Het Boek van Mormon en het Spaulding-manuscript

Wat is het Spaulding-manuscript?

Het Spaulding-manuscript (ook bekend als "Manuscript Found") is een kladversie van een fictief verhaal dat Solomon Spaulding[BIO] rond 1812 schreef.[1] Het verhaal gaat over een groep Romeinse soldaten die uit koers raken en in Noord-Amerika belanden terwijl ze van Rome naar Groot-Brittannië reizen.[2]

Wat heeft het met het Boek van Mormon te maken?

In 1834 publiceerde mormooncriticus E. D. Howe[BIO] Mormonism Unvailed, met daarin getuigenissen van buren en familieleden van Solomon Spaulding die zeiden dat zij dachten dat er overeenkomsten waren tussen Spauldings manuscript en het Boek van Mormon.[3] Howe beweerde ook dat Sidney Rigdon[BIO] het manuscript van Spaulding in zijn bezit had, een versie van het Boek van Mormon schreef en die versie aan Joseph Smith gaf.[BIO][4]

Critici van de Kerk hebben sinds 1834 de theorie herhaald dat Joseph Smith of Sidney Rigdon het Boek van Mormon uit het boek van Solomon Spaulding heeft gekopieerd.[5]

Zwart-witscan van een versleten handgeschreven document uit de 19e eeuw, — Pagina 1 van 'Manuscript Found', algemeen bekend als het 'Spaulding-manuscript'.

Tijdlijn van "Manuscript Found"

ca. 1809-1812

Solomon Spaulding schrijft "Manuscript Story."[6]

ca. 1814-1816

Het ‘Manuscript Story’ is naar verluidt naar de drukkerij van Patterson & Lambdin in Pittsburgh, Pennsylvania, gebracht.[7]

1816

Solomon Spaulding sterft in Amity, Pennsylvania.[8]

juli 1816

De krant The Commonwealth[9] publiceert de namen van mensen voor wie post lag op het postkantoor in Pittsburgh, Pennsylvania, onder wie Solomon Spaulding en Sidney Rigdon.

ca. 1819-1822

Sidney Rigdon wordt uitgenodigd om predikant te worden in Pittsburgh, Pennsylvania.[10]

1828-1829

Joseph Smith vertaalt het Boek van Mormon.[11]

26 maart 1830

Het Boek van Mormon wordt gepubliceerd.[12]

15 februari 1831

De Cleveland Advertiser stelt dat „men gelooft” dat Sidney Rigdon de auteur is van het Boek van Mormon.[13]

ca. 1833

Dokter Philastus Hurlbut[BIO] krijgt het Spaulding-manuscript in handen.[14]

januari 1834

Een aankondiging in de Painesville Telegraph stelt dat een commissie heeft vastgesteld dat het Boek van Mormon door Solomon Spaulding is geschreven.[15]

1834

E. D. Howe publiceert Mormonisme ontsluierd, waarin wordt beweerd dat het Boek van Mormon is geplagieerd uit Spauldings manuscriptverhaal.[16]

ca. 1839-1840

E. D. Howe, eigenaar van de Painesville Telegraph, verkoopt de krant en het Spaulding-manuscript.[17]

1838

In het boek Het mormonisme ontmaskerd beweert Samuel Williams[BIO] dat Sidney Rigdon het Spaulding-manuscript gebruikte om het Boek van Mormon te schrijven.[18]

1839

In een brief aan de Quincy Whig ontkent Sidney Rigdon enige kennis van het manuscript van Spaulding te hebben.[19]

1840

Benjamin Winchester,[BIO] een heilige der laatste dagen uit Conneaut, Ohio, schrijft een weerlegging van de theorie over het Spaulding-manuscript.[20]

30 jaar

1870

In het boek Leven in Utah herhaalt mormooncriticus J. H. Beadle[BIO] de theorie dat Sidney Rigdon het Boek van Mormon heeft geplagieerd.[21]

1883

In een pamflet over het mormonisme wijst William Smith[BIO] de Spaulding-theorie af.[22]

1883

Apostel George Reynolds[BIO] schrijft De mythe van het "gevonden manuscript".[23]

1885

L. L. Rice[BIO] schenkt het Spaulding-manuscript aan Oberlin College.[24]

1885

De Gemeenschap van Christus publiceert het Spaulding-manuscript, met daarin een brief van L. L. Rice waarin staat: "Niemand die dit manuscript leest, zal geloof hechten aan het verhaal dat Solomon Spaulding op enigerlei wijze de auteur van Het Boek van Mormon was."[25]

1885

William Whitsitt[BIO] schrijft een ongepubliceerde biografie van Sidney Rigdon waarin wordt beweerd dat Sidney Rigdon de echte auteur van het Boek van Mormon was.[26]

juni 1885

De Santa Maria Times meldt dat "er is beweerd" dat er een tweede Spaulding-manuscript is dat de bron is van het Boek van Mormon.[27]

februari-april 1900

Joseph F. Smith[BIO] schrijft een driedelige serie voor de Improvement Era waarin hij het Spaulding-manuscript beschrijft en zijn ontmoeting met L. L. Rice, die het manuscript een tijdlang bezat.[28]

1909

B. H. Roberts[BIO] bespreekt de Spaulding-Rigdon-theorie en de problemen ermee in New Witnesses for God.[29]

1915

Niet-Heilige der Laatste Dagen James E. Homans[BIO] schrijft The Case Against Mormonism onder het pseudoniem Robert C. Webb. Hij analyseert de theorie van het Spaulding-manuscript en concludeert dat die niet standhoudt.[30]

1945

Kerkcriticus Fawn Brodie[BIO] publiceert haar biografie van Joseph Smith, No Man Knows My History, waarin ze de Spaulding-theorie over het auteurschap van het Boek van Mormon kort noemt en verwerpt.[31]

juni 1977

The Salt Lake Tribune meldt dat het handschrift van Solomon Spaulding overeenkomt met dat van een onbekende schrijver voor 1 Nephi[32] tijdens de vertaling van het Boek van Mormon.[33] Maar nadat het eerste rapport openbaar wordt gemaakt, trekken twee van de drie handschriftexperts hun conclusies in.[34]

juli 1977

Jerald Tanner,[BIO] een criticus van de Kerk, zegt dat hij geen overeenkomsten ziet tussen het handschrift in het Spaulding-manuscript en het manuscript van het Boek van Mormon.[35]

1985

Mark Hofmann[BIO] ontdekt naar verluidt een eigendomsakte uit 1822, ondertekend door Sidney Rigdon en Solomon Spaulding, maar later wordt bewezen dat die vervalst is.[36]

1996

Het Religious Studies Center van BYU en Kent Jackson[BIO] publiceren facsimile's van het Spaulding-manuscript.[37]

2005

Drie critici van de Heiligen der Laatste Dagen publiceren Wie schreef het Boek van Mormon echt? Het Spalding-raadsel , waarin steun wordt bepleit voor de theorie van het Spaulding-manuscript.[38]

2005

Matthew Roper[BIO] schrijft een reactie op Wie schreef werkelijk het Boek van Mormon? Het Spalding-raadsel die de steun voor de Spaulding-theorie weerlegt.[39]

2008

Matthew Jockers,[BIO] een voormalige Heilige der Laatste Dagen, en twee anderen publiceren een stylometrisch onderzoek waarin ze concluderen dat de tekst van het Boek van Mormon grotendeels uit het manuscript van Spaulding kwam.[40]

2011

Bruce Schaalje[BIO] en anderen publiceren een reactie op de studie van Jockers die laat zien dat de methode van Jockers gebrekkig is, omdat die methode erop wijst dat Oliver Cowdery,[BIO] Parley P. Pratt,[BIO] en Sidney Rigdon waarschijnlijk auteurs van de Federalist Papers waren.[41]

2019

In de podcast Mormon Stories zegt kerkkriticus Dan Vogel[BIO] dat hij niet gelooft in de Spaulding-Rigdon-theorie.[42]

Expand Timeline

Wie was Solomon Spaulding?

Solomon Spaulding ging naar Dartmouth College en werd tot predikant gewijd.[43] Hij verhuisde naar Ohio en schreef een manuscript van een fictief verhaal over een groep Romeinen die in Noord-Amerika landden en hun avonturen onder de inheemse Amerikanen, maar het werd nooit gepubliceerd.[44]

Hij zou naar Amity, Pennsylvania, zijn verhuisd, waar hij het manuscript aan de drukkerij Patterson & Lambdin gaf, maar het werd nooit gedrukt.[45] Hij stierf in 1816.[46]

Zijn er overeenkomsten tussen Spauldings verhaal en het Boek van Mormon?

Ja. Die omvatten een oud verslag dat onder een steen is gevonden, grote veldslagen en nog een paar andere dingen (zie de tabel hieronder).[47]

Zowel critici als wetenschappers van het Boek van Mormon zijn het er echter over eens dat het Spaulding-manuscript geen rol speelde bij het ontstaan van het Boek van Mormon.[48]

Voorbeelden van overeenkomsten tussen het manuscript van Spaulding en het Boek van Mormon

Onderwerp[49]	Spaulding manuscript	Het Boek van Mormon
Een oude tekst wordt onder een steen gevonden.	Solomon Spaulding beschreef dat hij het manuscript onder een steen bij Conneaut, Ohio vond.[50]	Joseph Smith beschreef dat hij de platen vond in een stenen kist die verborgen was onder een steen.[51]
Een groep mensen reist per boot naar het Amerikaanse continent.	Een groep Romeinen werd van Rome naar Brittannië gestuurd, maar raakte door een storm uit koers. Ze krijgen een goddelijke boodschap dat ze gered zullen worden. Kort daarna landt de groep in Noord-Amerika.[52]	Lehi's familie reisde per schip naar de Amerika's en kreeg te maken met een storm als straf voor goddeloosheid, die daarna ging liggen nadat ze zich bekeerden.[53]
Vertaald uit een oude taal.	Spaulding schreef dat het manuscript dat hij ‘vond’ in het Latijn was geschreven.[54]	Het Boek van Mormon zegt dat het in ‘hervormd Egyptisch’ is geschreven.[55]
Paarden in Amerika van vóór Columbus.	Er is één verwijzing naar een personage dat op een paard rijdt in het manuscript van Spaulding.[56]	Het Boek van Mormon noemt paarden als onderdeel van de fauna die in het beloofde land voorkwam.[57]
Jezus Christus.	De Romeinen wijzen één man aan als dienaar van Jezus Christus voor hun groep.[58]	Op de titelpagina van het Boek van Mormon staat dat een van de doelen ervan is om Joden en heidenen ervan te overtuigen dat Jezus de Christus is.[59]
Grote veldslagen tussen beschavingen.	De inleiding van "Manuscript Found" zegt dat het het verslag is van de opkomst en ondergang van grote beschavingen.[60]	Het Boek van Mormon beschrijft een grote oorlog tussen de Lamanieten en de Nephieten die eindigde met de vernietiging van de Nephitische beschaving.[61]

Expand Table

Wat gebeurde er uiteindelijk met het manuscript van Spaulding?

Nadat Solomon Spaulding in 1816 stierf, kreeg dokter Philastus Hurlbut het manuscript in 1833 in handen, en in de jaren daarna ging het langs verschillende mensen totdat het terechtkwam bij Oberlin College in Ohio (zie tabel hieronder).[62]

Date	Bezit van het manuscript
ca. 1809-1812	Solomon Spaulding schrijft ‘Manuscript Found’.[63]
1816	Matilda Spaulding,[BIO] de vrouw van Solomon Spaulding, erft het manuscript van Spaulding.[64]
1833	Dokter Philastus Hurlbut krijgt het Spaulding-manuscript in handen en geeft het aan E. D. Howe.[65]
1839-1840	E. D. Howe verkoopt zijn krantenkantoor en al zijn papieren (waaronder het manuscript van Spaulding) aan L. L. Rice.[BIO][66]
1885	L. L. Rice stuurt ‘Manuscript Found’ naar Oberlin College.[67]
1885–heden	Oberlin College is sinds 1885 in het bezit gebleven van “Manuscript Found”.[68]

Expand Table

Ik heb gehoord dat er twee Spaulding-manuscripten waren. Is dat waar?

Mogelijk, maar waarschijnlijk niet. Sommigen hebben betoogd dat er twee manuscripten waren: een dat in Honolulu werd ontdekt en een tweede onbekend manuscript dat werd gebruikt om het Boek van Mormon te schrijven.[69][70] In Mormonism Unvailed suggereerde E. D. Howe dat het manuscript dat dokter Philastus Hurlbut vond niet hetzelfde manuscript was dat Solomon Spaulding met vrienden en buren deelde.[71]

Lewis L. Rice, die het Spaulding-manuscript rond 1885 tussen zijn papieren vond, meldde echter dat er op een buitenomslag “Manuscript Story-Conneaut Creek” stond geschreven[72] en dat er geen ander manuscript was.[73]

Is Sidney Rigdon verbonden met het Spaulding-manuscript?

Nee, waarschijnlijk niet. Het idee dat ze met elkaar verbonden zijn, is vaak herhaald,[74][75] maar Sidney Rigdon ontkende dat hij iets wist van het manuscript van Spaulding.[76]

Er zijn twee mogelijke verbanden tussen Sidney Rigdon en Solomon Spaulding. Ten eerste woonden ze allebei in Pennsylvania,[77] en Rigdon heeft mogelijk in Pittsburg gewoond in het jaar dat Solomon Spaulding stierf.[78] Ten tweede beweerde E. D. Howe in 1834 dat Rigdon bevriend was met de uitgever die het manuscript had.[79]

Handelde Parley P. Pratt als tussenpersoon tussen Sidney Rigdon en Joseph Smith, en gaf hij Joseph het manuscript van Spaulding?

Nee. Hoewel sommigen deze bewering hebben gedaan,[80] is er geen bewijs om deze theorie te ondersteunen. Parley Pratt ontkende dat hij vóór 1830 enige kennis had van het Boek van Mormon en zei dat hij het Boek van Mormon in oktober 1830 aan Sidney Rigdon introduceerde.[81]

Dus, komt het Boek van Mormon uit het Spaulding-manuscript?

Nee, waarschijnlijk niet. Er zijn veel argumenten waarom deze theorie onwaarschijnlijk is. Het Boek van Mormon en het Spaulding-manuscript vertellen bijvoorbeeld verschillende verhalen[82] en de getuigenissen in Mormonism Unvailed zijn ook 20 jaar oud en worden vaak tegengesproken door het manuscript.[83] Zie de tabel hieronder voor meer informatie.

Argumenten tegen de Spalding-theorie

Argumenten

Het Boek van Mormon en ‘Manuscript Found’ vertellen niet hetzelfde verhaal.[84][85]

De getuigenissen in Mormonism Unvailed die het Spaulding-manuscript in herinnering roepen, zijn gebaseerd op herinneringen van bijna 20 jaar oud.[86]

De inhoud van het manuscript van Spaulding spreekt de getuigenissen in Mormonism Unvailed tegen.[87]

Sidney Rigdons connectie met de drukkerij van Lambdin is gebaseerd op een vermoeden van E. D. Howe.[88]

Er is geen bewijs dat Joseph Smith en Sidney Rigdon elkaar vóór 1830 hebben ontmoet.[89]

Als Sidney Rigdon de echte schrijver van het Boek van Mormon was, zou hij geen ondergeschikte rol onder Joseph Smith hebben geaccepteerd.[90]

Sidney Rigdon ontkende kennis van het Spaulding-manuscript en auteurschap van het Boek van Mormon.[91]

Het Boek van Mormon is niet geschreven in de stijl van Sidney Rigdon.[92]

Het enige bekende Spaulding-manuscript lijkt niet op het Boek van Mormon, en er is geen documentair bewijs voor een tweede Spaulding-manuscript.[93]

Handschriftonderzoek van Spauldings schrift en dat van een onbekende schrijver van het Boek van Mormon wijst erop dat ze niet hetzelfde zijn.[94]

Het Spaulding-manuscript is niet religieus.[95]

Er zijn te veel aannames die je moet accepteren om de Spaulding-theorie logisch te laten zijn.[96]

De Spaulding-theorie hangt ervan af dat iedereen die erbij betrokken was het geheim hield, en dat lijkt niet waarschijnlijk.[97]

Heeft handschriftonderzoek niet bewezen dat er een verband is tussen het Spaulding-manuscript en het Boek van Mormon?

Nee. In juni 1977 meldde een artikel in de The Salt Lake Tribune dat drie handschriftdeskundigen onafhankelijk van elkaar hadden vastgesteld dat handschriftvoorbeelden van Solomon Spaulding en een onbekende schrijver van het Boek van Mormon overeenkwamen.[98] In september 1977 trokken twee van de deskundigen hun verklaringen echter in.[99]

Jerald Tanner, een criticus van de kerk, analyseerde ook handschriftvoorbeelden uit de vertaling van het Boek van Mormon en van Solomon Spaulding en vond geen overeenkomsten tussen de handschriften.[100]

Maar wees een ‘woordafdruk’-analyse er niet op dat Sidney Rigdon het manuscript van Spaulding gebruikte om het Boek van Mormon te schrijven?

