Set 1857.” Walang banggit na nagkaroon si Brigham ng negatibong reaksiyon dito o na ninais niyang sirain ito.
- Wilford Woodruff's account of Brigham Young visiting the area of Mountain Meadows where the massacre took place.
[145]↩︎
Inilarawan ni Juanita Brooks, sa kanyang talambuhay ni Lee:
Noong [Abril 20, 1961] nagpulong nang magkakasama ang Unang Panguluhan at Korum ng Labindalawa ng Simbahang Mormon at “Napagpasiyahan ng Konseho, matapos isaalang-alang ang lahat ng magagamit na katotohanan, na magbigay ng pahintulot para sa muling pagbabalik sa pagiging miyembro at sa dati niyang mga pagpapala kay John D. Lee.” Noong sumunod na Mayo 8 at 9, isinagawa ang mga kinakailangang ordenansa sa Salt Lake Temple.
Ipinaliwanag ng historyador na si Will Bagley na ang kahilingan ay nagmula sa ilan sa mga inapo ni Lee.
- Juanita Brooks reports the restoration of John D. Lee's temple blessings.
- Bagley describes the restoration of John D. Lee's temple blessings.
[146]↩︎
Halimbawa, sa pagsasalita sa ika-150 anibersaryo ng masaker, kinilala ni Henry B. Eyring na “ang pananagutan para sa masaker ay nasa mga lokal na pinuno” ng Simbahan at na ipinahahayag ng Simbahan ang “matinding pagsisisi para sa masaker na isinagawa sa lambak na ito 150 taon na ang nakalipas sa araw na ito at para sa hindi nararapat at di-masukat na pagdurusang naranasan noon ng mga biktima at ng kanilang mga kamag-anak hanggang sa kasalukuyan.”
May iba pang ganitong mga pagkakataon, kabilang ang isang buong artikulo na nakalaan para sa Mountain Meadows Massacre sa isyu ng Ensign noong Setyembre 2007.
[147]↩︎
Mula pa noong ikalabinsiyam na siglo, hayagang kinondena o tinuligsa ng mga lider ng simbahan ang masaker. Si John Taylor, halimbawa, ay tinuligsa ang masaker bilang isang “walang-awang, mala-demonyo, madugong gawa” at isang “nakapangingilabot na kahihiyan.”
Tinawag din ni Charles W. Penrose, isang apostol at kalaunan ay miyembro ng Unang Panguluhan, noong 1884 ang masaker na isang "nakapangingilabot na pangyayari," isang "kahindik-hindik na trahedya," at isang "krimen."
Mas kamakailan, sinabi ni Henry B. Eyring na ang ginawa ng mga may kagagawan ng masaker ay “isang kakila-kilabot at hindi mapapatawad na paglihis sa Kristiyanong turo at asal.”
[148]↩︎
Dumalo sa pagtitipon ang mga opisyal ng Simbahan, mga lokal na residente ng timog Utah, at mga inapo ng pangkat ng Baker-Fancher. Ayon sa iniulat ng Deseret News, sinabi ni Elder Henry B. Eyring sa seremonya:
Ipinapahayag namin ang matinding panghihinayang para sa masaker na isinagawa sa lambak na ito 150 taon na ang nakalipas sa araw na ito, at para sa hindi nararapat at hindi masabing pagdurusang naranasan noon ng mga biktima at ng kanilang mga kamag-anak hanggang sa kasalukuyan. . . . Isang hiwalay na pagpapahayag ng panghihinayang ang nararapat sa mga Paiute, na di-makatarungang pinasan nang napakatagal ang pangunahing sisi sa nangyari noong masaker.
- Church News reports on the 150th anniversary memorial service for the massacre.
- Deseret News reports on the 150th anniversary memorial service of the massacre.