Ja, maar het onderzoek bleek ernstig gebrekkig te zijn. Een studie uit 2008 concludeerde dat Sidney Rigdon, met mogelijke bijdragen van Solomon Spaulding, „de belangrijkste architect” van het Boek van Mormon was.[101]

Een onderzoek uit 2011[102] gebruikte het onderzoek uit 2008 echter om aan te tonen dat de methodologie ervan ook laat zien dat Sidney Rigdon het grootste deel van de Federalist Papers schreef, die in werkelijkheid door Alexander Hamilton zijn geschreven.[103]

Zijn er critici van de kerk die de Spaulding-theorie verwerpen?

Ja. (Zie de tabel hieronder).

Critici van de Kerk die de Spauldingmanuscripttheorie verwerpen

Criticus	Datum	Uitspraak
James H. Fairchild[BIO]	1892	“Het manuscript lijkt in geen enkel opzicht op het ‘Boek van Mormon’, behalve in een paar heel algemene kenmerken. Er is geen enkele naam of gebeurtenis die in beide voorkomt. Het is niet geschreven in de plechtige stijl van schriftur... De namen van personen zijn helemaal oorspronkelijk, net zo opmerkelijk als die in het ‘Boek van Mormon’, maar nooit hetzelfde — zoals Bombal, Kadocam, Lobaska, Hamboon, Ulipoon, Lamesa, enz.”[104]
Davis Bays[BIO]	1897	‘De schrijver heeft een gewaarmerkte kopie van dit opmerkelijke document onderzocht, en zeggen dat hij verrast was, drukt het nog zwak uit. In plaats van de eigenschappen van een geleerde geest te tonen, zoals wij hadden verwacht, vertoont het juist het tegenovergestelde: het draagt elk kenmerk van onwetendheid en ongeletterdheid, en is duidelijk het product van een geest die ver onder het gemiddelde ligt, zelfs in de gewone zaken van het leven. Een jongen van twaalf jaar op een van onze gewone scholen kan een beter verhaal vertellen en het in veel beter Engels verwoorden. Het verhaal van Spaulding is een mislukking. Probeer er niet op te vertrouwen — het zal u teleurstellen.’[105]
Fawn Brodie[BIO]	1945	“De [Spaulding-Rigdon]-theorie is allereerst gebaseerd op de onhoudbare aanname dat Joseph Smith noch het verstand noch de opleiding had om het Boek van Mormon te schrijven, en ze negeert het feit dat de stijl van het Boek van Mormon identiek is aan die van de latere geschriften van de mormoonse profeet, zoals de Leer en Verbonden en Parel van grote waarde, maar volledig vreemd is aan de gezwollen retoriek van Rigdons preken.”[106]
Jerald[BIO] en Sandra Tanner[BIO]	1977	“Jerald Tanner, een anti-mormoonse uitgever uit Salt Lake City, zegt dat hij donderdag van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen (mormoons) toestemming kreeg om documenten te bekijken die hem ervan overtuigden dat romanschrijver Solomon Spaulding geen deel van het manuscript van het Boek van Mormon geschreven kan hebben.”[107]
Jerald[BIO] en Sandra Tanner[BIO]	1977	“We vinden dat zelfs als honderd handschriftdeskundigen zouden zeggen dat de pagina’s van het Boek van Mormon en het Spalding-manuscript door dezelfde hand zijn geschreven, er nog steeds ernstige historische problemen zijn die verklaard zouden moeten worden voordat de theorie geaccepteerd kan worden.”[108]
Arthur Chris Eccel[BIO]	2018	“Voor een onderzoeker die vindt dat hij heel sterk stilistisch bewijs heeft voor zijn hypothese, kan er de verleiding zijn om zo zeker te zijn dat de hypothese waar is, dat die gebruikt kan worden om de voorwaardelijke onderdelen te bewijzen. Deze redenering verloopt als volgt. Aangezien Smith een BOM-voorlopertekst van Spalding-Rigdon heeft geplagieerd (of dat denkt dit onderzoek te hebben aangetoond), dus ‘moet Rigdon die hebben geleverd’. Aangezien hij dat deed, dus ‘moet Rigdon Smith of Cowdery hebben gekend’. Aangezien hij dat deed, moet hij een manuscript hebben gehad om te leveren. Aangezien hij dat deed, ‘moet Rigdon de tijd hebben gevonden om zich eraan te wijden zo’n tekst te produceren’. Aangezien hij dat deed, ‘had hij zoveel belangstelling voor kwesties rond de inheemse Amerikanen dat hij gemotiveerd was om dat te doen’. Deze manier van argumenteren gaat zo de hele keten af tot aan dus: ‘Spalding schreef een geschiedenis met Israëlieten in de hoofdrol’. In deze benadering bewijst de onbewezen hypothese de keten van voorwaardelijke aannames waarop zij rust. Dit is zo drogredelijk als maar kan.”[109]
Dan Vogel[BIO]	2019	"Om dit allemaal te laten werken, moet je een samenzwering hebben, een enorme samenzwering. Niet alleen moet Sidney Rigdon deel uitmaken van de samenzwering, maar Pratt ook. En de samenzwering wordt steeds groter naarmate je doorgaat met proberen uit te leggen hoe al deze dingen plaatsvinden, dus hoe dan ook steun ik de Spaulding-theorie niet als bron van Joseph Smith."[110]

Expand Table

Wat hebben kerkleiders gezegd over de Spaulding-theorie?

Naar de Spaulding-theorie is door kerkleiders maar af en toe verwezen. (Zie de tabel hieronder.)

Uitspraken van kerkleiders over de Spaulding-theorie

Kerkleider	Datum	Uitspraak
Parley P. Pratt	1838	“Maar dat belachelijke verhaal (over Solomon Spaldings [111]Manuscript Found, dat door Sidney Rigdon zou zijn omgezet in het “Boek van Mormon”), eerst gepubliceerd als een waarschijnlijkheid, zonder ook maar een zweem van waarheid; een leugen, die nooit enig geloof heeft gekregen onder het eerlijke en verstandige deel van de gemeenschap in het Westen ... hierbij geef ik mijn getuigenis over dit onderwerp; want ik was persoonlijk betrokken bij de gebeurtenissen die S. Rigdon in contact brachten met het “Boek van Mormon” en met de Kerk van de Heiligen der Laatste Dagen.”
Sidney Rigdon	1839	“Als ik zou zeggen dat ik ooit van dominee Solomon Spalding en zijn hoopvolle vrouw had gehoord voordat dr. P. Hurlburt zijn leugen over mij schreef, dan zou ik net zo’n leugenaar zijn als zijzelf. Waarom werd de getuigenis van meneer Patterson niet verkregen om kracht bij te zetten aan dit beschamende verhaal vol leugens; de enige reden is dat hij geen geschikt werktuig voor hen was om mee te werken; hij zou niet voor hen liegen; want als hij erbij geroepen werd, zou hij getuigen van wat ik hier heb gezegd.”[112]
Sidney Rigdon	Gemeld in 1908	‘Ik kan voor de hoge hemel zweren dat wat ik u heb verteld over de oorsprong van dat boek waar is. Uw moeder en zuster, mevrouw Athalia Robinson, waren erbij toen dat boek aan mij werd overhandigd in Mentor, Ohio, en alles wat ik ooit wist over de oorsprong van dat boek was wat Parley P. Pratt, Oliver Cowdery, Joseph Smith en de getuigen die beweerden dat ze de platen hadden gezien mij hebben verteld, en in al mijn vertrouwelijke omgang met Joseph Smith heeft hij mij nooit iets anders verteld dan dat ene verhaal, en dat was dat hij het gegraveerd op de gouden platen had gevonden in een heuvel bij Palmyra, New York, en dat er een engel aan hem was verschenen en hem had verteld waar hij het kon vinden; en ik heb u, of iemand anders, nooit iets anders verteld dan dat ene verhaal, en dat herhaal ik nu aan u.’[113]
B. H. Roberts	1909	“De theorie faalt echter door haar eigen inconsistenties en door de ontdekking en publicatie van het manuscript waarmee de theorie begon; en bovendien nog op een andere manier, naast het feit dat er geen gebeurtenis, naam of geheel van ideeën is dat de twee werken gemeen hebben.”[114]
Gordon B. Hinckley	1993	“Het is vreemd voor mij dat ongelovige critici nog steeds moeten teruggrijpen op de oude beschuldigingen dat Joseph Smith het Boek van Mormon schreef op basis van ideeën uit Ethan Smiths View of the Hebrews en het manuscript van Solomon Spaulding. Het Boek van Mormon hiermee vergelijken is als een mens met een paard vergelijken.”[115]
Jeffrey R. Holland	2009	“Al 179 jaar wordt dit boek onderzocht en aangevallen, ontkend en ontleed, als doelwit genomen en uit elkaar getrokken zoals misschien geen enkel ander boek in de moderne religieuze geschiedenis — misschien zoals geen enkel ander boek in welke religieuze geschiedenis dan ook. En toch staat het nog steeds overeind. Mislukte theorieën over de oorsprong ervan zijn ontstaan en nagepraat en weer gestorven — van Ethan Smith tot Solomon Spaulding tot gestoorde paranoïde tot sluw genie. Geen van deze eerlijk gezegd zielige antwoorden voor dit boek heeft ooit standgehouden bij onderzoek, omdat er geen ander antwoord is dan het antwoord dat Joseph gaf als jonge, ongeleerde vertaler ervan. Hierin sta ik samen met mijn eigen overgrootvader, die eenvoudig genoeg zei: ‘Geen slechte man zou zo’n boek als dit kunnen schrijven; en geen goede man zou het schrijven, tenzij het waar was en hij van God de opdracht had gekregen om dat te doen.’”[116]
Tad R. Callister	2016	"Toen ik in de twintig was, zag ik een bericht van de afdeling Kerkgeschiedenis waarin stond dat er voor een dollar een exemplaar van het manuscript van Solomon Spaulding kon worden gekocht. Ik bestelde een exemplaar en ... vond helemaal geen betekenisvolle relatie tussen de twee boeken."[117]

Expand Table

The Facts

Solomon Spaulding schreef ergens vóór 1816 een verhaal ("Manuscript Found") over een groep Romeinen die schipbreuk leed in Noord-Amerika.
Geruchten dat Sidney Rigdon het Boek van Mormon schreef met gebruik van het Spaulding-manuscript begonnen zich in de vroege jaren 1830 te verspreiden.
Sidney Rigdon ontkende dat hij wist van 'Manuscript Found' en ontkende dat hij het Boek van Mormon had geschreven.
Het manuscript was niet beschikbaar totdat het in 1885 op Hawaï werd teruggevonden.
Zowel geleerden van de Heiligen der Laatste Dagen als niet-Heiligen der Laatste Dagen hebben de Spaulding-theorie verworpen als mogelijke verklaring voor het Boek van Mormon.

Our Take

Het Boek van Mormon is een belangrijk onderdeel van het geloof van de Heiligen der Laatste Dagen, net als de goddelijke vertaling ervan door Joseph Smith. De 'Spaulding-theorie' beweert dat Het Boek van Mormon afkomstig is uit een manuscript dat door Solomon Spaulding is geschreven, waarin mensen uit de Oude Wereld per boot in de Nieuwe Wereld aankomen, oorlog voeren tussen inheemse stammen, en ook naar Jezus Christus wordt verwezen. Is er een verband tussen het manuscript van Spaulding en Het Boek van Mormon?

Het is begrijpelijk dat mensen zich zorgen maken over het Spaulding-manuscript. Op het eerste gezicht kan de theorie overtuigend lijken, omdat er beëdigde verklaringen zijn van Spauldings familie en vrienden die overeenkomsten tussen de teksten beweren. Maar als je naar de details kijkt, blijkt dat het Spaulding-manuscript en het Boek van Mormon geen verband met elkaar hebben. Het manuscript en het Boek van Mormon verschillen sterk van elkaar, de beëdigde verklaringen komen niet overeen met het Spaulding-manuscript, en zowel geleerden die wel als die niet tot de Heiligen der Laatste Dagen behoren hebben de Spaulding-theorie verworpen.

Maar het kan nog steeds ongemakkelijk zijn om beweringen als deze tegen te komen die de oorsprong van het Boek van Mormon proberen te verklaren — en het is niet ongewoon om ze tegen te komen. Door studie en geloof kunnen we weten dat het Boek van Mormon van God komt. We kunnen ook vertrouwen op een geestelijk getuigenis en op geloof dat Joseph een profeet van God was.

What's Your Take?

Once some Mormonr readers submit their takes, they will appear here. Submit yours above!

Read More Difficult Questions

176 Primary Sources

Footnotes

BIOSolomon Spaulding
Solomon Spaulding (alt. Spalding) (1761-1816) was an American author who, from 1809 to 1812, worked on a historical fiction about a Roman discovery of the Americas. This unfinished manuscript is sometimes called "The Oberlin Manuscript" or "Honolulu Manuscript." This text was published by the Reorganized Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in 1885 and The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in 1886 and 1920 under the name Manuscript Found. One early theory of Book of Mormon origins (still popular in some circles today) is that this manuscript was used as a source by Joseph Smith to produce the Book of Mormon.
BIOE. D. Howe
Eber Dudley Howe (1798–1885) was an Ohio newspaper editor and journalist who authored an early influential anti-Mormon book: Mormonism Unvailed [sic]. Howe was a vocal opponent of the Latter-day Saints in the pages of his newspaper the Painesville Telegraph. Along with Doctor Philastus Hurlbut (1809–1883), he formulated the Solomon Spaulding theory of the origin of the Book of Mormon.
BIOSidney Rigdon
Sidney Rigdon (1793–1876) was a Campbellite minister in Pennsylvania but joined the Church in 1830. He was a gifted orator and served as a member of Joseph Smith's First Presidency. He ran as Joseph Smith's vice presidential candidate in 1844. After Joseph Smith's death, he claimed to be Joseph Smith's successor in opposition to the Quorum of the Twelve. He was excommunicated and went on to establish "The Church of Jesus Christ" in Friendship, New York, where he lived until his death.
BIOJoseph Smith, Jr.
Joseph Smith (1805–1844) organized The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. Born in Sharon, Vermont, he began to experience visions of deity and angels at a young age. One vision featured the Angel Moroni, who revealed the location of gold plates with an account of ancient Americans. He translated this record and published it as The Book of Mormon. He continued to receive revelations throughout his life which serve as the foundation for the Church's doctrine today. He led the Latter-day Saints across the country from New York to Illinois. In 1844, he was martyred while awaiting trial in Carthage, Illinois.
BIODoctor Philastus Hurlbut
Doctor Philastus Hurlbut (February 3, 1809–June 16, 1883), was an early Church member and critic. Hurlbut was born in Vermont and given Doctor as a first name. Hurlbut became a Methodist Episcopal preacher in New York, was baptized in the church sometime between 1832 and 1833, and ordained an elder by Sidney Rigdon in 1833. Later that year he was excommunicated. In 1834, Eber D. Howe published information that Hurlbut collected about Joseph Smith and his family in Mormonism Unvailed. Hurlbut and Howe also claimed that Smith and Rigdon had based the Book of Mormon on Solomon Spaulding's lost manuscript. Hurlbut was ordained an elder in the Salem United Brethren Church of Gibsonburg, but was later suspended from the ministry.
BIOSamuel Williams
Samuel Williams (1802-1887) was born in Connellsville, Pennsylvania. He was ordained in Somerset, Pennsylvania, and became the pastor of a Baptist Church in Pittsburgh, Pennsylvania in 1827. The majority of his life he spent preaching and building congregations throughout Pennsylvania and Ohio. He self-published the pamphlet Mormonism Exposed in 1842.
BIOBenjamin Winchester
Benjamin Winchester (1817-1901) was an early Mormon convert and active church missionary before leaving the faith over doctrinal disputes. Born in Lindy's Lane, Pennsylvania, to Stephen Winchester and Nancy Case, he moved with his family to Kirtland, Ohio, after they joined the Mormon Church in 1833. Winchester participated in Zion's Camp march in 1834, attended the School of the Prophets, and was ordained a Seventy in 1835. In Philadelphia, he led the local church, published works including a history of the priesthood and the newspaper The Gospel Reflector. He married Mary Hannah Stone in 1840, and they had five children. Disagreements with church leadership and opposition to plural marriage led to his excommunication in 1844. After briefly supporting Sidney Rigdon’s movement, Winchester owned a cigar shop in Pittsburgh from 1846 to 1854 before settling in Council Bluffs, Iowa, where he worked in brick making and farming until his death in 1901.
BIOJ. H. Beadle
John Hanson Beadle (March 14, 1840—January 15, 1897) served in the Civil War, after which he earned a law degree from the State University of Michigan and then pursued a journalism career. He spent one year as editor of the Salt Lake Reporter, and later published a book extremely critical of Mormonism.
BIOWilliam Smith
William Smith (1811–1893) was the younger brother of Joseph Smith. He was baptized in 1830, served several missions, and was as one of the original members of the Quorum of the Twelve Apostles. He edited The Wasp newspaper in Nauvoo and The Prophet in New York. He was part of the Nauvoo City Council and Illinois state legislature, and was admitted to the Council of Fifty in 1844. He was appointed church patriarch in 1845, but was later excommunicated. He briefly affiliated with the churches led by James Strang and Lyman Wight. He fought for the United States in the Civil War and eventually joined the Reorganized Church in 1878.
BIOGeorge Reynolds
George Reynolds (January 1, 1842–August 9, 1909) was a general authority of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. He was born in Marylebone, England, and joined the Church in 1856. He emigrated to Utah in 1865. He served as a secretary to the First Presidency and held various other leadership positions within the church, including serving as a member of the Church Historian’s Office. He was also an author, editor, and scholar, having written several important works, including The Story of the Book of Mormon and A Dictionary of the Book of Mormon, which were influential in the church's educational efforts. Reynolds is most famous for being the defendant in the landmark U.S. Supreme Court case Reynolds v. United States (1879). He was selected by the Church to test the constitutionality of anti-polygamy laws. Reynolds was convicted of bigamy, and the case ultimately upheld the federal government's right to legislate against polygamy, setting a precedent for future legal actions against the practice. He died from meningitis in Salt Lake City on August 9, 1909.
BIOL. L. Rice
Lewis L. Rice was an experienced newspaper editor and abolitionist who notably managed The Cleveland Whig and The Cleveland Gazette. Beyond his editorial roles, Rice served as the private secretary to Ohio Governor Chase and later as the Superintendent of Public Printing in Columbus, Ohio. He is particularly remembered for his connection to the Spaulding papers, which he acquired in 1839. Recognizing their potential historical significance, Rice transferred these papers to Oberlin College in 1884, where they were used to discredit claims of plagiarism against the Book of Mormon.
BIOW. H. Whitsitt
William Heth Whitsitt (1841-1911) was a Baptist minister and scholar. Born near Nashville, Tennessee, he graduated from Union University in 1861 and served as a Confederate chaplain during the Civil War. He furthered his studies in Europe and began teaching at the Southern Baptist Theological Seminary in 1872, becoming its president in 1895. He researched the history of the Latter-day Saint movement and wrote an unpublished biography of Sidney Rigdon. Controversy over his research on Baptist history led to his resignation in 1899. Whitsitt then taught at Richmond College in Virginia until 1910. He passed away on January 20, 1911.
BIOJoseph F. Smith
Joseph F. Smith (1838–1918) was born in Far West, Missouri to Hyrum and Mary Fielding Smith. At age 15, he was called to serve his first mission to the Sandwich Islands under the direction of apostle Parley P. Pratt. During the 1858-59 session of the Utah territorial legislature, he served as the sergeant-at-arms. He served another mission for the Church in Great Britain from 1860 to 1863.
Smith was ordained an apostle by Brigham Young in July 1866. He served as a counselor in the First Presidency under John Taylor, Wilford Woodruff, and Lorenzo Snow. He became the president of the Church in 1901. Smith issued the Second Manifesto, declaring that any church officer who performed a plural marriage would be excommunicated, alongside the couple themselves. He also received what is now canonized as section 138 of the Doctrine and Covenants, a vision of the spirit world in 1918.
BIOB. H. Roberts
Brigham Henry Roberts (1857-1933) was born in Warrington, Lancashire, England, to Benjamin Roberts and Ann Everington. Roberts emigrated from England in 1866 and crossed the plains to Salt Lake City. He was baptized in 1867 and settled in Bountiful. Roberts served a mission to Iowa and Nebraska, then was transferred to Tennessee in 1880. He served as president of the Eastern States Mission from 1922 to 1927 and as one of the seven Presidents of the Seventy from 1888 until his death. Roberts was an early and prolific writer on Mormonism, best known for A Comprehensive History of the Church and Studies of the Book of Mormon.
BIOJames E. Homans
James E. Homans (1865-1949) born in New York City, New York. Homans graduated from the Harvard Divinity School in 1889. He wasn't ordained but was an Episcopalian in practice, an author, and a friend to the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. He wrote the book The Case Against Mormonism (under the pseudonymn Robert C. Webb), published in 1915 to defend the church from some common anti-Mormon claims popular common at the time. Homans wrote several other works in defense of the Latter-day Saints and their beliefs.
BIOFawn Brodie
Fawn McKay Brodie (September 15, 1915–January 10, 1981) was an American biographer and historian best known for her controversial and influential biography of Joseph Smith No Man Knows My History: The Life of Joseph Smith (1945). She received a bachelor's degree in English literature from the University of Utah in 1934 and a master's degree from the University of Chicago in 1936. Her biographical work is noted for its psychological approach and critical perspective on its subjects. In May 1946, Brodie was excommunicated from The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints for her work critical of Joseph Smith. Brodie married Bernard Brodie, a military strategist and scholar, and they had three children. She died of lung cancer in 1981.
BIOJerald Tanner
Jerald Dee Tanner (June 1, 1938–October 1, 2006) was an American writer known for his critical publications on The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. He, along with his wife Sandra, co-founded the Utah Lighthouse Ministry, which is dedicated to examining and challenging the teachings and historical claims of the Church. Tanner was raised in the Church but began to question its doctrines and history during his teenage years. In 1959 he married Sandra McGee, and together they published notable works critical of the Church including Mormonism: Shadow or Reality? and The Changing World of Mormonism. He died on October 1, 2006.
BIOMark Hofmann
Mark W. Hofmann (born 1954) is known for committing forgeries of historical documents and for murderer. Raised in Salt Lake Valley, Hofmann initially pursued a career in medicine before turning to historical document dealing and forgery, particularly of Mormon documents. His forgeries were initially deemed authentic and caused significant controversy. As suspicions arose about the authenticity of his documents, he constructed bombs to silence potential accusers. In 1985, his actions led to the murder of two individuals. Arrested in 1986, Hofmann was convicted on two counts of communications fraud and admitted to the bombings following a plea bargain in 1987. He is currently serving a life sentence in Utah State Prison.
BIOKent P. Jackson
Kent Jackson (b. 1949) received a PhD in Near Eastern studies from the University of Michigan. He taught classes on the Old Testament, New Testament, and Pearl of Great Price at BYU from 1980-2017. He published numerous books, chapters, and articles on Biblical studies and Latter-day Saint history.
BIOMatthew Roper
Matthew Roper is a Research Scholar at the Neal A. Maxwell Institute for Religious Scholarship at Brigham Young University. He holds a BA in History and an MA in Sociology from Brigham Young University. Roper has a longstanding interest in the Book of Mormon, publishing extensively on topics such as warfare, Lehite social structure, and Book of Mormon geography. He compiled the Harold B. Lee Library’s electronic collection of nineteenth-century publications about the Book of Mormon. His research focuses on Book of Mormon authorship and the intellectual history of Latter-day Saint scripture.
BIOMatthew L. Jockers
Matthew L. Jockers is a research scientist at Apple, focusing on personalization and recommendations for Apple Books, Podcasts, and Video. Prior to joining Apple in 2021, he had a 25-year academic career, ending as Dean of the College of Arts and Sciences and Professor of English and Data Analytics at Washington State University. Jockers co-founded three tech startups and a cultural non-profit. His research includes computational text analysis, highlighted in his book “Macroanalysis: Digital Methods and Literary History,” and studies in Irish and Irish-American literature. He also co-directed the Stanford Literary Lab and has extensive experience in systems administration, database design, and web development.
BIOG. Bruce Schaalje
G. Bruce Schaalje (1953-present) is originally from Lethbridge, Alberta. He studied mathematics at Brigham Young University, received a master’s in Zoology at Brigham Young University, a master’s in Biostatistics from University of Washington, and a PhD from North Carolina State University in Statistics and Biomathematics. He previously worked as a research scientist for Agriculture Canada in Alberta for 12 years before becoming a professor of Statistics at Brigham Young University. While at Brigham Young University he also served as both undergraduate and graduate program coordinator for the Statistics Department. In addition to his work on mixed linear statistical modeling, he has published several articles on statistical authorship analysis in the Book of Mormon.
BIOOliver Cowdery
Oliver Cowdery (1806–1850) was a scribe for the Book of Mormon and served as one of the Book of Mormon's Three Witnesses. In 1838, he was excommunicated from the church for a number of reasons, including encouraging lawsuits against the Church and defaming Joseph Smith by accusing him of adultery. He returned to the faith near the end of his life and never denied his testimony of the Book of Mormon's veracity.
BIOParley P. Pratt
Parley Parker Pratt (1807–1857) was born in Burlington, Otsego County, New York. He joined Sidney Rigdon's congregation (Campbellites) in 1829 and was baptized into the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in 1830. Pratt served as an early apostle in the Church. He served missions in the United States and abroad. He was a writer, editor, poet, publisher, teacher, and legislator. He also explored and surveyed what is now known as Parley's Canyon. In 1857, Hector McLean, the former husband of Pratt's plural wife, Eleanor McLean, killed him while Pratt was serving a mission in Arkansas.
BIODan Vogel
Daniel Arlon Vogel (b. 1955) is an independent researcher and author known for his critical examinations of early Mormon documents and the life of Joseph Smith. His notable work, Joseph Smith: The Making of a Prophet intertwines psychological interpretations and the familial influences on Smith, particularly the religious divisions within his family. Along with this biography, Vogel has compiled the multi-volume Early Mormon Documents.
BIOMatilda Sabin Spaulding Davison
Matilda Sabin Spaulding Davison (1767–1846) was the widow of Solomon Spaulding. After Spaulding's death, she remarried to a Dr. Davison. Matilda played a crucial role in the controversy over the origins of the Book of Mormon by providing Doctor Philastus Hurlbut with her late husband's manuscript, which Hurlbut used to support the Spaulding theory. She publicly expressed her belief that the manuscript was the basis for the Book of Mormon, a view that influenced early anti-Mormon sentiment. She died in 1846 in Connecticut.
BIOJames H. Fairchild
James H. Fairchild (1817-1902) was the third president of Oberlin College. Born in Stockbridge, Massachusetts, he moved to Ohio as a child. Fairchild graduated from Oberlin in 1838 and later held various professorships before becoming president in 1866. An abolitionist, he participated in the Oberlin-Wellington Rescue of 1858. Fairchild married Mary Fletcher Kellogg in 1841. He wrote a history of Oberlin College published in 1883 and several philosophical works. He served as acting president again from 1896 to 1898 and died in 1902.
BIOD. H. Bays
Davis H. Bays (1839-1905) was an American author and critic of the Latter-day Saint movement, best known for his 1897 book The Doctrines and Dogmas of Mormonism: Examined and Refuted. Born in Matta Gorda, Texas, on March 5, 1839, Bays moved with his family to Nauvoo, Illinois, at age fifteen, and later to Beaver Island in Lake Michigan before settling in Council Bluffs. Bays died away on October 24, 1905, in Persia.
BIOSandra Tanner
Sandra McGee Tanner (born January 14, 1941) is an American writer known for her critical examination of The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. Along with her late husband, Jerald Tanner, she co-founded the Utah Lighthouse Ministry, an organization dedicated to researching and challenging the teachings and historical claims of the Church. She was born into a family with a strong Latter-day Saint background, with her great-great-grandfather being Brigham Young. She was raised in the Church but began questioning its teachings in her teenage years. In 1959, Sandra married Jerald Tanner, who shared her interest in investigating the history and doctrines of the Church. The couple collaborated extensively in their research and publications, becoming well-known and controversial figures. Sandra and Jerald have co-authored numerous books, pamphlets, and articles critically examining the Church, including notable works such as Mormonism: Shadow or Reality? and The Changing World of Mormonism.
BIOArthur Chris Eccel
Arthur Chris Eccel (born 1955) is a scholar specializing in Semitic languages and the sociology and history of religion. He earned his BA in Classics at the University of Utah, an MA in Semitic Languages from Harvard, and a PhD in Sociology from the University of Chicago. Eccel has taught in the US, Egypt, and Lebanon and held research positions at the American University in Cairo and the American Research Center in Egypt. His key publication is Egypt, Islam and Social Change: Al-Azhar in Conflict and Accommodation. Eccel also served 21 years as a U.S. Diplomat in the Middle East, enhancing his expertise in Arabic. His research spans Mormon studies, Islamic studies, and Biblical higher criticism.
[1]↩︎
In Mormonism Unvailed meldde de broer van Solomon Spaulding dat Solomon in 1809 naar Conneaut, Ohio verhuisde en dat hij Solomon drie jaar later bezocht en:
Hij vertelde me toen dat hij een boek aan het schrijven was, dat hij van plan was te laten drukken, en waarvan de opbrengst hem volgens hem in staat zou stellen al zijn schulden te betalen. Het boek heette “Manuscript Found”, waaruit hij mij veel passages voorlas.
Het lijkt er dus op dat Solomon Spaulding zijn manuscript ergens schreef tussen zijn aankomst in Conneaut, Ohio in 1809 en 1811 of 1812.
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[2]↩︎
Het eerste hoofdstuk van "Manuscript Found" begint:
Mijn naam was Fabius. De familienaam die ik draag is Fabius; ik stam af van de illustere generaal met die naam—ik ben in Rome geboren en kreeg mijn opleiding onder de leiding van een zeer geleerde meester... Op een dag zegt [Constantijn] tegen mij—Fabius, ga [u] [—] naar Brittannië en breng een belangrijk] [—] naar de generaal van ons leger daar [—] [p. 7] vaar met een schip en keer terug wanneer zij terugkeer[t.]
Vervolgens wordt beschreven hoe het schip uit koers raakte, maar nadat een goddelijke stem hun veiligheid beloofde, landden Fabius en de bemanning in Noord-Amerika.
- Encyclopedia of Mormonism entry for the Spaulding Manuscript.
- Chapter 1 of "Manuscript Found" introduces the author as a Roman sent to Britain who was blown off course.
[3]↩︎
John Spaulding zei bijvoorbeeld dat het verhaal van zijn broer Solomon ging over een van de verloren stammen van Israël die naar Noord-Amerika trok en zich in twee naties opsplitste. Hij beweerde:
Ik heb onlangs het Boek van Mormon gelezen, en tot mijn grote verbazing zie ik daarin bijna dezelfde historische inhoud, namen, enz. als in de geschriften van mijn broer. Ik herinner me nog goed dat hij in de oude stijl schreef en bijna elke zin begon met "en het geschiedde," of “nu geschiedde het,” net als in het Boek van Mormon, en volgens mijn beste herinnering en overtuiging is het hetzelfde als wat mijn broer Solomon schreef, met uitzondering van de godsdienstige inhoud. —Op welke manier het in handen van Joseph Smith jr. is gekomen, kan ik niet vaststellen.
Aaron Wright, een buurman van de familie Spaulding, zei:
Het historische deel van het Boek van Mormon weet ik hetzelfde te zijn als wat ik meer dan twintig jaar geleden heb gelezen en heb horen voorlezen uit de geschriften van Spalding; vooral de namen zijn hetzelfde, zonder enige verandering. Hij vertelde me dat zijn doel was om alle vestingwerken enz. te verklaren die in dit land te vinden zijn, en zei dat het na verloop van tijd volledig geloofd zou worden door iedereen, behalve geleerde mannen en historici.
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[4]↩︎
Howe zei dat Sidney Rigdon het manuscript van Spaulding van een drukker uit Pittsburg kreeg, zodat het manuscript “verfraaid, aangepast en aangevuld kon worden, zoals hij dat nuttig zou vinden; en drie jaar studie van de Bijbel zouden we nog maar net genoeg tijd vinden om het zo te verdraaien als het is overgebracht naar het Boek van Mormon.”
Hij voegde eraan toe:
En waar kon men een geschikter personage vinden dan Jo Smith, wiens faam als dodenbezweerder en wiens kunsten van misleiding zich al over een aanzienlijke afstand hadden verspreid?... Daarom moeten we Sidney Rigdon aan de wereld voorstellen als de oorspronkelijke ‘auteur en eigenaar’ van de hele mormoonse samenzwering, totdat er meer licht wordt geworpen op de verloren geschriften van Solomon Spalding.
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[5]↩︎
Zo herhaalden verschillende kranten en tijdschriften uit de negentiende eeuw de Spaulding-theorie. J. H. Beadle en Charles A. Shook publiceerden onthullingen die de Spaulding-theorie steunden.
In de eenentwintigste eeuw concludeerde een studie die werd gepubliceerd in Literary and Linguistic Computing dat Spaulding de belangrijkste bron was van de tekst van het Boek van Mormon. Een boek dat in 2007 werd geschreven door Wayne Cowdery, Howard Davis en Arthur Vanick, Who Really Wrote the Book of Mormon? The Mormon Enigma then , maakte de Spaulding-theorie opnieuw populair. En in 2024 bracht de podcast Mormon Discussion Inc. een tweedelige serie uit waarin de Spaulding-theorie werd verspreid.
[6]↩︎
In Mormonism Unvailed meldde de broer van Solomon Spaulding dat Solomon in 1809 naar Conneaut, Ohio verhuisde en dat hij Solomon drie jaar later bezocht en:
Hij vertelde me toen dat hij een boek aan het schrijven was, dat hij van plan was te laten drukken, en waarvan de opbrengst hem volgens hem in staat zou stellen al zijn schulden te betalen. Het boek heette “Manuscript Found”, waaruit hij mij veel passages voorlas.
Aretmas Cunningham meldde:
In de maand oktober 1811 ging ik van de gemeente Madison naar Conneaut, om een schuld te innen die Solomon Spalding mij verschuldigd was. Ik bleef bijna twee dagen bij hem om mijn doel te bereiken, maar dat lukte mij uiteindelijk niet. Ik merkte dat hij niet de middelen had om zijn schulden te betalen. Zijn enige hoop om ooit zijn schulden te betalen, leek te rusten op de verkoop van een boek waaraan hij had geschreven.
Het lijkt erop dat Solomon Spaulding zijn manuscript ergens schreef tussen zijn aankomst in Conneaut, Ohio in 1809 en 1811 of 1812.
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[7]↩︎
De vroegste vermelding van deze bewering staat in E. D. Howe's Mormonism Unvailed. Howe zei dat de weduwe van Solomon Spaulding hem vertelde dat Spaulding zijn manuscript naar de drukkerij van Patterson & Lambdin bracht toen ze in Pittsburgh woonden.
Howe merkte echter ook op: "Of het ooit weer naar huis is teruggebracht, weet ze niet zeker."
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[8]↩︎
De eerste bekende vermelding van Spauldings sterfdatum staat in "Mormonism Unvailed." Daarin stond:
Van [de weduwe van Spaulding] hoorden we dat Spalding ongeveer twee jaar in Pittsburgh woonde. Daarna verhuisde hij naar de gemeente Amity, Washington County, Pennsylvania, waar hij ongeveer twee jaar woonde en in 1816 stierf.
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[9]↩︎
De krant uit Pittsburgh, The Commonwealth, meldde een lijst van plaatselijke mensen voor wie post lag op het plaatselijke postkantoor. Onder hen stonden Solomon Spaulding en Sidney Rigdon.
- The Commonwealth reports that Sidney Rigdon and Solomon Spaulding have letters at the Pittsburgh post office.
[10]↩︎
Volgens een korte biografie in de Times and Seasons in 1843:
[Sidney Rigdon] werd door de First Baptist Church van de stad Pittsburgh gevraagd om het pastorale leiderschap van die kerk op zich te nemen. Die uitnodiging nam hij aan, en in februari 1822 vertrok hij uit Warren, in Trumball County, en verhuisde naar die stad. Daar begon hij meteen met zijn pastorale taken en hij bleef met aanzienlijk succes voor die kerk preken.
In een ongepubliceerd manuscript met een biografie van Sidney Rigdon zei John Wickliff Rigdon, de zoon van Sidney Rigdon, dat zijn vader naar Pittsburg, Pennsylvania, verhuisde en bij een predikant woonde. Daarna “verkreeg hij een vergunning om te prediken en hield hij zijn eerste preek in Pittsburgh op zevenentwintigjarige leeftijd, en vanaf die tijd bleef hij het evangelie prediken en nam hij dat als zijn beroep aan.”
John Rigdon merkte op dat dit in maart 1819 was, waardoor het onduidelijk is wanneer Sidney Rigdon begon te prediken in Pittsburgh, Pennsylvania.
- Times and Seasons includes a biography of Sidney Rigdon's early life in the "History of Joseph Smith," part 1.
- John W. Rigdon's biography of Sidney Rigdon reports that he began preaching in Pittsburg in 1819.
[11]↩︎
De website Joseph Smith Papers beschreef de vertaling van het Boek van Mormon als volgt:
Van april 1828 tot juli 1829 dicteerde [Joseph Smith] de tekst van het Boek van Mormon aan minstens zeven schrijvers en schreef hij zelf zelfs het equivalent van twee regels op. Hij begon rond 12 april 1828 met dicteren in Harmony, Pennsylvania. Martin Harris, Emma Smith en Emma’s broer Reuben Hale dienden als schrijvers bij deze vroege poging.
Na een lange onderbreking hervatte Joseph in april 1829 de vertaling, met Oliver Cowdery als zijn belangrijkste schrijver. Ze voltooiden de volledige tekst in juli 1829.
- The Joseph Smith Papers website gives a historical introduction to the original Book of Mormon manuscript and its translation process.
[12]↩︎
Op 26 maart 1830 publiceerde de Wayne Sentinel de titelpagina van het Boek van Mormon samen met deze aankondiging:
Bovenstaand werk, dat ongeveer 600 pagina’s bevat, in groot duodecimoformaat, is nu te koop, zowel groothandel als detailhandel, bij de Palmyra Bookstore, door HOWARD & GRANDIN. Palmyra, 26 maart 1830.
- Announcement of selling of the Book of Mormon in the Wayne Sentinel.
[13]↩︎
De Cleveland Advertiser schreef:
Rigdon was vroeger een leerling van Campbell en van wie gezegd wordt dat hij eropuit werd gestuurd om bekeerlingen te maken, maar waarschijnlijk dacht hij dat het voordeliger zou zijn om op eigen houtje te werken, en daarom schreef hij, naar men gelooft, het Boek van Mormon, en begon hij zijn pelgrimstocht in de stad Kirtland, die werd voorgesteld als een van de uiterste punten van het Heilige Land.
- The Cleveland Advertiser claims Sidney Rigdon wrote the Book of Mormon.
[14]↩︎
E. D. Howe meldde dat er een niet bij naam genoemde boodschapper op uit werd gestuurd om de weduwe van Spaulding te vinden. Zij zei dat als het manuscript nog bestond, het in New York zou zijn. De boodschapper reisde daarheen en vond het in een kist tussen de bezittingen van de weduwe.
In december 1833 meldde de Wayne Sentinel dat dokter Philastus Hurlbut in Ohio en New York beëdigde verklaringen had verzameld die bewezen dat Joseph Smith een manuscript had geplagieerd om het Boek van Mormon te schrijven. De volgende maand, in januari 1834, meldde de Painesville Telegraph dat Hurlbut had ontdekt dat Solomon Spaulding de echte auteur van het Boek van Mormon was.
[15]↩︎
In de aankondiging van de Telegraph stond:
Het resultaat van dit onderzoek, voor zover het tot nu toe is gevorderd, is hier in de omgeving gedeeltelijk aan het publiek voorgelegd door de heer Hurlbut — en de commissie treft nu regelingen voor de publicatie en brede verspreiding van een werk dat zal bewijzen dat het "Boek van Mormon" een werk van fictie en verbeelding is, en meer dan twintig jaar geleden is geschreven in Salem [Conneaut], Ashtabula County, Ohio, door Solomon Spalding, Esq., en Joseph Smith volledig zal ontdoen van elke aanspraak op het karakter van een eerlijk man, en hem op een onmetelijke afstand zal plaatsen van de hoge positie die hij beweert in te nemen.
Deze aankondiging werd herdrukt in andere kranten, waaronder de Free Elector.
- A committee in Kirtland, Ohio announces that they gathered information tying Solomon Spaulding to the Book of Mormon.
[16]↩︎
Op basis van de getuigenissen die hij verzamelde, concludeerde E. D. Howe:
Tegelijkertijd denken we dat er feiten en gegevens naar voren zijn gebracht die in elk geval voldoende zijn om een sterk vermoeden te wekken dat de belangrijkste kenmerken van de ‘Gold Bible’ voor het eerst zijn bedacht en samengesteld door ene Solomon Spalding, toen hij in Conneaut, Ashtabula county, Ohio woonde. . . . Daarom moeten we Sidney Rigdon aan de wereld voorstellen als de oorspronkelijke ‘auteur en eigenaar’ van de hele mormoonse samenzwering, totdat er meer duidelijkheid komt over de verloren geschriften van Solomon Spalding.
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[17]↩︎
L. L. Rice kocht de Painesville Telegraph van E. D. Howe. In een brief uit 1885 aan Joseph Smith III legde hij uit:
Het Spaulding-manuscript in mijn bezit is op deze manier in mijn handen gekomen. In 1839-40 kochten mijn partner en ik van E. D. Howe de Painesville Telegraph, uitgegeven in Painesville, Ohio. De overdracht van de drukkerij, lettertypen, pers, enz., ging gepaard met een grote verzameling boeken, manuscripten, enz., waaronder ook dit manuscript van Spaulding. U ziet dus dat het al meer dan veertig jaar in mijn bezit is. Maar ik had het nooit onderzocht of wist wat voor soort tekst het was, tot zo’n zes of acht maanden geleden. Op de omslag stond: "Manuscriptverhaal — Conneaut Creek." Het wonder is dat ik het bij een van mijn verhuizingen niet heb vernietigd of verbrand, samen met een grote hoeveelheid rommel die zich in de loop van de tijd had opgehoopt.
- RLDS Church publishes two letters from L. L. Rice to Joseph Smith III about Solomon Spaulding's Manuscript Found, along with the entire manuscript.
[18]↩︎
In Het mormonisme onthuld beweerde Samuel Williams:
Sterker bewijs had men niet kunnen vragen dan de bevestiging die de heer Spaulding tegenover zijn vrienden gaf, dat hij naar deze stad kwam om zijn roman uit te geven, en dat hij die naar de drukkerij van Patterson bracht, van de nauwe band tussen Rigdon en Lambdin enz. Maar naast het indirecte bewijs hebben we het positieve bewijs, van een aantal personen, dat de historische delen van de Morman-Bijbel en de roman van de heer Spaulding precies hetzelfde zijn.
- Samuel Williams claims that Sidney Rigdon used Solomon Spaulding's manuscript to write the Book of Mormon.
[19]↩︎
Rigdon schreef:
In uw nummer van de 18e van deze maand zie ik een brief die is ondertekend door iemand die zichzelf Matilda Davidson noemt en die beweert de oorsprong van het mormonisme te geven, zoals zij het graag noemt, door een onzinverhaal te vertellen over een zekere Solomon Spalding, een persoon aan de kennis van wiens aardse bestaan ik volledig aan dit stuk te danken heb; want zeker, totdat dokter Philastus Hurlburt mij vertelde dat zo iemand in een vroegere tijd had geleefd, had ik zelfs niet de vaagste kennis van zijn bestaan.
- Sidney Rigdon denies knowledge of the Spaulding manuscript.
[20]↩︎
Benjamin Winchester beweerde dat E. D. Howe voormalige buren van Solomon Spaulding interviewde, die hem vertelden dat Spaulding een roman had geschreven, maar geen van hen dacht dat het Boek van Mormon uit die roman kwam. Een zekere meneer Jackson vertelde Howe:
dat er geen overeenkomst tussen beide was; want, zei hij, het manuscript van de heer S[paulding] was een heel klein werk, in de vorm van een roman, waarin met geen woord werd gerept over de kinderen van Israël, maar dat beweerde een verslag te geven van een volk dat van de Romeinen afstamde, waarvan de heer S. zei dat hij het had vertaald van een Latijns perkament dat hij had gevonden. Het Boek van Mormon, voegde hij eraan toe, beweert geschreven te zijn door een gemeente van het huis van Israël; is in een andere stijl geschreven, en is totaal anders; om deze reden weigerde de heer Jackson zijn naam te lenen aan de leugen, en sprak hij zijn verontwaardiging en minachting uit over het lage en kwaadaardige plan om het publiek te misleiden.
- Benjamin Winchester explains the origin of the Spaulding theory of Book of Mormon authorship.
[21]↩︎
Beadle, die het verhaal van Spauldings manuscript herhaalde, meldde dat mevrouw Spaulding zei dat het manuscript van haar was gestolen, en zei dat Sydney Rigdon en Joseph Smith het verhaal van Spaulding hadden gekopieerd en eraan hadden toegevoegd. Hij concludeerde:
Maar de ware theorie is ongetwijfeld dat het geschrift van Spaulding door Smith, Rigdon, Cowdery en anderen werd genomen als de suggestie en het idee voor hun werk; maar het werd door hen sterk aangepast en aangevuld, waarbij genoeg kenmerken overbleven om door de Spaulding-getuigen herkend te worden, die voor een vergelijking met het "Boek van Mormon" alleen op hun geheugen waren aangewezen, zodat ze herkenden wat erin stond en veel vergaten van wat niet was opgenomen.
- J. H. Beadle asserts that the Book of Mormon came from the Spaulding manuscript.
[22]↩︎
William Smith zei:
Het verhaal dat Joseph Smith zijn openbaring van het Boek van Mormon verzon op basis van een roman geschreven door ene Solomon Spaulding moet, net als veel andere onwaarheden die over het karakter van de profeet zijn verteld, door de bedrieglijke en leugenachtige domheid van de mensen van deze tijd, samen met de rest van hun toevlucht van leugens ineenstorten.
- William Smith rejects the idea that Joseph Smith wrote the Book of Mormon using the Spaulding manuscript.
[23]↩︎
In De mythe van het ‘Manuscript Found’, weerlegt George Reynolds de beweringen dat Joseph Smith Solomon Spauldings ‘Manuscript Found’ gebruikte om het Boek van Mormon te schrijven.
Reynolds’ boek werd geschreven voordat het echte manuscript werd ontdekt en gepubliceerd, dus hij vertrouwde op beschrijvingen uit bronnen zoals Howe’s Mormonism Unvailed, waarin werd beweerd dat het verhaal ging over de verloren Tien Stammen die in Noord-Amerika aankwamen.
Reynolds betwist deze beweringen door de verschillen te benadrukken tussen het Boek van Mormon en de vermeende inhoud van het "Manuscript Found", en vooral door te benadrukken dat het Boek van Mormon zich niet richt op de Tien Stammen.
- George Reynolds argues against the Spaulding theory.
[24]↩︎
In 1885 stuurde L. L. Rice, de toenmalige eigenaar van het Spaulding-manuscript, Joseph Smith III een brief waarin hij hem vertelde:
U kunt gerust zijn dat ik het manuscript niet in het bezit zal geven van iemand die het zal verminken of voor een slecht doel zal gebruiken. Ik zal het laten onderbrengen in de bibliotheek van Oberlin College, in Ohio, zodat iedereen die het wil inzien het kan lezen; maar het mag niet uit die bewaarplaats worden verwijderd. Op mijn vriend, president Fairchild, kan worden vertrouwd als waarborg voor de veilige bewaring ervan.
- RLDS Church publishes two letters from L. L. Rice to Joseph Smith III about Solomon Spaulding's Manuscript Found, along with the entire manuscript.
[25]↩︎
De inleiding van de RLDS-publicatie van het manuscript van Spaulding begint met een brief van L. L. Rice aan Joseph Smith III, waarin hij zegt:
Bij nader inzien ben ik, sinds ik het voorgaande schreef, van mening dat niemand die dit manuscript leest geloof zal hechten aan het verhaal dat Solomon Spaulding op enigerlei wijze de auteur van het Boek van Mormon was. Het is onwaarschijnlijk dat iemand die zo’n uitgebreid werk als de mormoonse Bijbel schreef, zijn tijd zou besteden aan het opstellen van zo’n oppervlakkig verhaal als dit, dat op zijn best slechts een zwakke imitatie van het andere is. Ten slotte ben ik er meer dan half van overtuigd dat dit zijn enige geschrift van die soort is, en dat elke bewering dat Spaulding in welke zin dan ook de auteur van het andere was, pure verzinsel is. Het was voor iedereen die dit misschien had gezien, of iets over de inhoud ervan had gehoord, makkelijk om het verhaal te verzinnen dat ze identiek waren.
- RLDS Church publishes two letters from L. L. Rice to Joseph Smith III about Solomon Spaulding's Manuscript Found, along with the entire manuscript.
[26]↩︎
Het manuscript van W. H. Whitsitt zette uiteen hoe hij dacht dat Sidney Rigdon de eigenaar werd van het Spaulding-manuscript, het plagieerde om het Boek van Mormon te schrijven, en met Joseph Smith samenwerkte om het Boek van Mormon te drukken.
Hij voegde geen nieuw bewijs toe aan deze beweringen, maar gebruikte in plaats daarvan de al bestaande beweringen en getuigenissen om zijn verhaal te maken.
[27]↩︎
In het artikel Santa Maria stond:
De heer Fairchild schrijft aan Joseph Smith (zoon van de grondlegger van het mormonisme en leider van de anti-polygamistische mormonen): “Het manuscript dat ik zag was zeker niet de bron van het Boek van Mormon.” Hij voegt er echter aan toe dat sinds de ontdekking openbaar werd gemaakt, is beweerd dat Spaulding twee manuscripten had, één over de indianen en het andere over de Hebreeuwse stammen, waarbij het eerste het manuscript was dat in Honolulu werd ontdekt en het tweede de bron van de inspiratie van de oorspronkelijke J. Smith. Er lijkt echter niets te zijn gehoord of verspreid over een tweede manuscript tot nadat het eerste (zoals het werd genoemd) was ontdekt, wat de hypothese duidelijk een ex post facto-geurtje geeft dat sommigen misschien “verdacht” zouden noemen.
- The Santa Maria times reports the finding of the Spaulding manuscript and the circulation of the claims of a second manuscript.
[28]↩︎
Joseph F. Smith vertelde over zijn ontmoetingen met L. L. Rice, die het Spaulding-manuscript bezat, en hun gesprekken over de inhoud ervan en hoe weinig het leek op het Boek van Mormon. Smith benadrukte de teleurstelling die deze ontdekking bracht voor mensen die hadden gehoopt het Boek van Mormon in diskrediet te brengen door het te verbinden met het manuscript van Spaulding. Hij concludeerde dat de publicatie van het manuscript elk verband tussen het werk van Spaulding en het Boek van Mormon weerlegt en de goddelijke oorsprong ervan versterkt.
Over zijn ontmoeting met L. L. Rice zei hij:
De heer L. L. Rice zelf, een oude redacteur, letterkundige, goed thuis in de geschiedenis van de Heiligen der Laatste Dagen, en eigenaar van het "Manuscript Story", geloofde, zoals hij me herhaaldelijk vertelde, er vast in dat dit de enige geschriften van Solomon Spaulding waren, en het echte "Manuscript Found" waaruit, naar men heeft beweerd (en verrassend genoeg nog steeds beweert), Het Boek van Mormon was afgeleid
[29]↩︎
Roberts sloot zijn argumenten tegen de Spaulding-Rigdon-theorie af door te zeggen:
Een ander punt waarop de Spaulding-theorie volledig uit elkaar valt, is het totale onvermogen van haar voorstanders om de partijen samen te brengen in het complot waaruit het Boek van Mormon volgens hen zou zijn ontstaan. Het lukt hun zelfs niet om Joseph Smith in contact te brengen met het manuscript van Spaulding; het lukt hun ook niet om Sidney Rigdon met het manuscript te verbinden; het lukt hun niet om Joseph Smith en Sidney Rigdon met elkaar in contact te brengen vóór de publicatie van het Boek van Mormon. In al deze zaken, die van vitaal belang zijn om hun theorie overeind te houden, falen ze. Joseph Smith en Sidney Rigdon bevinden zich tot na de publicatie van het Boek van Mormon op 200 tot 300 mijl afstand van elkaar, zonder middelen om met elkaar te communiceren of samen te werken, wat noodzakelijk zou zijn geweest als de Spaulding-theorie juist was.
- B. H. Roberts addresses the Spaulding theory.
[30]↩︎
Robert Webb verklaarde:
Hoe dan ook wordt er nog een reeks ‘verklaringen onder ede’ aangevoerd van talrijke onopvallende personen, die zeggen dat Rigdon een manuscript had of hun had laten zien, of had gezegd dat er een boek over het oude Amerika zou verschijnen dat ‘‘opzien zou baren’’, enzovoort. Iemand moet wel bijzonder ijverig of bijzonder gelukkig zijn geweest in zijn zoektocht om zoveel aanklagers van meneer Rigdon op te sporen... Zulke ‘verklaringen onder ede’ bewijzen niets.
- Robert C. Webb explains problems with the Spaulding theory.
- Robert C. Webb critiques the theory that Sidney Rigdon stole a manuscript to create the Book of Mormon.
[31]↩︎
Brodie schreef:
DE SPAULDING-RIGDON-theorie over het auteurschap van het Boek van Mormon is gebaseerd op een heterogene verzameling brieven en beëdigde verklaringen die tussen 1833 en 1900 zijn verzameld. Als die zonder rekening te houden met de chronologie op een hoop worden gegooid, zoals in Charles A. Shooks Ware oorsprong van het Boek van Mormon, en zonder enige aandacht voor het karakter van Joseph Smith of Sidney Rigdon, lijken ze indrukwekkend. Maar de theorie is in de eerste plaats gebaseerd op de onhoudbare aanname dat Joseph Smith noch het verstand noch de opleiding had om het Boek van Mormon te schrijven, en ze negeert het feit dat de stijl van het Boek van Mormon identiek is aan die van de latere geschriften van de mormoonse profeet, zoals de Leer en Verbonden en Parel van grote waarde, maar volledig vreemd is aan de gezwollen retoriek van Rigdons preken.
- Fawn Brodie explains the Spaulding theory of Book of Mormon authorship.
- Fawn Brodie concludes that the Spaulding-Rigdon theory is not supported by the historical evidence.
[32]↩︎
De website Joseph Smith Papers legt uit dat het originele manuscript van het Boek van Mormon het "handschrift van Oliver Cowdery, John Whitmer, één niet-geïdentificeerde schrijver en JS" heeft.
In hun vergelijking van Spauldings handschrift met dat van de onbekende schrijver van het Boek van Mormon merkten de Tanners op dat het handschrift van de onbekende schrijver voorkomt in 1 Nephi, hoofdstukken 4 tot en met 12.
- The Joseph Smith Papers website gives a historical introduction to the original Book of Mormon manuscript and its translation process.
- The Tanners describe dissimilarities between the Spaulding Manuscript and pages of the Book of Mormon manuscript.
[33]↩︎
Op 26 juni 1977 meldde The Salt Lake Tribune dat Howard A. Davis, Donald Scales en Wayne L. Cowdery fotokopieën hadden verkregen van een deel van 1 Nephi dat door een onbekende kopiist was overgeschreven.
Ze lieten deze pagina's en voorbeelden van het handschrift van Solomon Spaulding zien aan handschriftdeskundigen (Howard Doulder, Henry Silver en William Kaye), die het erover eens waren dat het handschrift in beide voorbeelden hetzelfde was.
- Russell Chandler reports that hand writing analysts found a connection between Spaulding's writing and an unknown scribe of the Book of Mormon.
[34]↩︎
In september 1977 meldde de Los Angeles Times dat twee van de analisten (Doulder en Silver) hun steun voor overeenkomsten tussen de teksten introkken.
Een handschriftdeskundige, die het nu oneens is met twee andere analisten en met zijn eigen eerdere mening, zei vrijdag dat bepaalde betwiste pagina’s in het Boek van Mormon en een roman van een 19e-eeuwse predikant-romanschrijver door “verschillende auteurs” waren geschreven. De bevinding van vier pagina’s van Howard Doulder, ingediend op 15 september maar pas vrijdag bekendgemaakt, lijkt twijfel te zaaien over de beweringen van drie onderzoekers uit Zuid-Californië die de handschriftdeskundigen hadden ingehuurd. ... Silver trok zich later terug uit de zaak en zei dat de pers hem verkeerd had geciteerd en dat informatie die hij had ingediend “verkeerd was gebruikt.”
- The Los Angeles Times reports that Howard Doulder and Henry Silver retracted their statements that Solomon Spaulding's handwriting was in the Book of Mormon.
[35]↩︎
De Ogden Standard-Examiner meldde dat Jerald Tanner pagina's uit het manuscript van het Boek van Mormon mocht bekijken en die vergeleek met het Spaulding-manuscript. Tanner zei dat hij geen overeenkomsten vond tussen de twee teksten.
Later legden de Tanners dit verder uit in hun boek Schreef Spalding het Boek van Mormon? en lieten ze voorbeelden zien van verschillen tussen de handschriften in de manuscripten.
- The Tanners describe dissimilarities between the Spaulding Manuscript and pages of the Book of Mormon manuscript.
- Ogden Standard-Examiner reports that Jerald Tanner does not believe the Book of Mormon came from the Spaulding Manuscript.
[36]↩︎
In zijn boek Victims: The LDS Church and the Mark Hofmann Case schreef historicus Richard Turley:
Toen [Hugh] Pinnock het Spalding-Rigdon-document beschreef dat Hofmann hem op 14 juli daarvoor had laten kopiëren, zeiden zijn bezoekers dat het document oorspronkelijk gedateerd was op 1792 en daarna was veranderd in 1822. Ze zeiden ook dat de Spalding die het document zogenaamd had ondertekend in 1816 stierf, waardoor het onmogelijk was dat hij het zes jaar later had ondertekend. Verder zeiden ze dat hij zijn naam liever als 'Spaulding' spelde.
- Richard E. Turley, Jr. reports on a forged document clearly connecting Sidney Rigdon and Solomon Spaulding made by Mark Hofmann.
[37]↩︎
In zijn inleiding zei Kent Jackson:
Omdat het Spaulding-manuscript sinds 1834 deel uitmaakt van de geschiedenis van de Heiligen der Laatste Dagen — hoe onverdiend die rol in die geschiedenis ook mag zijn — vond het Religious Studies Center van Brigham Young University het passend om het opnieuw tot leven te brengen, zodat lezers kennis kunnen nemen van de inhoud ervan. Een paar critici van de geschiedenis en overtuigingen van de LDS houden nog steeds vast aan de bewering dat dit de bron of de inspiratie was voor het Boek van Mormon, een idee dat door Philastus Hurlbut zelf is bedacht. Deze publicatie zal die gedachte hopelijk voorgoed laten rusten. ... Dit deel is een onbewerkte facsimiletranscriptie van “Manuscript Found”. De totstandkoming ervan vergde vele uren werk met het manuscript zelf, aangevuld met foto’s, microfilmfoto’s en fotostatische afbeeldingen die beschikbaar zijn gesteld door de archieven van Oberlin College.
- Kent P. Jackson introduces 'Manuscript Found,' providing an overview of its history and significance, and explains the process he followed to edit and transcribe the document for publication.
[38]↩︎
Het raadsel van Spalding is een verhaal van 428 pagina’s dat het bewijsmateriaal voor de Spaulding-theorie over het auteurschap van het Boek van Mormon navertelt, geschreven door Wayne L. Cowdrey, Howard A. Davis en Arthur Vanick.
In het boek suggereren de auteurs dat ze nieuw bewijs hebben dat de zaak voor de Spaulding-theorie versterkt. Ze stellen dat hun boek bedoeld is als een onpartijdige weergave van de feiten:
Het doel van dit deel is om de feiten in een puur kritische vorm te presenteren, zodat iedereen ze kan zien, vrij van de dogmatische uitspraken van de kerkelijke top.
- Cowdrey, et al. say that they will present new and old evidence for the Spaulding theory.
[39]↩︎
Roper introduceert The Spalding Enigma als een poging van de auteurs om een naturalistische (dus niet-openbarende) oorsprong voor het Boek van Mormon te suggereren. Hij merkt op dat zij het niet kunnen geloven dat heiligen der laatste dagen niet meer geloof hebben gehecht aan de Spaulding-theorie. Daarna zegt hij:
Hoewel gelovige heiligen der laatste dagen het Boek van Mormon altijd hebben verdedigd en kritisch zijn geweest op alle naturalistische theorieën, zijn het vooral critici van het mormonisme geweest die verantwoordelijk waren voor de aanvaarding (en daarna de verwerping) van de Spalding-theorie. De reden is dat heiligen der laatste dagen al een verklaring hebben voor het Boek van Mormon, en daarom is de zoektocht naar een plausibel naturalistisch alternatief iets voor ongelovigen. Waarom, zo moet men zich afvragen, hebben de meeste recente critici van het Boek van Mormon de Spalding-theorie verworpen? Naar mijn mening hebben Cowdrey, Davis en Vanick de belangrijkste bezwaren ertegen niet doeltreffend behandeld.
- Matthew Roper argues that there is not convincing evidence of two Spaulding manuscripts.
[40]↩︎
De studie van de wetenschappers Matthew L. Jockers, Daniela M. Witten en Craig S. Criddle concludeerde:
Onze resultaten wijzen erop dat waarschijnlijke negentiende-eeuwse bijdragers Solomon Spalding waren, een schrijver van historische fantasieverhalen; Sidney Rigdon, een welbespraakte maar misschien instabiele prediker; en Oliver Cowdery, een schoolmeester met redactie-ervaring. Onze bevindingen ondersteunen de hypothese dat Rigdon de belangrijkste architect van het Boek van Mormon was en zijn in overeenstemming met historisch bewijs dat erop wijst dat hij het boek verzon door theologie toe te voegen aan de ongepubliceerde geschriften van Spalding (die toen al overleden was).
In een vervolgstudie uit 2013 verdedigde Matthew Jockers zijn bevindingen uit 2008.
- Matthew L. Jockers, et al publish a study concluding that Spaulding and Rigdon are the main contributor to the Book of Mormon.
- Matthew L. Jockers follows up his 2008 study with a new study defending his findings.
[41]↩︎
De studie van Schaalje en anderen zei:
Om het probleem van waarschijnlijkheidsinflatie verder te laten zien, hebben we een kunstmatig probleem voor auteurschapstoeschrijving gemaakt, waarbij de stijl van de testteksten met opzet heel anders was dan die van alle trainingsauteurs. Als trainingsdata berekenden we 130 literaire kenmerken voor woordblokken van zes negentiende-eeuwse auteurs die verbonden waren met het vroege mormonisme: Joseph Smith, de vroege Sidney Rigdon (1831–46), de late Sidney Rigdon (1863–73), Solomon Spalding, Oliver Cowdery en Parley P. Pratt (zie Bijlagen A en B). Als testdata berekenden we dezelfde kenmerken voor de 51 Federalist Papers die door Alexander Hamilton zijn geschreven. Daarna gebruikten we op een naïeve manier de closed-set-NSC-procedure om posteriorwaarschijnlijkheden en classificaties voor de Hamilton-teksten te berekenen (alsof ze anoniem waren). De 130 literaire kenmerken bestonden uit relatieve frequenties van 93 niet-contextuele woorden, 35 woordpatroonverhoudingen (Hilton 1990) en 2 maten voor woordenschatrijkdom (Holmes 1992).
- Using Jocker's method G. Bruce Schaalje, et al. find false attribution of the Federalist Papers to Mormon writers.
[42]↩︎
Dan Vogel stelde dat de theorie van het Spaulding-manuscript, die suggereert dat het Boek van Mormon gebaseerd was op een manuscript van Solomon Spaulding, ongegrond is. Hij legde uit dat het manuscript dat criticus Philastus Hurlbut kreeg niet leek op het Boek van Mormon en dat de getuigenissen van Spauldings kennissen werden beïnvloed door hun lezing van het Boek van Mormon, wat leidde tot tegenstrijdigheden en geconstrueerde herinneringen.
Vogel verwerpt ook de theorie dat Sidney Rigdon het manuscript aan Joseph Smith doorgaf, en zegt:
Om dit allemaal te laten werken, moet er een samenzwering zijn, een enorme samenzwering. Niet alleen moet Sidney Rigdon deel uitmaken van die samenzwering, maar Pratt ook. En die samenzwering wordt steeds groter naarmate je blijft proberen uit te leggen hoe al deze dingen hebben kunnen gebeuren, dus hoe dan ook steun ik de Spaulding-theorie niet als bron van Joseph Smith.
- Dan Vogel explains the Spaulding theory and why he does not believe it.
[43]↩︎
Jacob H. Parker gaf een overzicht van Solomon Spaulding in de Dartmouth Review van 17 mei 2024:
Net als veel Dartmouth-studenten uit deze vroege periode reisde hij vanuit Connecticut naar het college, waar hij afstudeerde in 1785. Kort na zijn afstuderen werd hij in 1787 in Connecticut als congregationalistische predikant geordend, en in de loop van zijn leven trok hij langzaam naar het westen.
- Jacob H. Parker explains the Spaulding-Rigdon theory in the Dartmouth Review.
[44]↩︎
In Mormonisme onthuld wordt John Spaulding (Solomons broer) geciteerd terwijl hij Solomons leven beschrijft:
Solomon Spalding werd in 1761 geboren in Ashford, Conn., en ontwikkelde al vroeg een voorliefde voor literaire bezigheden. Nadat hij van school was gegaan, ging hij naar de Plainfield Academy, waar hij grote vooruitgang boekte in zijn studie en de meeste van zijn klasgenoten overtrof. Daarna begon hij rechten te studeren in Windham County, maar daarin maakte hij weinig vorderingen, omdat hij intussen zijn aandacht op godsdienstige onderwerpen had gericht. Kort daarna ging hij naar Dartmouth College, met de bedoeling zich voor te bereiden op het predikantschap, waar hij de graad van A.M. behaalde en later officieel werd geordend... Na een paar jaar ging hij failliet, en in 1809 verhuisde hij naar Conneaut, in Ohio. Het volgende jaar verhuisde ik naar Ohio en trof ik hem aan terwijl hij bezig was een smederij te bouwen. Ongeveer drie jaar later bezocht ik hem opnieuw en ontdekte dat hij failliet was gegaan en diep in de schulden zat. Toen vertelde hij me dat hij een boek had geschreven dat hij wilde laten drukken, waarvan de opbrengst volgens hem al zijn schulden zou kunnen afbetalen. Het boek had de titel “Manuscript Found”, waaruit hij me veel passages voorlas.
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[45]↩︎
In Mormonisme onthuld beweerde E. D. Howe dat de weduwe van Solomon Spaulding hem vertelde dat:
Toen ze in Pittsburgh woonden, denkt zij dat het ooit naar de drukkerij van Patterson & Lambdin is gebracht; maar of het daarna ooit weer naar het huis is teruggebracht, weet ze helemaal niet zeker: als dat wel zo was, lag het toen samen met zijn andere geschriften in een kist die zij had achtergelaten in Otsego County, New York.
Hij meldde dat hij met Patterson had gesproken en had vernomen dat er veel manuscriptboeken in de drukkerij werden bewaard. Hij beweerde dat Lambdin en Sidney Rigdon vrienden waren en concludeerde dat Lambdin Spauldings manuscript aan Rigdon moet hebben gegeven.
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[46]↩︎
In 1834 werd in Mormonism Unvailed gemeld dat Solomon Spaulding in 1816 stierf. Latere beschrijvingen van Solomon Spaulding hebben dit herhaald.
[47]↩︎
In de uitgave van augustus 1942 van de nieuwsbrief The Christian Soldier noemde theoloog James D. Bales overeenkomsten tussen het Boek van Mormon en het Spaulding-manuscript, waaronder:
- Both are said to have been found under a rock.
- Both are translated from an ancient language.
- Both mention Jesus Christ.
- Both mention a group of people caught in a storm until they pray.
- Both mention horses.
In zijn essay waarin hij overeenkomsten tussen het Spaulding-manuscript en het Boek van Mormon opsomde, erkende M. D. Bown een reeks overeenkomsten, van zwak tot zekerder.
- James D. Bales lists similarities between the Book of Mormon and the Spaulding manuscript.
- M. D. Bown explains the different kinds of similarities he found between the Spaulding manuscript and the Book of Mormon.
[48]↩︎
Enkele voorbeelden van Heiligen der Laatste Dagen zijn een pamflet van Benjamin Winchester, een krantenartikel van E. Cecil McGavin, een boek van Francis W. Kirkham en een BYU-devotional van Tad R. Callister.
Sommige critici van de Kerk hebben de theorie ook verworpen, onder wie Fawn Brodie, Jerald en Sandra Tanner en Dan Vogel.
[49]↩︎
Voor lijsten met overeenkomsten tussen Spauldings "Manuscript Found" en het Boek van Mormon, zie het essay van M. D. Bown "One Hundred Similarities Between The Book Of Mormon and The Spaulding Manuscript" en "Book of Mormon and Spaulding Manuscripts" van James D. Bales.
- M. D. Bown lists 100 similarities he saw between the Spaulding manuscript and the Book of Mormon.
- James D. Bales lists similarities between the Book of Mormon and the Spaulding manuscript.
[50]↩︎
De inleiding van "Manuscript Found" luidt:
Terwijl ik liep en allerlei gissingen vormde over het karakter, de situatie en het aantal van die mensen, die de huidige generatie Indianen ver overtroffen in kunstzinnigheid en vindingrijkheid, kwam ik toevallig op een platte steen terecht. Die lag op korte afstand van het fort en boven op een kleine aarden heuvel, precies horizontaal. Het oppervlak ervan had iets merkwaardigs... Hier zag ik een grote platte steen die als een deur was aangebracht. Ik rukte hem meteen weg, en zie, er verscheen een holte binnen in de muur—die was van zijkant tot zijkant ongeveer drie voet in doorsnee en ongeveer twee voet hoog. In deze holte vond ik een aardewerken kist met een deksel dat er perfect strak op sloot. De kist was twee voet lang, anderhalve voet breed en één en drie inch in doorsnee. Mijn geest, vervuld van ontzagwekkende gevoelens die zich snel aan mij opdrongen, liet mijn handen nauwelijks toe om deze eerbiedwaardige vondst weg te nemen, maar nieuwsgierigheid kreeg al snel de overhand. De kist werd gepakt en opgetild om geopend te worden [—]. Toen ik het deksel had verwijderd, ontdekte ik dat het achtentwintig [—] perkamentbladen bevatte, en dat, toen [— —] [p. 3] bleek dat het manuscripten waren, geschreven in een elegant handschrift met Romeinse letters en in de Latijnse taal.
- Spaulding's "Manuscript Found" starts with an account of the record being found under a rock.
[51]↩︎
In het verslag van zijn geschiedenis uit 1838 zei Joseph:
Onder een grote, dikke steen lagen de platen, opgeborgen in een stenen kist. Deze steen was dik en in het midden aan de bovenkant rond, en dunner naar de randen toe, zodat het middendeel boven de grond zichtbaar was, maar de rand helemaal rondom met aarde bedekt was. Nadat ik de aarde van de rand van de steen had weggehaald en een hefboom had gekregen die ik onder de rand van de steen kon vastzetten, tilde ik hem met een beetje inspanning op. . . . De kist waarin ze lagen, was gemaakt door stenen met een soort cement aan elkaar te leggen. Op de bodem van de kist lagen twee stenen dwars in de kist, en op deze stenen lagen de platen en de andere dingen die erbij waren.
- Joseph Smith describes the area where he found the golden plates.
[52]↩︎
"Manuscript Found" beschreef de reis als volgt:
Er werden meteen voorbereidingen getroffen en we voeren weg... Al snel raakte de hele bemanning verdwaald en in verwarring—Ze wisten niet in welke richting de opgaande zon of de Poolster lag—want de hemel was bedekt met wolken; en de duisternis had haar zwarte mantel uitgespreid over het gezicht van de woeste diepte... Eindelijk stapte een zeeman naar [—] [p. 9] het midden en riep uit: Luister, o vrienden, en hoor mijn woorden—Een stem van omhoog is doorgedrongen tot mijn ziel en de inspiratie van de Almachtige heeft mij geboden te verkondigen—Laat uw zeilen wijd uitgespreid zijn en de zachte winden zullen u spoedig naar een veilige haven voeren—Een land waar u gastvrijheid zult vinden... Op de vijfde dag hierna kregen we [in] land in zicht—we voeren een brede [riv]ier binnen—en bleven vele mijlen de [—] op varen totdat we [p. 10] een stad in zicht kregen—Elk hart klopte nu van vreugde—en luide kreten van blijdschap gaven uitdrukking aan het enthousiaste vervoeren van onze zielen.
- Chapter 1 of "Manuscript Found" introduces the author as a Roman sent to Britain who was blown off course.
[53]↩︎
Het verhaal van Lehi's familie en hun zeereis is te vinden in 1 Nephi 18:6-14.
En het geschiedde, nadat wij allen in het schip waren afgedaald en onze levensmiddelen en de dingen die ons geboden waren, met ons hadden genomen, dat wij de zee opvoeren en door de wind werden voortgedreven naar het beloofde land… En het geschiedde, nadat zij mij zo hadden gebonden dat ik mij niet kon bewegen, dat de kompas, die door de Heer was bereid, ophield te werken. Daarom wisten zij niet waarheen zij het schip moesten sturen, en er stak een grote storm op, ja, een grote en verschrikkelijke storm, en wij werden drie dagen lang teruggedreven over de wateren; en zij werden zeer bevreesd dat zij in de zee zouden verdrinken; niettemin maakten zij mij niet los. En op de vierde dag dat wij waren teruggedreven, begon de storm buitengewoon hevig te worden.
- The Book of Mormon describes Lehi's family traveling to the Americas in a ship.
[54]↩︎
De inleiding van 'Manuscript Found' luidt:
Toen ik de omslag had verwijderd, ontdekte ik dat die achtentwintig stukken perkament bevatte. En dat, toen [— —] [p. 3] tevoorschijn kwam, het manuscripten leken te zijn die in een elegant handschrift waren geschreven met Romeinse letters en in de Latijnse taal.
- Spaulding's "Manuscript Found" starts with an account of the record being found under a rock.
[55]↩︎
Mormon 9:32 zegt:
32. En nu, zie, wij hebben dit verslag geschreven naar onze kennis, in de lettertekens die onder ons hervormd Egyptisch worden genoemd, overgeleverd en door ons veranderd, volgens onze manier van spreken.
- Mormon says that his record is written in "reformed Egyptian."
[56]↩︎
De enige verwijzing naar paarden in "Manuscript Found" luidt: "Hamboon mounted on an eligant Horse richly caparosened, rode thro’ the encampment—proclaiming aloud evry man to his Station, seize your arms & prepare for battle."
- Spaulding's "Manuscript Found" mentions a character riding a horse.
[57]↩︎
1 Nephi 18:25 luidt:
25 En het geschiedde dat wij in het land van belofte, terwijl wij door de wildernis reisden, dieren in de bossen van allerlei soort vonden, zowel de koe als de os, en de ezel en het paard, en de geit en de wilde geit, en allerlei wilde dieren, die tot nut van de mens waren. En wij vonden allerlei erts, zowel van goud als van zilver en van koper.
- The Book of Mormon says that there are horses in the Promised Land.
[58]↩︎
Het manuscript van Spaulding vermeldt:
Omdat we allemaal zeiden . . . dat we in de godsdienst van Jezus Christus geloofden, kozen we unaniem Trojanus, de stuurman van het schip, een vrome, goede man, als onze predikant om elke ochtend en avond en op de dag des Heren onze gebeden te leiden.
- The Romans in Spaulding's "Manuscript Found" choose a man to be a minister of Jesus Christ.
[59]↩︎
De titelpagina van het Boek van Mormon luidt:
Een verslag, geschreven door de hand van Mormon op platen die van de platen van Nephi genomen zijn. Daarom is het een verkorting van het verslag van het volk van Nephi en ook van de Lamanieten... En ook om de Jood en de heiden ervan te overtuigen dat Jezus de Christus is, de eeuwige God, die Zich aan alle volken openbaart
- The title page of the Book of Mormon says that it is written to convince Jews and Gentiles that Jesus is the Christ.
[60]↩︎
De inleiding van het manuscript luidt:
Waarde lezer, betreed voorzichtig de as van de eerbiedwaardige doden—U moet weten dat dit land bewoond werd door grote en machtige naties. Aanzienlijk beschaafd—en bedreven in de kunsten [—] van de oorlog, en dat op de grond waar u 1—] loopt menige zware en bloedige [p. 4] strijd is geleverd en helden bij duizenden in het stof hebben moeten bijten.
- Spaulding's "Manuscript Found" starts with an account of the record being found under a rock.
[61]↩︎
Mormon 6:7-11 beschrijft de gevechten die een einde maakten aan de Nephitische beschaving.
En het geschiedde dat mijn volk, met hun vrouwen en hun kinderen, nu de legers van de Lamanieten zag die naar hen toe marcheerden; en met die vreselijke angst voor de dood die de borst van alle goddelozen vervult, wachtten zij om hen te ontvangen. En het geschiedde dat zij tegen ons ten strijde trokken, en elke ziel was vervuld van angst vanwege de grootheid van hun aantal. En het geschiedde dat zij mijn volk aanvielen met het zwaard, en met de boog, en met de pijl, en met de bijl, en met allerlei oorlogswapens. En het geschiedde dat mijn mannen werden neergehouwen, ja, zelfs mijn tienduizend die bij mij waren, en ik viel gewond neer in hun midden; en zij gingen mij voorbij zodat zij geen einde maakten aan mijn leven. En toen zij waren heengegaan en heel mijn volk hadden neergehouwen, behalve vierentwintig van ons, (onder wie mijn zoon Moroni was) en wij de dood van ons volk hadden overleefd, zagen wij de volgende dag, toen de Lamanieten naar hun kampen waren teruggekeerd, vanaf de top van de heuvel Cumorah, de tienduizend van mijn volk die waren neergehouwen, aangevoerd door mij.
- Mormon describes the final battles before the end of the Nephite civilization.
[62]↩︎
In Mormonism Unvailed meldde E. D. Howe dat Hurlbut het Spaulding-manuscript van diens weduwe kreeg, en dat hij het manuscript van Hurlbut kreeg. Later verkocht Howe zijn krantenkantoor en papieren aan L. L. Rice. Rice ontdekte het Spaulding-manuscript in 1885 tussen de papieren en schonk het aan Oberlin College.
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
- RLDS Church publishes two letters from L. L. Rice to Joseph Smith III about Solomon Spaulding's Manuscript Found, along with the entire manuscript.
[63]↩︎
In Mormonism Unvailed meldde de broer van Solomon Spaulding dat Solomon in 1809 naar Conneaut, Ohio verhuisde en dat hij Solomon drie jaar later bezocht. Hij merkte op,
Hij vertelde me toen dat hij een boek aan het schrijven was, dat hij van plan was te laten drukken, en waarvan de opbrengst hem volgens hem in staat zou stellen al zijn schulden te betalen. Het boek heette “Manuscript Found”, waaruit hij mij veel passages voorlas.
Het lijkt er dus op dat Spaulding zijn verhaal ergens schreef tussen 1809, toen hij aanvankelijk naar Ohio verhuisde, en 1812, toen zijn broer hem bezocht.
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[64]↩︎
In 1839 meldde de Daily National Intelligencer dat Matilda Spaulding zei:
Uiteindelijk werd het manuscript teruggegeven aan de auteur, en kort daarna verhuisden we naar Amity, Washington County, Pennsylvania, waar meneer S. in 1816 overleed. Het manuscript kwam toen in mijn bezit en werd zorgvuldig bewaard. Het is vaak bekeken door mijn dochter, mevrouw McKenstry, uit Monson, Massachusetts, bij wie ik nu woon, en door andere vrienden.
- The Daily National Intelligencer reprints an article from the Boston Daily Advertiser reporting that Doctor Philastus Hurlbut found Spaulding's manuscript.
[65]↩︎
Solomon Spauldings achternicht Ellen Dickinson interviewde zowel dokter Philastus Hurlbut als E. D. Howe. Beide mannen vertelden haar dat Hurlbut het manuscript aan Howe gaf, ook al had Hurlbut daar geen toestemming voor gekregen van Spauldings weduwe. Ze verklaarden ook dat ze niet zeker wisten of ze het originele manuscript hadden en dat ze dachten dat de Mormonen het Spaulding-manuscript hadden vernietigd.
- Ellen E. Dickinson interviews Doctor Philastus Hurlbut about the Spaulding manuscript.
- Ellen E. Dickinson relates an interview with E. D. Howe about the Spaulding manuscript.
[66]↩︎
In een brief aan Joseph Smith III legde L. L. Rice uit:
Het Spaulding-manuscript in mijn bezit is op deze manier in mijn handen gekomen. In 1839-40 kochten mijn partner en ik van E. D. Howe de Painesville Telegraph, uitgegeven in Painesville, Ohio. De overdracht van de drukkerij, lettertypen, pers, enz., ging gepaard met een grote verzameling boeken, manuscripten, enz., waaronder ook dit manuscript van Spaulding. U ziet dus dat het al meer dan veertig jaar in mijn bezit is. Maar ik had het nooit onderzocht of wist wat voor soort tekst het was, tot zo’n zes of acht maanden geleden. Op de omslag stond: "Manuscriptverhaal — Conneaut Creek." Het wonder is dat ik het bij een van mijn verhuizingen niet heb vernietigd of verbrand, samen met een grote hoeveelheid rommel die zich in de loop van de tijd had opgehoopt.
- RLDS Church publishes two letters from L. L. Rice to Joseph Smith III about Solomon Spaulding's Manuscript Found, along with the entire manuscript.
[67]↩︎
L. L. Rice vertelde Joseph Smith III:
U kunt gerust zijn dat ik het manuscript niet in het bezit zal geven van iemand die het zal verminken of voor een slecht doel zal gebruiken. Ik zal het laten deponeren in de bibliotheek van Oberlin College, in Ohio, zodat iedereen die het wil inzien het daar kan lezen; maar het mag niet uit die bewaarplaats worden verwijderd.
- RLDS Church publishes two letters from L. L. Rice to Joseph Smith III about Solomon Spaulding's Manuscript Found, along with the entire manuscript.
[68]↩︎
In de inleiding van zijn facsimile-uitgave van ‘Manuscript Found’ schreef Kent Jackson:
Het manuscript kwam in 1885 aan op Oberlin College, toen het door L. L. Rice naar James H. Fairchild, de president van het college, werd gestuurd. Rice had het sinds 1839 in bezit. Sinds het in Oberlin aankwam, is het onder archiefomstandigheden bewaard en goed behouden gebleven.
- Kent P. Jackson introduces 'Manuscript Found,' providing an overview of its history and significance, and explains the process he followed to edit and transcribe the document for publication.
[69]↩︎
Bijvoorbeeld:
- While Theodore Schroeder and Henry Sheldon did not say that there were two separate manuscript stories, they did claim that there were multiple drafts. They alleged one was used to write the Book of Mormon and another was the manuscript L. L. Rice found.
- Charles A. Shook said that Spaulding wrote two stories: one about a group of Romans in North America and another detailing the origins of the Native Americans.
- Thomas Gregg concluded that the Spaulding manuscript found in Hawaii was not the same manuscript used to write the Book of Mormon.
- William Whitsitt believed Spaulding had two or three drafts of his story that Sidney Rigdon then used to write the Book of Mormon.
[70]↩︎
Om onderscheid te maken tussen de twee hypothetische manuscripten hebben ze de namen "Manuscript Story" en "Manuscript Found" gekregen. De eerste naam verwijst naar het bekende manuscript dat op Hawaï is gevonden, omdat iemand "Manuscript Story" had geschreven op het omslag om het manuscript heen.
De titel "Manuscript Found" wordt dan gebruikt om het onbekende tweede manuscript te beschrijven, dat naar verluidt nauwer aansluit bij het verhaal van het Boek van Mormon.
[71]↩︎
Howe schreef:
De kist waar de weduwe naar verwees, werd later onderzocht en bleek slechts één M.S.-boek te bevatten, in Spaldings handschrift, van ongeveer één katern papier. Dit is een roman, die beweert uit het Latijn te zijn vertaald, gevonden op 24 perkamentrollen in een grot aan de oevers van Conneaut Creek, maar geschreven in moderne stijl en met een verzonnen verhaal over een schip dat op de Amerikaanse kust terechtkomt terwijl het van Rome naar Groot-Brittannië reist, kort voor het christelijke tijdperk, toen dit land werd bewoond door de indianen. Dit oude M.S. is aan verschillende van de bovenstaande getuigen getoond, die het herkennen als dat van Spalding, omdat hij hun had verteld dat hij zijn eerste schrijfplan had aangepast door verder terug te gaan in de datering en in de oude schrifturstijl te schrijven, zodat het ouder zou lijken. Zij zeggen dat het geen enkele gelijkenis vertoont met het "Manuscript Found."
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[72]↩︎
L. L. Rice vertelde Joseph Smith III het volgende:
Het Spaulding-manuscript in mijn bezit is op de volgende manier in mijn handen gekomen. In 1839-40 kochten mijn partner en ik van E. D. Howe de Painesville Telegraph, uitgegeven in Painesville, Ohio. De overdracht van de drukafdeling, letters, pers, enz., ging gepaard met een grote verzameling boeken, manuscripten, enz., met onder andere dit manuscript van Spaulding. Dus, zoals u ziet, is het al meer dan veertig jaar in mijn bezit. Maar ik heb het nooit onderzocht of geweten wat voor soort tekst het was, tot zo’n zes of acht maanden geleden. Op de omslag stond: "Manuscriptverhaal — Conneaut Creek."
- RLDS Church publishes two letters from L. L. Rice to Joseph Smith III about Solomon Spaulding's Manuscript Found, along with the entire manuscript.
[73]↩︎
L. L. Rice vertelde Joseph Smith III:
Mijn mening is, op basis van alles wat ik heb gezien en geleerd, dat dit het enige geschrift van Spaulding is, en dat er geen grond is voor de bewering van Deming en anderen dat Spaulding nog een ander, uitgebreider verhaal schreef, waarvan verschillende kopieën werden gemaakt, en waarvan Rigdon er één uit een drukkerij in Pittsburg stal, enz.
- RLDS Church publishes two letters from L. L. Rice to Joseph Smith III about Solomon Spaulding's Manuscript Found, along with the entire manuscript.
[74]↩︎
Bijvoorbeeld:
- In 1837, Trumpet and Universalist Magazine called it "highly probable, that [the Book of Mormon] was done by Sidney Rigdon."
- In 1839, Alexander Campbell expressed his support for the Spaulding-Rigdon theory in The Millennial Harbinger.
- British author Frederick Marryatt claimed in his 1846 book that Sidney Rigdon received the Spaulding manuscript from Lambdin while living in Pittsburg.
- In 1907, Theodore Schroeder claimed that Rigdon stole the manuscript and showed it to individuals on two occasions.
- A 2024 two-part podcast by Mormon Discussion Inc. repeated the claims of the Spaulding-Rigdon theory including the claim that some believed that Spaulding told them that Rigdon stole the manuscript.
[75]↩︎
In haar boek No Man Knows My History verklaarde Fawn Brodie:
Veel schrijvers geloofden echter nog steeds dat een tweede Spaulding-manuscript de echte bron van het Boek van Mormon was, en werkten onvermoeibaar om dat te bewijzen. Voordat we hun bewijs bekijken, moet worden opgemerkt dat als er, zoals het meest waarschijnlijk lijkt, maar één Spaulding-manuscript was, er bepaalde overeenkomsten waren tussen dat manuscript en het Boek van Mormon die, hoewel ze niet voldoende zijn om de stelling van gemeenschappelijk auteurschap te rechtvaardigen, mogelijk hebben geleid tot de overtuiging van Spauldings buren dat het ene een plagiaat van het andere was. Van beide werd gezegd dat ze uit de aarde kwamen; beide waren verhalen over kolonisten die van de Oude Wereld naar de Nieuwe Wereld voeren; beide verklaarden de aardwerken en grafheuvels die veel voorkwamen in westelijk New York en Ohio als het gevolg van gewelddadige oorlogen. John Miller had gesproken over ‘humoristische passages’ in Spauldings werk, wat zeker van toepassing zou zijn op het ‘Manuscript Story’, maar niet op het volledig humorloze Boek van Mormon.
- Fawn Brodie explains the origins of the claims that there were two Spaulding manuscripts.
[76]↩︎
De uitgave van 8 juni 1839 van de Quincy Whig drukte een brief van Sidney Rigdon af waarin hij zei: "Als ik zou zeggen dat ik ooit van dominee Solomon Spalding en zijn hoopvolle vrouw had gehoord voordat dr. P. Hurlburt zijn leugen over mij schreef, dan zou ik net zo'n leugenaar zijn als zij zelf."
In 1908 drukte de Deseret News een interview opnieuw af dat de zoon van Sidney Rigdon met hem had:
"U bent een oude man," zei hij, "en u zult binnenkort sterven, en ik wil weten of Joseph Smith, in uw vertrouwelijke omgang met hem gedurende veertien jaar, niet iets tegen u heeft gezegd waardoor u bent gaan geloven dat hij dat boek op een andere manier heeft verkregen dan wat hij u had verteld." Op dit beroep van de zoon antwoordde Sidney Rigdon: "Mijn zoon, ik kan voor de hoge hemel zweren dat wat ik u over de oorsprong van dat boek heb verteld waar is. uw moeder en zuster, mevrouw Athalia Robinson, waren aanwezig toen dat boek aan mij werd overhandigd in Mentor, Ohio, en alles wat ik ooit heb geweten over de oorsprong van dat boek was wat Parley P. Pratt, Oliver Cowdery, Joseph Smith en de getuigen die beweerden dat ze de platen hadden gezien mij hebben verteld, en in al mijn vertrouwelijke omgang met Joseph Smith heeft hij mij nooit iets anders verteld dan dat ene verhaal, en dat was dat hij het gegraveerd op de gouden platen had gevonden in een heuvel bij Palmyra, New York, en dat er een engel aan hem was verschenen en hem had verteld waar hij het kon vinden; en ik heb u, of wie dan ook, nooit iets anders verteld dan dat ene verhaal, en dat herhaal ik nu tegen u."
- Sidney Rigdon denies knowledge of the Spaulding manuscript.
- The Deseret Evening News reports that the Spaulding theory is still being perpetuated.
[77]↩︎
De Times and Seasons meldde dat Sidney Rigdon in Pennsylvania werd geboren, in Ohio opgroeide en naar Pittsburgh verhuisde om predikant te worden.
Solomon Spaulding verhuisde ergens tussen 1814 en 1816 naar het gebied rond Pittsburgh en stierf in 1816 in Amity, Pennsylvania.
- Times and Seasons includes a biography of Sidney Rigdon's early life in the "History of Joseph Smith," part 1.
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[78]↩︎
De krant The Commonwealth uit Pittsburgh meldde dat zowel Sidney Rigdon als Solomon Spaulding in juli 1816 post hadden op het plaatselijke postkantoor.
- The Commonwealth reports that Sidney Rigdon and Solomon Spaulding have letters at the Pittsburgh post office.
[79]↩︎
E. D. Howe speculeerde:
We worden dan onweerstaanbaar tot deze conclusie geleid: dat Lambdin, nadat hij in zaken had gefaald, zijn toevlucht nam tot de oude manuscripten die toen in zijn bezit waren om geld bijeen te krijgen met een boekspeculatie, en dat hij Spauldings "Manuscript Found" in handen van Rigdon gaf, zodat het verfraaid, veranderd en aangevuld kon worden zoals hij passend vond; en drie jaar studie van de Bijbel zouden wij nauwelijks genoeg tijd vinden om die zo te verminken als ze is overgebracht naar het boek van de Mormonen. Toen de eerste stierf, liet hij de laatste als enige eigenaar achter, die wel een beroep moest doen op zijn slimheid en het op een wonderbaarlijke manier voor de wereld moest brengen; want op geen enkele andere manier kon zo'n boek zonder groot offer worden uitgegeven.
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[80]↩︎
Bijvoorbeeld, in zijn boek uit 2024 Hoe Het Boek van Mormon tot stand kwam beweerde de voormalige Heilige der Laatste Dagen en kerkcriticus Lars Nielsen:
Maandenlang had Rigdon graag kennis willen maken met Smith en hem recht in de ogen willen kijken, maar het zou voor hem moeilijk zijn om zijn vrouw, kinderen en gemeente lang achter te laten. . . . Het was beter dat Pratt Smith eerst ontmoette en probeerde te onderscheiden of het nog steeds in overeenstemming was met de wil van de HEER dat Smith naar Ohio zou komen. Daarom stuurde Rigdon Pratt in de zomer van 1826 terug naar Palmyra om met Smith te spreken.
- Lars Nielsen claims that Sidney Rigdon used Parley P. Pratt to collude with Joseph Smith to write the Book of Mormon.
[81]↩︎
In 1838 schreef Parley P. Pratt een weerlegging van de Spaulding-theorie over het auteurschap van het Boek van Mormon. Hij beweerde dat hij in de zomer van 1830 voor het eerst over het Boek van Mormon hoorde. Hij meldde:
Omstreeks 15 oktober 1830 begon ik mijn reis, samen met ouderling O. Cowdery en Peter Whitmer, naar Ohio. We gingen op bezoek bij ouderling S. Rigdon, en toen zagen zijn ogen voor het eerst het "Boek van Mormon"; ik had zelf het geluk het hem persoonlijk te overhandigen. Hij was erg verrast, en er was veel overreding en discussie voor nodig om hem ertoe te brengen het te lezen. Nadat hij het had gelezen, had hij een grote innerlijke worsteling voordat hij het volledig geloofde en aannam. En toen hij uiteindelijk van de waarheid ervan overtuigd was, riep hij een grote bijeenkomst van zijn vrienden, buren en broeders bijeen, en sprak hen daarna heel hartelijk toe, bijna twee uur lang. In die tijd werden zowel hijzelf als bijna de hele gemeente tot tranen toe bewogen.
- Parley P. Pratt explains how he introduced Sidney Rigdon to the Book of Mormon.
[82]↩︎
Spauldings ‘Manuscript Found’ vertelt het verhaal van een scheepslading Romeinen die per ongeluk in Noord-Amerika landden en hun daaropvolgende avonturen onder de inheemse Amerikanen.
Aan de andere kant zegt het Boek van Mormon dat het een verslag is van de Nephieten, Lamanieten en Jaredieten en dat het bedoelde doel ervan is om te getuigen dat Jezus de Christus is.
[83]↩︎
Zowel heiligen der laatste dagen (bijvoorbeeld Bruce Blumell) als niet-heiligen der laatste dagen (bijvoorbeeld Dan Vogel, James Fairchild en Robert Webb) hebben opgemerkt dat de getuigenissen die door dokter Philastus Hurlbut werden verzameld, ongeveer twintig jaar werden gegeven nadat de getuigen Spauldings verhaal hadden gehoord.
In Mormonism Unvailed, herinnerden Spauldings familie en buren zich ook dat het Boek van Mormon veel namen bevatte (bijvoorbeeld de namen Nephi en Lehi) en verhaalelementen uit Spauldings manuscript (bijvoorbeeld de Verloren Tien Stammen die naar Amerika reisden); sindsdien zijn er echter geen manuscripten gevonden die de namen of verhalen in het Boek van Mormon verbinden met het enige bekende exemplaar van Spauldings "Manuscript Story."
[84]↩︎
In een brief aan Joseph Smith III nadat hij het manuscript van Spaulding had gevonden, zei L. L. Rice:
Bij nader inzien ben ik, sinds ik het voorgaande schreef, van mening dat niemand die dit manuscript leest geloof zal hechten aan het verhaal dat Solomon Spaulding op enigerlei wijze de auteur van het Boek van Mormon was. Het is onwaarschijnlijk dat iemand die zo’n uitgebreid werk als de mormoonse Bijbel schreef, zijn tijd zou besteden aan het opstellen van zo’n oppervlakkig verhaal als dit, dat op zijn best slechts een zwakke imitatie van het andere is. Ten slotte ben ik er meer dan half van overtuigd dat dit zijn enige geschrift van die soort is, en dat elke bewering dat Spaulding in welke zin dan ook de auteur van het andere was, pure verzinsel is. Het was voor iedereen die dit misschien had gezien, of iets over de inhoud ervan had gehoord, makkelijk om het verhaal te verzinnen dat ze identiek waren.
- RLDS Church publishes two letters from L. L. Rice to Joseph Smith III about Solomon Spaulding's Manuscript Found, along with the entire manuscript.
[85]↩︎
Spauldings ‘Manuscript Found’ vertelt het verhaal van een scheepslading Romeinen die per ongeluk in Noord-Amerika landden en hun daaropvolgende avonturen onder de inheemse Amerikanen.
Aan de andere kant zegt het Boek van Mormon dat het een verslag is van de Nephieten, Lamanieten en Jaredieten en dat het bedoelde doel ervan is om te getuigen dat Jezus de Christus is.
[86]↩︎
Leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen (zoals Bruce Blumell) en niet-leden (zoals Dan Vogel, James Fairchild en Robert Webb) hebben erkend dat de getuigenissen die door dokter Philastus Hurlbut zijn verzameld, ongeveer twintig jaar werden gegeven nadat de getuigen het verhaal van Spaulding hadden gehoord. Zij suggereren dat de herinneringen aan het verhaal in Spauldings manuscript bij zijn familie en vrienden mogelijk zijn beïnvloed door hun recentere kennismaking met fragmenten uit het Boek van Mormon.
[87]↩︎
De getuigenissen in Mormonism Unvailed steunen op de herinneringen van Spauldings familie en buren. Zij herinnerden zich dat het Boek van Mormon veel namen bevatte (bijvoorbeeld de namen Nephi en Lehi) en verhaalelementen uit Spauldings manuscript (bijvoorbeeld de verloren tien stammen die naar Amerika reisden). Sindsdien zijn er echter geen manuscripten gevonden die de namen of verhalen in het Boek van Mormon verbinden met het enige bekende exemplaar van Spauldings 'Manuscript Story'.
[88]↩︎
E. D. Howe beweerde: "Ons is op geloofwaardige wijze verteld dat hij [Sidney Rigdon] bevriend was met Lambdin." Howe geeft echter niet aan wie hem deze geloofwaardige informatie heeft gegeven.
Criticus van de Heiligen der Laatste Dagen Arthur Chris Eccel betwist dit en stelt dat de redenering die Sidney Rigdon met het Spaulding-manuscript verbindt, een reeks gevolgtrekkingen vereist die begint met de onbewezen hypothese dat Joseph Smith een voorafgaande tekst van het Boek van Mormon van Rigdon heeft geplagieerd.
In zijn weerlegging zei hij: "Elke volgende bewering bouwt voort op de vorige, waardoor het hele argument speculatief wordt. Meer drogredelijk dan dit wordt het niet."
- Arthur Chris Eccel gives a refutation of the Spalding-Rigdon theory.
- In Mormonism Unvailed E. D. Howe suggests that the Book of Mormon is plagiarized from Solomon Spaulding's manuscript.
[89]↩︎
E. D. Howe veronderstelde:
Hij woonde ongeveer vier jaar vóór het verschijnen van het boek in deze omgeving. In die tijd bracht hij meerdere lange bezoeken aan Pittsburgh, en misschien ook aan de Susquehanna, waar Smith toen naar geld groef, of deed alsof hij platen vertaalde.
Sidney Rigdon ontkende deze beschuldiging en zei: "Alles wat ik ooit wist over de oorsprong van dat boek, was wat Parley P. Pratt, Oliver Cowdery, Joseph Smith en de getuigen die beweerden dat ze de platen hadden gezien, mij hebben verteld."
Sindsdien hebben historici die lid zijn van de Kerk en historici die dat niet zijn, geen enkel bewijs gevonden dat Rigdon en Smith met elkaar verbindt vóór hun eerste bekende ontmoeting in 1830.
[90]↩︎
Fawn Brodie onderzocht deze kwestie op de volgende manier:
Voorstanders van de theorie leggen niet uit waarom Rigdon, als hij het Boek van Mormon schreef, er genoegen mee nam dat Joseph Smith de Mormoonse Kerk stichtte en daar jarenlang de volledige macht over had, zo zeker van zijn positie dat hij Rigdon verschillende keren met excommunicatie bedreigde toen Rigdon zich tegen zijn beleid verzette.
Rigdon werd kort na zijn bekering geroepen als Joseph Smiths raadgever in het Eerste Presidium; hij betwistte Joseph Smiths plaats als hoofd van de kerk echter niet.
- Fawn Brodie concludes that the Spaulding-Rigdon theory is not supported by the historical evidence.
- Sidney Rigdon is called to be Joseph's counselor.
[91]↩︎
In een brief uit 1839 aan de Quincy Whig zei Sidney Rigdon:
Ik zie een brief die door iemand is ondertekend en zichzelf Matilda Davidson noemt, en die doet alsof ze de oorsprong van het mormonisme geeft, zoals zij het blijkbaar graag noemt, door een onzinverhaal te vertellen over een zekere Solomon Spalding, een persoon van wiens aardse bestaan ik volledig via dit stuk op de hoogte ben geraakt; want zeker, totdat dokter Philastus Hurlburt mij vertelde dat zo iemand ooit had geleefd, had ik niet het vaagste idee van zijn bestaan.
In 188 meldde The Deseret Evening News over een interview tussen Sidney Rigdon en zijn zoon waarin Sidney zei:
Mijn zoon, ik kan voor de hoge hemel zweren dat wat ik je heb verteld over de oorsprong van dat boek waar is... In al mijn vertrouwelijkheid met Joseph Smith heeft hij mij nooit iets anders verteld dan dat ene verhaal, en dat was dat hij het gegraveerd vond op de gouden platen in een heuvel bij Palmyra, New York, en dat er een engel aan hem was verschenen en hem had gezegd waar hij het kon vinden; en ik heb jou, of iemand anders, ook nooit iets anders verteld dan dat ene verhaal, en dat herhaal ik nu aan jou.
- Sidney Rigdon denies knowledge of the Spaulding manuscript.
- The Deseret Evening News reports that the Spaulding theory is still being perpetuated.
[92]↩︎
Fawn Brodie merkte op:
De theorie is allereerst gebaseerd op de onhoudbare aanname dat Joseph Smith noch het verstand noch de opleiding had om het Boek van Mormon te schrijven, en ze negeert het feit dat de stijl van het Boek van Mormon identiek is aan die van de latere geschriften van de mormoonse profeet, zoals de Leer en Verbonden en de Parel van Grote Waarde, maar volledig vreemd is aan de gezwollen retoriek van Rigdons preken.
De studie "Reassessing Authorship of the Boek van Mormon" van Jockers, Witten en Criddle gebruikte statistische analyse om bijdragen van Solomon Spalding, Sidney Rigdon en Oliver Cowdery aan het Boek van Mormon te suggereren, waarbij Rigdon een sleutelfiguur was. Daartegenover stond Schaaltjes studie "Extended Nearest Shrunken Centroid Classification", die deze methode aanpaste om beter om te gaan met verschillende tekstlengtes en open auteursverzamelingen, en die andere resultaten opleverde.
[93]↩︎
In 1885 meldde de Santa Maria Times:
Toch lijkt er niets te zijn gehoord of verspreid over een tweede manuscript tot nadat het eerste (zo genoemd) was ontdekt, wat de hypothese duidelijk een ex post facto-smaak geeft die sommigen misschien “verdacht” noemen.
Heilige der Laatste Dagen-geleerde Sidney Sperry zei:
Ondanks het feit dat het enige Spaulding-manuscript is gevonden, horen we af en toe over een criticus die beweert dat het Boek van Mormon, ten minste deels, gebaseerd is op een ander Spaulding-manuscript, ouder van stijl dan het andere, maar nu verloren. Deze theorie, of een variant ervan, werd natuurlijk mogelijk gemaakt doordat E. D. Howe suggereerde dat er een tweede Spaulding-manuscript was. We hoeven weinig aandacht te besteden aan de mensen die deze theorie gebruiken. Laat ze eerst het manuscript in kwestie tonen; dan zullen we hun beweringen graag overwegen.
Matthew Roper wees erop dat veel van de verklaringen die worden gebruikt om de theorie van een tweede manuscript te ondersteunen, afkomstig zijn uit late secundaire bronnen.
[94]↩︎
In juni 1977 meldde de Salt Lake Tribune dat drie handschriftdeskundigen overeenkomsten hadden gevonden tussen voorbeelden van Spauldings handschrift en dat van een onbekende schrijver van het Boek van Mormon. Later datzelfde jaar trokken twee van die deskundigen hun steun echter weer in.
Daarnaast onderzocht criticus van de Heiligen der Laatste Dagen Jerald Tanner het manuscript van het Boek van Mormon in de Church History Library. Hij verklaarde dat hij geen overeenkomsten vond tussen het handschrift van Spaulding en dat van de onbekende schrijver van het Boek van Mormon.
[95]↩︎
Zowel geleerden en critici uit de Heiligen der Laatste Dagen-beweging als niet-Heiligen der Laatste Dagen zijn het erover eens dat "Manuscript Found" geen belangrijk religieus materiaal bevat. Analyse door personen zoals L. L. Rice en James H. Fairchild, die het manuscript direct hebben onderzocht, samen met Heiligen der Laatste Dagen zoals Joseph F. Smith, ondersteunt de opvatting dat Spauldings tekst geen religieuze thema’s en leerstellige verhaallijnen bevat zoals die veel voorkomen in het Boek van Mormon.
[96]↩︎
Over de aannames die iemand moet doen om de theorie van het Spaulding-manuscript te laten werken, zegt Arthur Chris Eccel:
Voor een onderzoeker die vindt dat hij heel sterk stilistisch bewijs voor zijn hypothese heeft, kan er een verleiding zijn om er zo zeker van te zijn dat de hypothese waar is, dat die gebruikt kan worden om de onzekere omstandigheden te bewijzen. Deze redenering gaat als volgt. Omdat Smith een BOM-voorlopertekst van Spalding-Rigdon heeft geplagieerd (of dat denkt dit onderzoek te hebben aangetoond), dus "moet Rigdon die hebben geleverd." Omdat hij dat deed, dus "moet Rigdon Smith of Cowdery hebben gekend." Omdat hij dat deed, moet hij een manuscript hebben gehad om te leveren. Omdat hij dat deed, "moet Rigdon de tijd hebben gevonden om zich eraan te wijden zo'n tekst te produceren." Omdat hij dat deed, "had hij zoveel belangstelling voor kwesties rond de inheemse Amerikanen dat hij gemotiveerd was om dat te doen." Deze manier van redeneren gaat helemaal door in de keten tot aan dus: "Spalding schreef een geschiedenis met Israëlieten in de hoofdrol." In deze aanpak bewijst de onbewezen hypothese de keten van onzekere aannames waarop die rust. Dit is zo misleidend als maar kan.
- Arthur Chris Eccel gives a refutation of the Spalding-Rigdon theory.
[97]↩︎
Om de Spaulding-theorie te laten kloppen, zou er een samenzwering nodig zijn waarbij Sidney Rigdon, Joseph Smith, Oliver Cowdery en Parley P. Pratt betrokken waren. Er is geen historisch bewijs dat dit ondersteunt en, zoals velen hebben opgemerkt, zou het onwaarschijnlijk zijn dat deze geheimhouding in stand bleef. Sidney Rigdon ontkende bijvoorbeeld consequent tot het einde van zijn leven dat hij iets wist van of betrokken was bij het Spaulding-manuscript.
[98]↩︎
The Salt Lake Tribune schreef:
De eerste deskundige die werd geraadpleegd, was Henry Silver. Hij vertelde de Los Angeles Times: "Het is mijn stellige mening dat al het betwiste handschrift ... door dezelfde schrijver is geschreven, bekend als Solomon Spaulding." . . . Doulder vertelde de Times: "Dit is een en dezelfde schrijver," ervan uitgaande dat het gefotokopieerde materiaal dat hem was verstrekt een getrouwe kopie is van de originele documenten in Salt Lake. . . . Kaye zei in een oordeel dat op 27 augustus 1976 werd geschreven dat het zijn "weloverwogen mening en conclusie was dat alle geschriften door Solomon Spaulding waren opgesteld."
- Russell Chandler reports that hand writing analysts found a connection between Spaulding's writing and an unknown scribe of the Book of Mormon.
[99]↩︎
De Los Angeles Times meldde dat handschriftdeskundigen Howard Doulder en Henry Silver hun verklaringen hadden ingetrokken waarin ze de conclusie steunden dat Spauldings handschrift overeenkwam met dat van een onbekende schrijver van het Boek van Mormon.
- The Los Angeles Times reports that Howard Doulder and Henry Silver retracted their statements that Solomon Spaulding's handwriting was in the Book of Mormon.
[100]↩︎
In het boek Schreef Spalding het Boek van Mormon? schreef Tanner:
Voordat we enkele van de verschillen tussen het manuscript van het Boek van Mormon en het manuscript van Solomon Spalding laten zien, is het wel zo eerlijk om te zeggen dat er overeenkomsten zijn tussen de twee. Sommige daarvan zijn zelfs heel opvallend. (Het woord “that” is bijvoorbeeld in beide manuscripten vergelijkbaar.) Toch vinden we dat de verschillen veel zwaarder wegen dan de overeenkomsten.
- The Tanners describe dissimilarities between the Spaulding Manuscript and pages of the Book of Mormon manuscript.
- The Joseph Smith Papers website gives a historical introduction to the original Book of Mormon manuscript and its translation process.
[101]↩︎
Wetenschappers Matthew L. Jockers, Daniela M. Witten en Craig S. Criddle publiceerden hun onderzoek als "Reassessing Authorship of the Boek van Mormon Using Delta and Nearest Shrunken Centroid Classification."
Ze gebruikten twee methoden om elk hoofdstuk van het Boek van Mormon afzonderlijk te analyseren om de auteur ervan te bepalen op basis van zeven mogelijke auteurs (Joseph Smith, Solomon Spalding, Sidney Rigdon, Oliver Cowdery, Parley P. Pratt, Jesaja (uit de Bijbel) en Henry Wadsworth Longfellow (als controlegroep)).
De studie merkte op:
Onze resultaten wijzen erop dat waarschijnlijke negentiende-eeuwse bijdragers Solomon Spalding waren, een schrijver van historische fantasieverhalen; Sidney Rigdon, een welbespraakte maar misschien instabiele prediker; en Oliver Cowdery, een schoolmeester met redactie-ervaring. Onze bevindingen ondersteunen de hypothese dat Rigdon de belangrijkste architect van het Boek van Mormon was en zijn in overeenstemming met historisch bewijs dat erop wijst dat hij het boek verzon door theologie toe te voegen aan de ongepubliceerde geschriften van Spalding (die toen al overleden was).
- Matthew L. Jockers, et al publish a study concluding that Spaulding and Rigdon are the main contributor to the Book of Mormon.
[102]↩︎
G. Bruce Schaalje, Paul J. Fields, Matthew Roper en Gregory L. Snow schreven ‘Uitgebreide classificatie met de dichtstbijzijnde gekrompen centroïde: een nieuwe methode voor open-set-auteurstoeschrijving van teksten van verschillende lengtes.’
Daarin merkten ze op:
De methodologie van de nearest shrunken centroid (NSC), die oorspronkelijk is ontwikkeld voor hoogdimensionale genomica-problemen, is onlangs toegepast in een stilometrisch onderzoek. Hoewel NSC veel voordelen heeft, verschillen stilometrische problemen meestal op een paar belangrijke manieren van genomica-problemen: teksten hebben sterk uiteenlopende lengtes, een grote reeks teksten is vaak het onderwerp van classificatie, en het belangrijkste is dat meestal niet kan worden aangenomen dat de groep mogelijke auteurs gesloten is. Daardoor kan een naïeve toepassing van de NSC-methodologie misleidende resultaten opleveren. We breiden de NSC-methodologie uit voor algemenere toepassing op stilometrie. Een heranalyse van het Boek van Mormon met de open-set-NSC-methode leverde resultaten op die sterk verschilden van een closed-set-NSC-analyse.
- Schaalje, et. al conclude that Jocker, et. al's conclusion that the majority of the Book of Mormon came from the Spaulding manuscript is incorrect.
[103]↩︎
In het artikel uit 2011 “Uitgebreide classificatie met de dichtstbijzijnde verkleinde centroïde: een nieuwe methode voor open-set auteurschapstoeschrijving van teksten van verschillende lengtes” legden G. Bruce Schaalje, Paul J. Fields, Matthew Roper en Gregory L. Snow uit:
Als testgegevens berekenden we dezelfde kenmerken voor de 51 Federalist Papers die door Alexander Hamilton zijn geschreven. Daarna gebruikten we op een naïeve manier de closed-set NSC-procedure om posterior probabilities en classificaties voor de teksten van Hamilton te berekenen, alsof ze anoniem waren. De 130 literaire kenmerken omvatten relatieve frequenties van 93 niet-contextuele woorden, 35 verhoudingen van woordpatronen (Hilton 1990) en 2 maten voor woordenschatrijkdom (Holmes 1992). Vroege of late Rigdon werd ten onrechte gekozen als de auteur van 28 van de 51 teksten van Hamilton, met opgeblazen posterior probabilities die opliepen tot 0,9999 (afb. 2). Pratt werd ten onrechte gekozen als de auteur van 12 van de papers, en Cowdery werd ten onrechte gekozen als de auteur van de overige 11 papers. Deze resultaten laten duidelijk zien hoe gevaarlijk het is om closed-set NSC verkeerd toe te passen.
Matthew Jockers, een van de auteurs van de oorspronkelijke studie, publiceerde in 2013 een vervolgstudie die zijn eerste bevindingen herhaalde. Hij schreef:
Niets in dit huidige onderzoek brengt me ertoe mijn mening te veranderen over de noodzaak om Smith uit te sluiten als mogelijke auteur in de analyse van het auteurschap van het Boek van Mormon, ten minste totdat er nieuwe, geauthenticeerde documenten van Smith beschikbaar zijn.
In 2018 concludeerde Arthur Eccel, een mormoonse wetenschapper en criticus van de kerk:
Er is geavanceerde inhoudsanalyse gedaan in een poging onafhankelijk bewijs te leveren voor de conclusie van de Spalding-Rigdon-hypothese. De resultaten zijn verre van bewijs en worden weerlegd door andere statistici die even goed zijn.
[104]↩︎
Fairchild gaf deze beoordeling in een tijdschrift dat in 1886 werd uitgegeven door de Western Reserve Historical Society.
- James H. Fairchild summarizes and criticizes the Spaulding theory.
[105]↩︎
Davis Bays was kritisch over de beweringen van de Heiligen der Laatste Dagen; hij bekritiseerde echter ook de Spaulding-theorie in zijn boek uit 1897 The Doctrines And Dogmas Of Mormonism Examined And Refuted.
- D. H. Bays recounts the Spaulding manuscript theory and calls it a "failure."
[106]↩︎
Fawn Brodie uitte deze kritiek in haar biografie van Joseph Smith uit 1945, No Man Knows My History.
- Fawn Brodie concludes that the Spaulding-Rigdon theory is not supported by the historical evidence.
[107]↩︎
De Ogden Standard-Examiner deed deze verslaggeving op 8 juli 1977.
- Ogden Standard-Examiner reports that Jerald Tanner does not believe the Book of Mormon came from the Spaulding Manuscript.
[108]↩︎
Jerald en Sandra Tanner trokken deze conclusie in hun boek Schreef Spalding het Boek van Mormon?
- The Tanners describe dissimilarities between the Spaulding Manuscript and pages of the Book of Mormon manuscript.
[109]↩︎
Arthur Chris Eccel zei dit in zijn boek Mormon Genesis uit 2018.
- Arthur Chris Eccel gives a refutation of the Spalding-Rigdon theory.
[110]↩︎
Dan Vogel betoogt dat de theorie over het Spaulding-manuscript, die suggereert dat het Boek van Mormon gebaseerd was op een manuscript van Solomon Spaulding, ongegrond is. Hij legt uit dat het manuscript dat criticus Philastus Hurlbut verkreeg niet leek op het Boek van Mormon en dat de getuigenissen van Spauldings kennissen werden beïnvloed door hun lezing van het Boek van Mormon, wat leidde tot tegenstrijdigheden en geconstrueerde herinneringen. Vogel verwerpt ook de theorie dat Sidney Rigdon het manuscript aan Joseph Smith doorgaf.
- Dan Vogel explains the Spaulding theory and why he does not believe it.
[111]↩︎
Parley P. Pratt reageerde op beweringen dat het Boek van Mormon was gekopieerd uit het manuscript van Spaulding in zijn pamflet uit 1838, Mormonisme onthuld.
- Parley P. Pratt criticizes newspapers that report the Spaulding theory as a fact.
[112]↩︎
Sidney Rigdons vroegst bekende reactie op de bewering dat hij het Spaulding-manuscript had gekopieerd of gestolen, staat in de Quincy Whig van 8 juni 1839.
- Sidney Rigdon denies knowledge of the Spaulding manuscript.
[113]↩︎
In 1908 meldde de Deseret Evening News dat Sidney Rigdon aan zijn zoon John W. Rigdon in een interview aan het einde van zijn leven van de waarachtigheid van het Boek van Mormon getuigde.
- The Deseret Evening News reports that the Spaulding theory is still being perpetuated.
[114]↩︎
Uit B. H. Roberts' hoofdstuk "De Spaulding-theorie over de oorsprong van het Boek van Mormon" in zijn New Witnesses for God.
- B. H. Roberts addresses the Spaulding theory.
[115]↩︎
President Gordon B. Hinckley deed deze uitspraak tijdens de algemene conferentie van oktober 1993.
- Gordon B. Hinckley voices his rejection of both the Solomon Spaulding and View Of The Hebrews theories for the origins of the BOM.
[116]↩︎
Ouderling Jeffrey R. Holland zei dit in zijn toespraak "Veiligheid voor de ziel" tijdens de algemene conferentie van oktober 2009.
- Jeffrey R. Holland mentions Solomon Spaulding in a General Conference talk.
[117]↩︎
Uit Tad R. Callisters BYU-toespraak van november 2016: "Het Boek van Mormon: door mensen gemaakt of door God gegeven?"
- Tad R. Callister discusses Solomon Spaulding and View Of The Hebrews in a BYU speech.